ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵੱਡੇ ਬੰਦੇ ਘਟੀਆ ਕਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ
ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਦਰਿਆ ਹੋਏ ਪਲੀਤ ਤੁਸਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ 
ਪਾਣੀ ਗੰਧਲੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਧਰਤੀ ਕਾਹਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰੀ ਕੀਤੀ ਖਾਦਾਂ ਨਾਲ
ਏਥੇ ਵੱਸਦੇ ਪੁੱਤ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਦਰਜਾ  ਪੌਣ ਪਵਨ ਦਾ ਸੀ ਗੁਰੂ ਵਾਲਾ
ਧੂਆਂ ਧੂਆਂ ਜੋ  ਗਲਿਆਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਫਾਹਾ ਲੈ ਕੇ ਕਿਓਂ ਮਰਿਆ ਹੈ ਅੰਨਦਾਤਾ
ਵਾਰਸ ਸਾਥੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਾਰੇ  ਪੁੱਛਣਗੇ

ਬੰਦੇ ਨੇ ਸੰਗਮਰਮਰ ਲਾ ਕੇ ਕੀ ਖੱਟਿਆ
ਢਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੁੱਲੀਆਂ ਢਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਕਿੱਧਰ ਗਈਆਂ ਵੰਗਾਂ ਵੀਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ
ਗਲੀ ਗਲੀ ਫਿਰਦੇ ਵਣਜਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੱਥਾ ਤੁਸੀਂ ਵਿਗਾੜ ਲਿਆ 
ਪੱਤ ਵਿਹੂਣੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਰਦੀ ਗ਼ਰੂਰ ਹੈ ਜੋ,ਹਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ
ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗੀ,ਤਖ਼ਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ

ਹਰ ਵਕਤ ਘਾਣ ਹੁੰਦਾ,ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦਾ ਜਿਥੇ
ਮੈਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ,ਬਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ

ਮਿਲਿਆ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਮੌਕਾ, ਫਿਰ ਦੇਖ ਲੈਣਾ ਮੈਨੂੰ
ਸ਼ੁਹਰਤ ਮਿਲੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ,ਸਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ

ਬਰਫ਼ਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੀ,ਬੇਬਾਕ ਆਤਮਾ ਹਾਂ
ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ,ਸਖ਼ਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ

ਜਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੌਕਾ,ਹਾਲਾਤ ਨੇ ਉਦਾਸੇ
ਬੇਮੌਸਮੀ ਜੋ ਛਾਈਂ,ਮਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ,)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਹਿਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੀ ਉਸਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ
ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਸਭ ਹੈਂਸਿਆਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਲਖ ਸਿਕੰਦਰ ਜਿੱਤਣ ਉੱਠੇ ਜੱਗ ਨੂੰ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਜੰਗ ਹਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਸਹਿਮੀ ਸਹਿਮੀ ਹੈ ਫਿਜਾ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ
ਹੋਇਆ ਕੀ ਜੋ ਰੰਗ ਸਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਜਦ ਵੀ ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਕਮਾਇਆ ਹੈ ਦਗਾ
ਮਹਿਕਾੰ ਦੇ ਸੰਗ ਫੁਲ ਵਿਚਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਵਹਿਸ਼ੀਆਨਾ ਦੌਰ ਹੈ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ
ਰੋਕਣਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਕਰਦੇ ਸੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਗੱਲ ਜੋ
ਓਹ ਗਏ ਤਾਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਤੁਰ ਗਿਆ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰਾ ਪਸਰਿਆ
ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਚੰਦ ਤਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਯਾਦਾਂ ਬਚੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਰਮਾਇਆ ਨਾ
ਜੀਵਨ ਮਾਰੂਥਲ ਵਰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਾਇਆ ਨਾ

ਕੋਝੀ ਚਾਲ ਹੈ ਰੁੱਤਾਂ ਚੱਲੀ ਸੁੰਨ-ਮ- ਸੁੰਨੇ ਸਭ ਰਸਤੇ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਆਤਿਸ਼ ਫੈਲੀ ਠੰਡਾ ਬੁੱਲਾ ਆਇਆ ਨਾ

ਖੂਬ ਅਸੀਂ ਖੇਡਾਂਗੇ ਹੋਲੀ ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਹ ਸੋਚੀਦਾ 
ਲੇਕਿਨ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਰੁੱਸੇ ਰੰਗ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਇਆ ਨਾ

ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਤਾਂ ਪੱਤਾ ਪੱਤਾ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ 
ਬੇਮੁੱਖ ਪੌਣਾਂ ਮੇਰੀ ਖਾਤਿਰ ਗੀਤ ਕੋਈ ਵੀ ਗਾਇਆ ਨਾ

ਸ਼ਾਮ-ਸਵੇਰੇ ਘੇਰ-ਘੇਰ ਕੇ ਘੋਰ ਉਦਾਸੀ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ
ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਪੰਧ ਲਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਇਆ ਨਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਘੋਖਿਆ ਜਾਏ
ਜੋ ਹੋਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲੋਂ ਛੇਕਿਆ ਜਾਏ

ਅਜੇ ਵੀ ਵਰਤ ਕੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਨੇ ਤਿਜਾਰਤ ਜੋ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਸਖਤੀ ਦੇ ਜਰਾ ਕੁ ਰੋਕਿਆ ਜਾਏ

ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਗੱਲ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦੀ
ਕਿ ਝੂਠੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਦੇ ਦਾਵਿਆਂ ਨੂੰ  ਪਰਖਿਆ ਜਾਏ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਜਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਜਦੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਮਿੱਥਾਂ ਨੂੰ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸਦੀਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਏ

ਬੜੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨੇ ਭੇਸ ਬਦਲੇ ਲੁੱਟ ਦੀ ਖਾਤਿਰ
ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਰਹਿਮ ਉਹਨਾਂ ਲੋਟੂਆਂ ਨੂੰ ਸੋਧਿਆ ਜਾਏ

ਅਸਲੀ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਹੁਣ ਦਰਜ ਕਰ ਦੇਵੋ
ਕਿ ਨਕਲੀ ਨਾਇਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਫਾ ਹੁਣ ਨੋਚਿਆ ਜਾਏ

ਨਬੇੜਾ ਆਖਰੀ   ਨੇਕੀ ਬਦੀ ਦਾ ਹੋਰ ਹੋਵੇਗਾ
ਪੁਰਾਤਨ  ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਤੋਂ ਜੇ ਖੋਲਿਆ ਜਾਏ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪਾਏ ਪੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ
ਫੈਲੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਦੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜਿਹੜੇ ਸੁੱਖੀ ਸਾਂਦੀ ਏਥੇ
ਲੋਕ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਜੋ ਡੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਸੰਸਦ ਚੁਣਦੇ ਲੋਕੀਂ ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਵੇ ਦੇਸ਼ ਉਸਾਰੀ
ਓਹਨਾਂ ਘੜੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬੇਢੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਸਦਕਾ ਹੀ ਬਣਦਾ ਗੁਲਦਸਤਾ
ਜੇ ਫੁੱਲ ਹੋਵਣ ਇਕੋ ਰੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਰਣ-ਭੂਮੀ ਅਪਣਾ ਬੱਲ ਹੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਕਸਰ
ਜੇ ਹਥਿਆਰ ਉਧਾਰੇ ਮੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਜਨਤਾ ਅਪਣਾ ਹੱਕ ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇਖੋ
ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਨੇ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਨੇਰੀ ਨਫਰਤਾਂ ਦੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਜੇ ਰੋਕਿਆ ਹੁੰਦਾ
ਚਿਹਰਾ ਨਗਰ ਮੇਰੇ ਦਾ ਵੀ ਹੁਣ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਬੜੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਆਪਾਂ ਸੀ ਕਿ ਤਾਂ ਹੀ ਵਿਗੜਿਆ ਹਾਕਮ
ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਕੰਨ ਹੋਣੇ ਸੀ ਅਸਾਂ ਜੇ ਬੋਲਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇ ਸਕਣਾ ਸੀ ਮੇਰੇ ਯਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ
ਕਿ ਯਾਰੀ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇ ਥੋੜਾ ਪਰਖਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਅਦਬ ਤਹਿਜ਼ੀਬ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦਾ ਸਾਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੋਈ
ਜੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੇ  ਕਿਤੇ ਇਹ ਵਰਤਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੱਬ ਦੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਾ ਹੁੰਦੀ
ਜਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਦ ਅੰਦਰੋ ਹੀ ਟੋਲਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਬੜੀ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਓਸਦੇ ਕਦਮਾਂ 'ਚ ਹੋਣੀ ਸੀ
ਕਿਤੇ ਬਲਜੀਤ  ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਜੇਕਰ  ਭਟਕਿਆ ਹੁੰਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਹਰ ਵੇਲੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਕੂੜ ਵਿਵਸਥਾ ਸਾਡੇ ਸੁਫਨੇ ਖਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਕੇ ਨਿਸ ਦਿਨ ਹੀ ਸਰਕਾਰ
ਲਾਕੇ ਵੱਡੇ ਟੈਕਸ ਤੇ ਖੀਸੇ ਚਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਸਮਝ ਲਵੋ ਕਿ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਮੁਫਤ ਕਦੇ ਨਾ  ਮਿਲਦੀ
ਜਨਤਾ ਵੀ ਤਾਂ ਹਰ ਸ਼ੈਅ ਮੁਫਤੀ ਝਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਭਾਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਨੇ ਲੱਗੀ ਜਾਂਦੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਉਪਰ
ਮੀਡੀਆ ਉਪਰ ਹਰ ਇਕ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਵੱਡੇ ਲੀਡਰ ਕੁਫਰ ਤੋਲਦੇ ਸ਼ਰੇਆਮ ਹੀ ਅਕਸਰ
ਭੋਲੀ ਜਨਤਾ ਪਰ ਤਾਂ ਵੀ ਇਤਫਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਾਦਸੇ ਤੇ ਖਦਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ
ਜੀ ਰਿਹਾ ਬੰਦਾ ਅਨੋਖੇ ਸਦਮਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਜਦ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਾਂ ਏਦਾਂ ਸੋਚਦਾਂ 
ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਕਿੰਨੇ ਪੁਤਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਜ਼ਰਦ ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਉਦਾਸ
ਸ਼ੀਤ  ਰਾਤਾਂ ਨ੍ਹੇਰੀਆਂ ਵਿਚ ਠਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਰਹੀ ਕਿ ਮਾਣੀਏ  ਮੌਜਾਂ ਕਦੇ
ਬੇਹਿਸਾਬ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹੇ ਪਰ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਆਦਮੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੱਘ ਲਈ
ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਨਾ ਹੀ ਬੀਜੇ ਫੁੱਲ  ਨਾ ਹੀ  ਛਿੜਕੀਆਂ ਇਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਂ
ਫੇਰ ਵੀ ਬਲਜੀਤ ਔਖੇ ਰਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵੇਖਾਂ ਜਦ  ਹਾਲਾਤ  ਬੜਾ ਡਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।
ਉਜੜੇ ਥੇਹਾਂ ਵਰਗਾ ਹਰ ਘਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ ਮੈਂ,
ਅੱਜਕੱਲ ਸੁੰਨ ਮਸੁੰਨਾ ਉਹ ਦਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਫੈਲੀ ਜਾਂਦੈ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਆਤਿਸ਼ ਵੀ ਹੈ,
ਸਿਵਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮੰਜ਼ਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਲੋਕਾਂ ਦੇਸ਼ ਹਵਾਲੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੀਤਾ,
ਉਹਨਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਖੰਡਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਬੇਕਾਰਾਂ, ਮਜ਼ਦੂਰ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ
ਮੁੱਦਾ ਕੇਵਲ ਮਸਜਿਦ ਮੰਦਰ ਲਗਦਾ ਹੈ

ਹਰਿਆਲੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਬਗੀਚੇ ਲੋੜੀਂਦੇ,
ਐਪਰ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰਾ ਬੰਜਰ ਲਗਦਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਹੁਤਾ ਵਾਪਰਦਾ ਨਹੀਂ ਚੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਨਾਚ ਸਿਆਸਤ ਦਾ ਇਹ ਨੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂਅ ਤੇ ਰੋਟੀ ਸੇਕਣ ਥੋੜੇ ਗੁੰਡੇ ਬੰਦੇ ਏਥੇ
ਲੋਕ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਵੇ ਦੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਦਿਲ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਕਰਦਾ ਹੀ ਹੈ  ਸਾਦ ਮੁਰਾਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ
ਆਏ ਦਿਨ ਹੀ ਕੋਈ ਪੰਗਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਕਈ ਵਸੀਲੇ ਵਰਤ ਵਰਤ ਕੇ ਬੜੀ ਤਰੱਕੀ ਬੰਦੇ ਕੀਤੀ
ਜੀਵਨ ਬਹੁਤਾ ਹੀ ਬੇਢੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਹਿਕਣ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫੈਲਣ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ
ਚੌਗਿਰਦਾ ਲੇਕਿਨ ਬਦਰੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਪਰਜਾ ਸਿੱੱਧੀ ਭੋਲੀ ਭਾਲੀ ਪਰ ਕੁਝ ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਕਰਕੇ
ਐਵੇਂ ਹੀ ਬਦਨਾਮ ਤਰੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪੇਸ਼ੀਨਗੋਈ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਤੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ
ਬੜੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ਕ ਕੰਡੇਦਾਰ ਤੇ ਬਦਰੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਆਈਆਂ ਸੀ ਕਦੇ ਰੁੱਤਾਂ ਕਿ ਬਿਰਖਾਂ ਗੀਤ ਛੇੜੇ ਸੀ
ਅਜ ਉਦਰੇਵਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੜੇ ਮੋਹ ਭੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਮਾਰੂਥਲ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਦੇ ਦਲਦਲ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ
ਬਥੇਰੇ ਰੂਪ ਇਹ ਬਦਲਣ ਤੇ ਕਰਦੇ ਦੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਂਪਦਾ ਰਹਿਠਾਂ
ਬਹਿ ਕੇ ਤਖਤ ਤੇ ਆਖਣ ਜੋ ਇਕੋ ਰੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਸਾਹਵੇਂ ਆ ਗਏ ਕੁਝ ਵਲ ਵਲੇਵੇਂ ਚਲਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ
ਕਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਸਿੱਧੇ ਸਾਫ ਅੱਜ ਬੇਢੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਖਲੋਤੇ ਹਾਂ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਜੋ ਹੈ ਬਾਰੂਦ ਦੀ ਢੇਰੀ
ਅੱਗੇ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਆਉਣਗੇ ਬਸ ਜੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੱਤਾ ਉੱਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਫੇਰ ਔਰੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ
ਹਰ ਕੁਰਸੀ ਹਰ ਦਫਤਰ ਅੰਦਰ ਭਗਵੇਂ ਰੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ

ਗੋਲ ਭਵਨ ਵਿਚ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸੀ
ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅੱਜ ਕੱਲ ਕੁਝ ਸਾਧੂ ਨੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ

ਚੋਰ,ਡਾਕੂਆਂ ਠੱਗਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਚੌਕੀਦਾਰ ਵੀ ਰਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ
ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਰਾਖੇ ਲੋਕ ਮਲੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆਂ ਸਦਾ  ਸਕੂਨ ਜਿਹਾ ਸੀ
ਸਭ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਵੇਂ ਲੇਕਿਨ ਹਰਦਮ ਦੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ  ਨੇ

ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰਜਾ ਕਿ ਉਹ ਆਖਿਰਕਾਰ ਤਾਂ ਸਮਝੇਗਾ ਹੀ
ਪਰ ਹਾਕਮ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅੰਦਰ ਪੁੱਠੇ ਪੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੂੰਹ ਤੇ ਬੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?
ਝੂਠ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਛਾਬੇ ਤੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?

ਵੱਡਾ ਇਕ ਹਜੂਮ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ ਸਾਹਵੇਂ 
ਆਓ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਟੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?

ਸਭ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਉਸਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਥੱਲੇ ਰੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?

ਲੱਭ ਜਾਏਗੀ ਭੁੱਬਲ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਚਿੰਗਾਰੀ
ਥੋੜਾ ਤਬੀਅਤ ਨਾਲ ਫਰੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?

ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੈ ਇਸ ਨੂੰ
ਏਸ ਫਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਇਤਰਾਂ ਘੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ
ਸ਼ਹਿਰ ਕਸਬੇ ਪਿੰਡ ਸਭ ਖੰਡਰਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

ਬਾਂਸੁਰੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਏਸ ਦੀ,
ਐ ਦਿਲਾ ! ਕਿਉਂ ਬੇ-ਸੁਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

ਛੇੜਨਾ ਸੰਗਰਾਮ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਲਈ
ਵਕਤ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਸੁਕਰਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

ਜੇਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਹੱਥ ਆਈ ਵਾਗਡੋਰ ਦੇਸ਼ ਦੀ
ਸਭ ਲੁਟੇਰੇ ਠੱਗ ਤੇ ਬਦ-ਜ਼ਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

ਹੌਸਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇਂ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਏਥੇ ਕੌਣ ਫਿਰ
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਂਤ ਚੱਕਰਵਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

'ਨੇਰਿਆਂ ਸਿਰ ਦੋਸ਼ ਮੜ੍ਹਨਾ ਵੀ ਸਦਾ ਵਾਜਿਬ ਨਹੀਂ
ਜੁਰਮ ਏਥੇ ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ-ਪ੍ਰਭਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਿੱਤਰ ਕਦ ਬਣ ਜਾਂਦੇ  ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
ਕਦੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਕਹਿਰਾਂ ਵਰਤਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਬੇਗਾਨੇ  ਜਦ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ  ਗਿਲਾ ਨਾ ਕੋਈ
ਲੇਕਿਨ ਹੁਣ ਹਮਸਾਏ ਬਦਲਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜੋਬਨ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਫਸਲਾਂ
ਬਰਬਾਦੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਗੜਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਅਣਕਿਆਸੀ ਬਿਪਤਾ ਜਦ ਕੋਈ ਆ ਪੈਂਦੀ
ਸਦੀਆਂ ਤੀਕਰ ਰੂਹਾਂ ਭਟਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਮਤਵਾਲ
ਰਾਤ ਪਈ ਫਿਰ ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ
ਬਿਨਾਂ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡੌਲੇ ਫਰਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਭੰਡਣ ਜੋ
ਹਾਕਮ ਦੀ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਰੜਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦੋਸਤਾਨਾ  ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਫਰ ਦਾ ਹਾਮੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਹਰ ਸਮੇਂ ਹੀ ਸਾਫ ਸੱਚੀ ਖਬਰ ਦਾ ਹਾਮੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਭਾਲਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲਿਆ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ
ਪਰ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੀ ਡਗਰ ਦਾ ਹਾਮੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ 

ਭਾਈਚਾਰਾ ਖੂਬ ਹੋਵੇ ਚਾਈਂ ਚਾਈਂ ਲੋਕ ਵੱਸਣ
ਘਰ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ ਐਸੇ ਨਗਰ ਦਾ ਹਾਮੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ 

ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੋ ਜਰ ਲਿਆ
ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਸਾਰਿਆਂ ਜੋ ਸਬਰ ਦਾ ਹਾਮੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ 

ਜੋ ਵੀ ਝੱਲਦਾ ਮੀਂਹ ਹਨੇਰੀ ਝੱਖੜਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨੂੰ  
ਕਰ ਲਵਾਂ ਸਿਜਦਾ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਜਰ ਦਾ ਹਾਮੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ 

ਜੇਹੜੀ ਤੱਕੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨੂੰ ਇਸ ਕਦਰ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਦਾ ਹਾਮੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਬੜੇ ਦੇਖੇ ਨੇ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਛਲਦੇ ਪੈਰੋਕਾਰ ਬੜੇ ਦੇਖੇ ਨੇ

ਜਦ ਵੀ ਨਿਕਲੋ ਬਾਹਰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੋਲਾਧਾਰੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਇਹਨਾਂ  ਕਰਕੇ ਹੀ ਤਾਂ ਪਲਦੇ ਡੇਰਾਦਾਰ ਬੜੇ ਦੇਖੇ ਨੇ

ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ ਇਹਨਾਂ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤੂਤੀ
ਡਾਕੂ ਗੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਲਦੇ ਸੇਵਾਦਾਰ ਬੜੇ ਦੇਖੇ ਨੇ

ਨਵਾਂ ਮੁਖੌਟਾ ਨਿੱਤ ਪਹਿਣਦੇ ਲੀਡਰ ਏਥੇ ਗਰਜਾਂ ਖਾਤਿਰ
ਏਦਾਂ ਦੇ ਹੀ ਅੱਜ ਕੱਲ ਫਲਦੇ ਲੰਬੜਦਾਰ ਬੜੇ ਦੇਖੇ ਨੇ

ਕਦੇ ਵੀ ਇੱਕੋ ਵਰਗਾ ਮੌਸਮ ਨਾ ਹੀ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿੰਦਾ
ਪੀਲੇ ਪੱਤੇ ਕਿਰਦੇ ਤੇ ਢਲਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਬੜੇ ਦੇਖੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਫੇਸਬੁੱਕ ਦੇ ਸਫਿਆਂ ਉੱਤੇ  ਤਲਵਾਰਾਂ ਭਿੜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ
ਲੋਕੀਂ ਦਾਨਿਸ਼ਵਰ ਨੇ ਓਥੇ ਤਕਰਾਰਾਂ ਭਿੜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ

ਲੀਡਰ ਵੀ ਤਾਂ ਤੱਤੇ ਤੱਤੇ ਬਿਆਨ ਦਾਗਣੋਂ ਰਹਿੰਦੇ ਨਹੀਂ
ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਜੋ ਆਈਆਂ ਫਿਟਕਾਰਾਂ ਭਿੜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ

ਕੌਣ ਹੈ ਸੱਚਾ ਕੌਣ ਹੈ ਝੂਠਾ ਸਮਝ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਨਾ
ਏਥੇ ਬਹੁਤੀ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਭਿੜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ

ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰ ਰੌਲਾ ਅੱਜ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਬੰਬਾਂ ਦਾ ਹੈ
ਸਾਰੇ ਆਖਣ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਸਾਡਾ ਰਫਤਾਰਾਂ  ਭਿੜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ

ਮੇਰੇ ਹੀ ਧਰਮ ਦਾ ਹੈ ਵਿਖਿਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ
ਬਾਬਿਆਂ ਸੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਏਥੇ ਭਰਮਾਰਾਂ ਭਿੜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ

ਵੇਖਾਂਗੇ ਫਿਰ ਕੀ ਬਣਦਾ ਹੈ ਰਣ ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਆਉ ਪਹਿਲਾਂ
ਏਦਾਂ ਦੇ ਹੀ ਨਾਹਰੇ ਤੇ ਲਲਕਾਰਾਂ ਭਿੜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਲੋਕੀਂ ਜੇ ਅਪਣਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਜੰਨਤ ਹੁੰਦੀ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ

ਜੇਕਰ ਆਪਣੀ ਹਾਉਮੇ ਛੱਡ ਕੇ  ਨਿਮਰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ
ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਝਗੜੇ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜੇ ਸਮਝਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ

ਪਾਣੀ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਦੂਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ ਰੱਖ  ਦਿੱਤਾ ਹੈ
ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਵਨ ਰਹਿਣਾ ਸੀ ਜੇਕਰ ਕਿਤੇ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ

ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋ ਚੱਲਿਆ ਹੈ ਨਰਕਾਂ ਵਰਗਾ
ਕੁਦਰਤ ਵੀ ਮਨਮੋਹਕ ਹੁੰਦੀ ਨੇਕੀ ਅਸੀਂ ਕਮਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ

ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸਾਰ ਲਏ ਨੇ ਮਹਾਂਨਗਰ ਬਹੁਤੇ ਵੱਡੇ ਵੀ
ਦਿਲ ਨੂੰ ਢਾਰਸ ਮਿਲ ਜਾਣੀ ਸੀ ਕੁੱਲੀ ਕਿਤੇ ਵਸਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ

ਜਾਹਿਰ ਇਹ ਵੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਲੋਭਾਂ ਮਾਰੀ
ਨਿੱਜ ਸਵਾਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਾਂਝੀਵਾਲ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ

ਬਾਬਾ ਤੇਰੇ ਸੱਚੇ ਸੇਵਕ ਫੇਰ ਅਸੀਂ ਵੀ ਬਣ ਜਾਣਾ ਸੀ
ਮਲਿਕ ਭਾਗੋਆਂ ਨੂੰ ਭੰਡ ਦਿੰਦੇ ਲਾਲੋ ਨੂੰ ਵੱਡਿਆ ਲੈਂਦੇ ਤਾਂ
 (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੇਰੇ ਦਿਲਬਰ ਤੇਰੇ ਹਾੜੇ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਸਹਾਰਾ ਦੇ ਦੇ
ਭਰਨੀ ਹੈ ਪਰਵਾਜ਼ ਮੈਂ ਉੱਚੀ ਮੈਨੂੰ ਅੰਬਰ ਸਾਰਾ ਦੇ ਦੇ

ਕੀ ਚੇਤਾ ਸੀ ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਕੇ ਤੁਰ ਜਾਏਂਗਾ
ਦਰਦ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਹਿ ਜਾਵਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿਗਰਾ ਭਾਰਾ ਦੇ ਦੇ

ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸਾਰਾ ਜੀਵਨ ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਕਿੰਝ ਬੀਤੇਗਾ
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਆਉਧ ਹੰਢਾਈਏ ਕੋਈ ਝੂਠਾ ਲਾਰਾ ਦੇ ਦੇ

ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗੇ ਚਾਣਨ ਭਾਵੇਂ ਨਾ ਹੀ ਦੇਵੀਂ
ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਵਾਂ ਸਰਘੀ ਵਾਲਾ ਤਾਰਾ ਦੇ ਦੇ

ਮੇਰੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੈ ਔੜ ਬਥੇਰੀ ਕਿੰਨੇ ਚਿਰ ਤੋਂ
ਕਰਦੇ ਕਣੀਆਂ ਦੀ ਇਕ ਬਾਰਿਸ਼ ਭਾਵੇਂ ਪਾਣੀ ਖਾਰਾ ਦੇ ਦੇ

ਖਾਹਿਸ਼ ਵੀ ਦਮ ਤੋੜ ਗਈ ਹੈ ਮਹਿਲ ਮੁਨਾਰੇ ਮੈਂ ਨਾ ਮੰਗਾਂ
ਬਸ ਇਕੋ ਅਰਜੋਈ ਬਾਕੀ ਕੋਈ ਕੁੱਲੀ ਢਾਰਾ ਦੇ ਦੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ ਦਿਲ ਦੀ ਥਾਂ ਪਥਰਾਟ ਜਿਹਾ ਹੈ
ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਨ ਬੜਾ ਉਚਾਟ ਜਿਹਾ ਹੈ

ਨੇੜੇ ਤੇੜੇ ਦਿਲ ਦਾ ਮਹਿਰਮ  ਵੀ ਦਿੱਸੇ  ਨਾ
ਕੀਹਨੂੰ ਕਹੀਏ ਅੰਦਰ ਗੁਝ ਗੁਭ੍ਹਾਟ ਜਿਹਾ ਹੈ

ਹੋਣ ਬਿਰਤੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਇਕਾਗਰ ਏਥੇ ਅੱਜ ਕੱਲ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸੁਣਦਾ ਇਕ  ਖੜ੍ਹਕਾਹਟ ਜਿਹਾ ਹੈ

ਦੇਖ ਲਿਆ ਹੈ਼ ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤਾ ਘੁੰਮ ਘੁਮਾਕੇ
ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਕੜ੍ਹਵਾਹਟ ਜਿਹਾ ਹੈ

ਮੇਰੀ ਥਾਵੇਂ ਖੜ੍ਹਕੇ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋਗੇ
ਨੇੜੇ ਤੇੜੇ ਦਾ ਤੰਤਰ ਘਬਰਾਹਟ ਜਿਹਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੈ  ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗਰਾਂ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ
ਕਿ ਦਿਲ ਦੀ ਵੇਦਨਾਂ ਬੇਬਾਕ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਬਥੇਰੀ ਜਰ ਲਈ ਹੈ ਮੈਂ ਹਕੂਮਤ ਏਸ ਤੰਤਰ ਦੀ
ਗੁਲਾਮੀ ਏਸ  ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਕਦੇ ਮੈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਬੜੀ ਹੀ ਉਲਟ ਕਰਵਟ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਵਕਤ ਦਾ ਆਲਮ
ਮੈਂ ਇਹਦੇ ਸੰਗ ਵੀ ਤਾਂ ਨਾਲ ਮਰਜ਼ੀ ਵਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਜੰਗ ਲੜਨੀ ਹੈ ਬੜੇ ਹੀ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ
ਇਹ ਸਾਜਿਸ਼ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ ਮਗਰ ਮੈਂ ਢਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਪਤਾ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੂੰ ਹਮਦਰਦ ਮੇਰਾ ਹੈਂ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹੈ ਸਮੁੰਦਰ ਏਸ ਵਿਚ ਤੂੰ ਲਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਸਫਰ ਆਪਣੇ ਦੇ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅਜੇ  ਅਧਵਾਟੇ  ਫਿਰਦਾਂ ਹਾਂ
ਪੜਾਅ ਐਸੇ ਤੇ ਹਾਂ ਕਿ  ਪਲ ਭਰ  ਬਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਬੜੇ ਕੋਮਲ ਜਹੇ ਅਹਿਸਾਸ ਮਨ ਵਿਚ ਉਪਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ
ਤੂੰ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਲੈਣਾਂ ਕੰਡਿਆਂ ਸੰਗ ਖਹਿ ਨਹੀਂਂ ਸਕਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਸ ਕਰੋ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਥੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ
ਮੌਸਮ ਗੰਧਲੇ  ਤੇ  ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ

ਕਦੇ ਨਾ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਹਾਦਸਾ ਇਕ ਵਾਪਰੇਗਾ  
ਹਰ  ਗਿਆ ਹੈ ਖੇੜਾ ਗ਼ਮ ਐਪਰ  ਵਡੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ

ਹਰ ਗਲੀ ਉੱਚੀ ਇਮਾਰਤ ਉੱਸਰੀ ਹੈ 
ਪੰਛੀਆਂ ਬਿਨ ਹਰ  ਬਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ

ਅੱਜ ਦੀ  ਕੋਝੀ ਸਿਆਸਤ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ
ਪੈਰ ਥੱਲੇ ਜਿਉਂ ਬਟੇਰਾ  ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ

 ਏਸ ਮੰਡੀ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਰਾਖੀ ਬਣੇ 
 ਚੌਕੀਦਾਰ ਹੀ  ਖੁਦ ਲੁਟੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

।

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨਦੀ ਨੂੰ ਤੈਰ ਨਈਂ ਸਕਦਾ ਤੇ ਜੰਗਲ ਗਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ
ਅਜਬ ਹਾਲਤ ਹੈ ਮੇਰੀ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਬੜੀ ਹੀ ਦੂਰ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਨੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਸੀ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ 
ਉਹਨਾਂ ਤੀਕਰਾਂ ਅੱਪੜ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਅਸੀਂ ਸਾਂ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੇ,ਖੇਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਅਜਿਹੇ ਸੀ
ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਾਂਗਰਾਂ ਕੋਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਸਾਡਾ ਸਿੱਧ ਹੋਇਆ  ਖੁਦ ਕਬੂਲਾਂਗੇ
ਅਸਾਡੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਕੋਈ ਕਦੇ ਝੁਠਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਕਦੇ ਜੇ ਹਾਣ ਦਾ ਮਹਿਰਮ ਜਦੋਂ ਸਨਮੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਓਦੋਂ ਦਿਲ ਵੀ ਨਿਮਾਣਾ ਹੌਸਲੇ ਨੂੰ ਢਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਬੜੇ ਹੀ ਗ਼ਲਤ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਦਿਲਬਰ
ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਫੇਰ ਉਸਦੇ ਰਸਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪਰਜਾ ਹੋਵੇ ਸੁਖੀ ਤਾਂ ਕਿਧਰੇ ਫਿਰ ਮਹਿਕਾਰਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨੇ
ਜੇ ਨਾ ਸੁਣੇ ਪੁਕਾਰ ਕੋਈ ਤਾਂ ਫਿਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਹਰ ਸ਼ਾਸ਼ਕ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪੋਲੇ ਪੈਰੀਂ ਜੂੰ ਨਾ ਸਰਕੇ  
ਹੋਣ ਮੁਜਾਹਰੇ ਉਲਟ ਜਦੋਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਜਦ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਸਾਰੇ ਲੀਡਰ ਵੀ ਖੁੱਡਾਂ ਚੋਂ ਨਿਕਲਣ
ਆਪਸ ਦੇ ਵਿਚ  ਹੁੰਦੀਆਂ ਓਦੇਂ ਫਿਰ ਤਕਰਾਰਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਸਮਝ ਨਾ ਲੈਣਾਂ ਲੋਕੀਂ ਚੁੱਪ ਨੇ ਏਸੇ ਕਰਕੇ 'ਸਭ ਅੱਛਾ ਹੈ'
ਜੁਲਮ ਜਦੋਂ ਹੱਦੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇ ਫਿਰ ਲਲਕਾਰਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਜਦ ਵੀ ਅੱਖੋਂ ਕਾਣਾ ਮੁਨਸਿਫ ਕੋਈ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ
ਚੋਰ ਉਚੱਕੇ ਗੁੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫਿਰ ਭਰਮਾਰਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨੇ

ਜਕੜ ਸੱਕਣ ਨਾ ਇਹ ਜ਼ੰਜੀਰਾਂ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਤਾਈਂ
ਹੋਵੇ ਜਦ ਆਜ਼ਾਦ ਫਿਜ਼ਾ ਓਦੋਂ ਛਣਕਾਰਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੈ  ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗਰਾਂ ਹੁਣ ਖੁਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ
ਕਿ   ਦਿਲ ਦੀ ਵੇਦਨਾਂ ਬੇਬਾਕ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਬਥੇਰੀ ਜਰ ਲਈ ਹੈ ਮੈਂ ਹਕੂਮਤ ਏਸ ਤੰਤਰ ਦੀ
 ਗੁਲਾਮੀ ਏਸ  ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮੈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਬੜੀ ਹੀ ਉਲਟ ਕਰਵਟ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ ਵਕਤ ਦਾ ਆਲਮ
ਮੈਂ ਇਹਦੇ ਸੰਗ ਵੀ ਤਾਂ ਨਾਲ ਮਰਜ਼ੀ ਵਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਜੰਗ ਲੜਨੀ ਹੈ ਬੜੇ ਹੀ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲੀ
ਇਹ ਸਾਜਿਸ਼ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਹੈ ਮਗਰ ਮੈਂ ਢਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਪਤਾ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੂੰ ਹਮਦਰਦ ਮੇਰਾ ਹੈਂ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਹੈ ਸਮੁੰਦਰ ਏਸ ਵਿਚ ਤੂੰ ਲਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਮੈ ਅਪਣੇ ਸਫਰ ਦੇ ਭਾਵੇਂ ਅਜੇ  ਅਧਵਾਟੇ  ਫਿਰਦਾਂ ਹਾਂ
 ਮੁਕਾਮ ਐਸੇ ਤੇ ਹਾਂ ਕਿ  ਪਲ ਭਰ  ਬਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਬੜੇ ਕੋਮਲ ਜਹੇ ਅਹਿਸਾਸ ਮਨ ਵਿਚ ਉਪਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ
ਤੂੰ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਲੈਣਾਂ ਕੰਡਿਆਂ ਸੰਗ ਖਹਿ ਨਹੀਂਂ ਸਕਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਦ ਚਾਹੇ ਪ੍ਰਵਾਸ ਕਰੋ ਮਹਿਬੂਬ ਜੀਓ
ਜਿੱਥੇ ਮਰਜ਼ੀ ਵਾਸ ਕਰੋ ਮਹਿਬੂਬ ਜੀਓ

ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਤਾਂ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿਣ
ਮਿਲਣ ਪਤਾ ਤਾਂ ਖਾਸ ਕਰੋ ਮਹਿਬੂਬ ਜੀਓ

ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੱਡੇ ਹੋ ਉਸਤਾਦ ਤੁਸੀਂ
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਸ ਕਰੋ ਮਹਿਬੂਬ ਜੀਓ

ਬਹੁਤੀ ਵਾਰੀ ਸੱਚ ਕਦੇ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਨਿਕਲੇ
ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਨਾ ਪਾਸ ਕਰੋ ਮਹਿਬੂਬ ਜੀਓ

ਲੱਗਦਾ ਏਥੇ ਅਫਰਾ ਤਫਰੀ ਵੀ ਫੈਲੇਗੀ
ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਸ ਕਰੋ ਮਹਿਬੂਬ ਜੀਓ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜੀ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਹੈ ਰਫਤਾਰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਚਲੋ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਦਈਏ
ਇਹਨਾਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਕਦਮਾਂ ਤੇ ਖਾਈਏ ਤਰਸ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇ ਦਈਏ

ਸਦਾ ਹੀ ਤੱਕਦੇ ਆਏ ਸਹਾਰੇ ਰੱਬ ਦੇ ਤਕਦੀਰ ਬਦਲੇਗਾ 
ਕਿ ਥੋੜਾ ਵਕਤ ਹੁਣ ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦਈਏ

ਜਿਹੜੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕਦੇ ਵੀ ਬੂਰ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ
ਕਿਉਂ ਨਾ ਅੱਜ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅੰਜ਼ਾਮ ਦੇ ਦਈਏ

ਹਵਾਲੇ ਹੋਰ ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਦੇਵਾਂਗੇ ਅਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਿਚੋਂ 
ਇਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਤਾਂ ਵਰਿਆਮ ਦੇ ਦਈਏ

ਕਦੇ ਮਨਹੂਸ ਘੜੀਆਂ ਜਦ ਵੀ ਲੰਘਣ ਰੋਲ ਕੇ ਸੱਧਰਾਂ
ਓਦੇਂ ਸਾਰੇ  ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੂੰ  ਹੀ ਨਾ ਇਲਜ਼ਾਮ ਦੇ ਦਈਏ

ਦਹਾਕੇ ਬੀਤ ਚੁੱਕੇ ਪਰ ਨਾ ਸਾਥੋਂ ਸਫਰ ਤੈਅ ਹੋਇਆ
ਕਰੀਏ ਕੁਝ  ਵਿਲੱਖਣ ਵੱਖਰਾ ਪੈਗਾਮ ਦੇ ਦਈਏ

ਕਿ ਹਿੰਮਤ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਜੋ ਟੱਕਰ ਜਬਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਹੀ ਪ੍ਰਣਾਮ ਦੇ ਦਈਏ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਤਖਤ ਨੂੰ ਤਖਤਾ ਕਰਾਂ ਪਰ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ
ਤੋੜ ਕੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀਆਂ ਇਕ ਵਲਵਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਵਕਤ ਬਦਲੇਗਾ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗੇ ਦੇਖਿਓ
ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਹੌਸਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਇੰਤਹਾ ਦੀ ਹੱਦ ਤੀਕਰ ਹੈ ਬਥੇਰਾ ਸਹਿ ਲਿਆ
ਹੁਣ ਬਗਾਵਤ ਲਈ ਜਨੂੰਨੀ ਜ਼ਲਜ਼ਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਅੱਕਿਆ ਆਵਾਮ ਆਖੇਗਾ ਕਦੇ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ
ਨਾ ਹੀ ਲਾਰੇ ਨਾ ਹੀ ਵਾਅਦੇ ਖੋਖਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਦੱਸ ਦੇਈਏ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਕਿੱਦਾਂ ਹੋ ਰਹੀ
ਸੋਚਣਾ ਹੈ ਕਿੰਜ ਬਚੀਏ ਤੌਖਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਇਹ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਦ ਵੀ ਆਈ ਲੱਗਦਾ ਲੰਮਾਂ ਸਮਾਂ
ਵੱਡੀਆਂ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਸਿਲਸਿਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੌਸਮ ਦੀਆਂ ਅਦਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ
ਸੁੰਨ ਮਸੁੰਨੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਬੰਦੇ ਵਾਂਗੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਨੀ  ਸਿੱਖੇ ਪੰਛੀ
ਘੁੱਗੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਜੰਗਲ ਬੇਲੇ ਘੁੰਮ ਆਏ ਹਾਂ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ ਹੀ
ਪਰ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲਗਦਾ ਹੈ

ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਗਨੀ ਚੌਗਿਰਦੇ ਅੰਦਰ
ਤੱਤੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਵੇਹੜੇ ਦੇ ਵਿਚ ਹਾਸੇ ਖੇੜੇ ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ
ਚੁੱਲੇ ਉੱਗੇ ਘਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਸਾਵਨ ਰੁੱਤੇ ਕਣੀਆਂ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਦੀਆਂ ਨੇ
ਅੱਸੂ ਵਿਚ ਘਟਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਨੀਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲਣ ਵਿਚ ਗਨੀਮਤ ਸਮਝੋ
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਨਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਰੱਬ ਹੀ ਜਾਣੇ ਕਿੱਦਾਂ ਦੀ ਇਹ ਰੁੱਤ ਸਰਾਪੀ
ਧੁੱਪਾਂ ਨਾਲੋਂ ਛਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਸਲੀਬਾਂ ਤੋ ਵੀ ਖੌਫ ਨਾ ਆਇਆ
ਪਰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਚਾਵਾਂ ਕੋਲੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜੇਕਰ ਮੈਨੂੰ ਸਾਜ਼ ਵਜਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ
ਮੈਂ ਵੀ ਤਾਂ ਫਿਰ ਮਹਿਫਲ ਅੰਦਰ ਗਾਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ

ਆਪਣੀ ਗੁੱਡੀ ਫਿਰ ਅਸਮਾਨੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣੀ ਸੀ
ਵਾਂਗ ਨਚਾਰਾਂ  ਜੇ ਮੈਂ ਬਾਘੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ

ਨੇਤਾ ਬਣ ਜਾਣਾ ਸੀ ਮੈਂ ਵੀ ਸੱਚੀਮੁਚੀ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਾਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ

ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਣੀ ਸੀ ਦਰਬਾਰੇ ਕੁਰਸੀ 
ਤਲਵੇ ਚੱਟਦਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪੂਛ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ

ਥਾਣੇ ਅਤੇ ਕਚਹਿਰੀ ਵਿਚ ਵੀ ਚੌਧਰ ਹੁੰਦੀ
ਨਾਲ ਅਫਸਰਾਂ ਮਿਲ ਸੌਦੇ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ

ਜੇ ਨਾ ਫੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਮਾਨਵਤਾ ਦਾ ਦਾਮਨ
ਮੈਂ ਵੀ ਬੈਠਾ ਕੱਖੋਂ ਲੱਖ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੁੰਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੋਲਾਂ ਆਨੇ ਸੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ 
ਥੋਡੇ ਤੋਂ ਨਿਰਪੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾ  ਕੁਰਸੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰਦੇ ਓ
ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਫਿਰ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ  ਬਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ

ਥੋੜੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਧੋਖਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ
ਸਾਰੀ ਜਨਤਾ ਤੋਂ ਜ਼ੁਲਮ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ

ਮੌਸਮ ਕੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ ਅਸੀਂ ਹੰਢਾ ਲੈਣਾ ਹੈ
ਨਾਲ ਕਰੀਰਾਂ ਪਰ ਤੁਸਾਂ ਤੋਂ ਖਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ

ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣਕੇ ਵੀ ਉਡੀਕ ਲਵਾਂਗੇ
ਐਪਰ ਬਣਕੇ ਨਦੀ ਤੁਹਾਥੋਂ ਵਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ

ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਲ ਤੁਰਾਂਗੇ ਸਾਥ ਨਿਭਾ ਕੇ 
ਲੇਕਿਨ ਝਰਨਾ ਬਣ ਪ੍ਰਬਤੋਂ ਲਹਿ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਲਿਖਣ ਵਾਲਿਓ ਕਹਿਣ ਵਾਲਿਓ ਲਿਖ ਲਿਖ ਕੇ ਵੀ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ
ਲਿਖ ਲਿਖ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਕਹਿ ਕਹਿ ਕੇ ਵੀ ਅੱਕ ਗਏ ਹਾਂ

ਪਤਾ ਕਰੋ ਕਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਸਾਥੋਂ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਹੋਈ ਹੈ
ਕੀ ਲੱਭਣਾ ਸੀ ਕੀ ਲੱਭਿਆ ਹੈ ਕਿੱਥੋਂ ਕਿੱਥੇ ਤੱਕ ਗਏ ਹਾਂ

ਜਦੋਂ ਤੁਰੇ ਤਾਂ ਇੰਜ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਸੌਖੇ ਮੰਜਿਲ ਪਾ ਜਾਵਾਂਗੇ
ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਹੁਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਐਵੇਂ ਧੂੜਾਂ ਫੱਕ ਗਏ ਹਾਂ

ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀੰ ਛੱਡਿਆ ਜੋ ਗੰਧਲਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ
ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਸਲਾਂ ਤਾਈਂ ਵੱਲ ਹਨੇਰੇ ਧੱਕ ਗਏ ਹਾਂ

ਵਧਦੀ ਗਈ ਕਹਾਣੀ ਤਾਂ ਹੀ ਜਾਬਰ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਏਥੇ
ਬਾਗੀ ਸੁਰ ਨੂੰ ਆਪਾਂ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ ਡੱਕ ਗਏ ਹਾਂ

ਪੱਕੇ ਢੀਠ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਗੁਲਾਮੀ ਜਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮਿਲੀ ਹੈ
ਤਾਂ ਹੀ ਤਾਂ ਬਣ ਬਣ ਕੇ ਗੋਲੇ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਨਾਲ ਪੱਕ ਗਏ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

.

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਕਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ
ਵਸੀਅਤ ਕਿਹੜੀ ਥਾਂ ਧਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ

ਜਿਹੜੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਖਾਲੀ  ਪੁਰਖੇ ਕਰ ਗਏ ਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ

ਬਹੁਤੇ ਲੋਕੀਂ ਏਥੋਂ ਹੋ ਗਏ ਨੇ ਪ੍ਰਵਾਸੀ
ਆਪਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਇਹ ਘਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ 

ਸ਼ਿਕਵੇ, ਰੋਸੇ ਸਾਰੇ ਔਗੁਣ ਵੀ ਕਰਕੇ ਅਣਗੌਲੇ
ਮਿਹਣੇ ਤਾਅਨੇ ਸਭ ਜਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ

ਲੱਗਾ ਭਖਣ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਸਾਂ ਹੀ ਦੰਗਲ
ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਨਾ ਠਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ

ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਰਨ ਮਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਆਵੇ
ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੋਂ ਨਾ ਡਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ

ਮੁਨਸਿਫ ਕੋਲੋਂ ਵੀ ਇਨਸਾਫ ਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ
ਫਿਰ ਦੱਸੋ ਕਿਸ ਦੇ ਦਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ

ਇਹਦੇ ਨਾਲੋਂ ਬੁਰਾ ਨਿਜਾਮ ਨਹੀ ਤੱਕਿਆ ਕੋਈ
ਚੱਲ ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਲੜ ਮਰ ਜਾਈਏ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਜ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ
ਜੋ ਸੰਵਾਰਨ ਵਿਗੜੀਆਂ ਉਹ ਲੀਡਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ ਕਤਲ ਅੱਜ ਕੱਲ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਨਸਾਨੀਅਤ
ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਫੇਰ ਤੋਂ ਕੁੱਖਾਂ 'ਚੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਯੋਧੇ ਸੂਰਬੀਰ
ਮੋਕਲੇ ਜਹੇ ਵਿਹੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਦੌਰ ਕਾਲਾ ਖਾ ਗਿਆ ਅਣਗਿਣਤ ਹੀ ਜਵਾਨੀਆਂ
ਗੈਰਤ ਬਚਾਉਣੀ ਜੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੁਣ ਚੋਬਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਭੇੜ ਕੇ ਬੂਹੇ ਜੋ ਲੋਕੀਂ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿਚ ਕੈਦ ਨੇ
ਆਖੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿ ਅੱਜ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ

ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੰਛੀ ਜਿਵੇਂ ਵਿਚ ਪਿੰਜਰੇ
ਜੇ ਆਜਾਦੀ ਮਾਣਨੀ ਖੁੱਲਿਆਂ ਪਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਆ ਵੇਖ ਘਟਾ ਛਾਈ ਸਾਵਣ ਦੀਆਂ ਝੜੀਆਂ ਨੇ
ਤੂੰ ਤੁਰ ਪ੍ਰਦੇਸ ਗਿਓਂ ਤੇਰੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਬੜੀਆਂ ਨੇ

ਮੇਰੇ ਸੁੰਨੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਤੂੰ ਫੁੱਲ ਉਗਾਏ ਸੀ
ਹੁਣ ਚਾਅ ਮੁਰਝਾਏ ਨੇ ਤੇ ਰੀਝਾਂ ਸੜੀਆਂ ਨੇ

ਜੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਉਦਾਸ ਖੜ੍ਹੇ
ਜੋ ਵੇਲਾਂ ਲਾਈਆਂ ਸੀ ਕੁਮਲਾਈਆਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ

ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਟਿਕ ਟਿਕ ਵੀ ਬਸ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਸੀ
ਇਹ ਧੜਕਣ ਰੁਕ ਜਾਣੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨੇ

ਤੇਰੀ ਪੈੜ ਜੋ ਕੱਲ ਤੱਕ ਸੀ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਉੱਕਰੀ ਪਈ
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਤੱਕ ਆ ਕੇ ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਰੜੀਆਂ ਨੇ

ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਸਰਮਾਏ ਤੜਪਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣ ਸਦਾ
ਚੇਤੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਮੜ੍ਹੀਆਂ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਦੇਣਾ ਤੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ
ਆਪਣਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਠੋਸ ਹਕੀਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ

ਤੇਰੇ ਬਾਰੇ ਜਦ ਵੀ ਸੋਚਾਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਵੇ ਇਕ ਅਚੰਭਾ 
ਐਨੀ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਿੰਞ ਮੁਹੱਬਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ

ਕੋਈ ਮਹਿਫਲ ਕਿਸੇ ਤਰਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੁੱਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋਵੇ
ਮੈਂ ਨਾ ਸੋਚਾਂ ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਮੇਰੀ ਸ਼ਿਰਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ

ਸੌਦੇ ਹੁੰਦੇ ਤਕਦੀਰਾਂ ਦੇ ਲੇਕਿਨ ਮੈਨੂੰ ਇਲਮ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਮੇਰੇ ਬਦਲੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਬਰਕਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ

ਸਾਵਣ ਰੁੱਤੇ ਹਾੜੇ ਓ ਰੱਬਾ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੀਤ ਨਾ ਜਾਵੇ 
ਬੋਝ ਹੰਢਾਉਣਾ ਐਨਾ ਭਾਰਾ ਕਿਸਦੀ ਹਿੰਮਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜੇਕਰ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕੀਂ ਸੱਚ ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤਾਂ
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਜੰਨਤ ਹੋਣੀ ਸੀ ਸੱਚ ਸਮੇਂ ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਤਾਂ

ਓਧਰ ਨੂੰ ਹੀ ਤੁਰ ਗਏ ਸਾਰੇ ਜਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਭੀੜ ਤੁਰੀ
ਇਹ ਨਿਜ਼ਾਮ ਤਾਂ ਫੇਰ ਬਦਲਦਾ ਉਲਟ ਹਵਾ ਦੇ ਵਹਿੰਦੇ ਤਾਂ

ਸਾਰੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਰਹੀਏ ਕਸ਼ਟ ਕਿਸੇ ਤੇ ਆਏ ਨਾ
ਲੇਕਿਨ ਬਦਨ ਕੁੰਦਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ  ਧੁੱਪ ਹਾੜ ਦੀ ਸਹਿੰਦੇ ਤਾਂ

ਪੂਜੇ ਬੁੱਤ ਫੇਰੀਆਂ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿੱਤਾ
ਸਭ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਜੇ ਵਿਗਿਆਨ 'ਚ ਲਹਿੰਦੇ ਤਾਂ

ਪੋਲੇ ਪੈਰੀਂ ਕੁਝ ਨਾ ਹਾਸਿਲ ਸੀਸ ਤਲੀ ਤੇ ਪੈਂਦਾ ਧਰਨਾ 
ਜੇਰਾ ਕਰਕੇ ਜੇ ਖਰ੍ਹਵੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖਹਿੰਦੇ ਤਾਂ

ਆਉਂਦਾ ਫਿਰ ਬਦਲਾਵ ਕਦੇ ਕੱਖਾਂ ਦੀ ਕੁੱਲੀ ਉੱਤੇ ਵੀ
ਜੇਕਰ ਲੋਕ-ਕ੍ਰਾਂਤੀ  ਵੱਲੋ  ਉੱਚੇ ਬੰਗਲੇ ਢਹਿੰਦੇ ਤਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪਾਈ ਪਾਈ ਵਾਲਾ,'ਸਾਬ ਨਿਬੇੜ ਦਿਆਂਗੇ।
'ਕੱਠੇ ਹੋ  ਜਦ ਉੱਠੇ, ਕਾਂਬਾ  ਛੇੜ ਦਿਆਂਗੇ।

ਲੋਕਾਂ  ਦੇ  ਹੱਕਾਂ  ਨੂੰ ਲਤੜੇ-ਗਾ ਜਬਰੀ ਜੋ,
ਉਸ ਦੇ ਬੂਥੇ 'ਤੇ ਜੜ ਇੱਕ ਚਪੇੜ ਦਿਆਂਗੇ।

ਤੇਰੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗੁੰਬਦ ਜੋ ਬਹੁਤਾ ਚਮਕਣ,
ਇਹਨਾਂ ਤਾਈਂ ਕਾਲਖ ਪੋਤ ਲਿਬੇੜ ਦਿਆਂਗੇ।

ਗਾਰਦ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮੇ ਜਿਹੜੀ,
ਵਰਤਾਂ-ਗੇ ਹਰ ਹੀਲਾ, ਪੁੱਟ, ਖਦੇੜ ਦਿਆਂਗੇ।

ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੋ ਪਾਰ ਅਸਾਡੇ ਭਾਈ ਵੱਸਣ,
ਦੂਰ ਕਰਾਂ-ਗੇ ਦੂਰੀ ਤੇ ਕੁਝ ਨੇੜ ਦਿਆਂਗੇ।

ਦੇਸ਼ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਰੁਲਣ ਸਦਾ ਨਾ ਦੇਣੀ,
ਇਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਭ ਪਾਜ ਉਧੇੜ ਦਿਆਂਗੇ।

ਹੋਇਆ ਬਹੁਤ ਪਲੀਤ ਚੁਗਿਰਦਾ ਹੈ ਸਾਡਾ,
ਹੁਣ 'ਬਲਜੀਤ' ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਗੇੜ ਦਿਆਂਗੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਸਦੇ ਵਿਹੜੇ, ਕਿੱਧਰ ਗਏ।
ਮਿੱਤਰ ਸਾਡੇ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ, ਕਿੱਧਰ ਗਏ।

ਜਿੰਦ ਜਾਨ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ, ਭਾਵੇਂ ਪਰਖ ਲਵੋ
ਕਹਿੰਦੇ ਸੀਗੇ ਦੋਸਤ ਜਿਹੜੇ, ਕਿੱਧਰ ਗਏ।

ਚਲਦੇ ਰਹੀਏ ਆਉ ਸਾਡਾ ਸਾਥ ਦਿਓ
ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੈਂਦੇ ਸੀ ਖਹਿੜੇ, ਕਿੱਧਰ ਗਏ।

ਸਾਡੇ ਖੇਤਾਂ ਤਾਈਂ ਉਹ ਜੋ ਵਾਹੁੰਦੇ ਸੀ,
ਬੌਲਦ, ਝੋਟੇ ਤੇ ਉਹ ਵਹਿੜੇ, ਕਿੱਧਰ ਗਏ।

ਡਾਢਾ ਕੁਝ ਹੀ ਰੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਮਿੱਟੀ,
ਮੈਨੂੰ  ਸਾਂਭਣ ਵਾਲੇ ਜਿਹੜੇ, ਕਿੱਧਰ ਗਏ।

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹੇਰਾ ਫੇਰੀ ਸੀਨਾ-ਜੋਰੀ ਕਰਦੇ ਨੇ।
ਇੱਥੇ ਚੌਕੀਦਾਰ ਹੀ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਜਿਹੜੀ ਥਾਲੀ ਵਿਚ ਯਾਰੋ,
ਉਸ ਥਾਲੀ ਦੇ ਵਿਚ ਹੀ ਮੋਰੀ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਵੋਟਾਂ ਮਗਰੋਂ ਆਗੂ ਕਰਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ,
ਕੇਵਲ ਸਿਆਸੀ ਬਦਲਾ-ਖੋਰੀ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਮੌਜਾਂ ਲੈਂਦੇ ਏਥੇ ਬਾਬੇ ਤੇ ਸਾਧੂ
ਐਸ਼ਪ੍ਰਸਤੀ ਤੇ ਕੰਮ-ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਭਾਈਚਾਰਾ ਕਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਸੀ,
ਪਾੜੇ ਪਾ ਕੇ ਪੋਰੀ-ਪੋਰੀ ਕਰਦੇ ਨੇ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਿੰਦਗੀ ਇਹ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਫਲਸਫਾ।
ਆਦਮੀ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਜੁਦਾ।

ਸਭ ਹੀ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਨੇ ਸੁਖੀ,
ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਇਹ ਜਾਪਦਾ।

ਵਕਤ ਨੇ ਕੰਧਾਂ ਨੇ ਏਦਾਂ ਖਿੱਚੀਆਂ,
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਰਾਬਤਾ।

ਚਰ ਗਏ ਖੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਹਰਿਆਲੀਆਂ,
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇਹ ਕਾਰਖਾਨੇ ਬੇਹਯਾ।

ਦਮ ਜਦੋਂ ਘੁਟਦੈ ਤਾਂ ਆਵੇ ਯਾਦ ਉਹ,
ਪਿੰਡ ਵਾਲੀ ਮਹਿਕਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਫਿਜ਼ਾ।

ਲੋਕ ਬੁੱਤਾਂ ਵਾਂਙ ਬਹੁਤੇ  ਹੋ ਗਏ,
ਤੂੰ ਹੀ ਕਰ 'ਬਲਜੀਤ' ਕੋਈ ਆਸਰਾ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੁੱਤ ਬਦਲੇ ਤਦ ਬੜਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਵੀ ਬਦਲੇ

ਕਿਸੇ ਦਾ ਰੰਗ ਵੀ ਬਦਲੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤੋਰ ਵੀ ਬਦਲੇ

ਜੇ ਬਦਲੇ ਕੂਕ ਕੋਇਲ, ਬੁਲਬੁਲਾਂ ਫਿਰ ਰਾਗ ਵੀ ਬਦਲਣ

ਅਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੈਲਾਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਫਿਰ ਮੋਰ ਵੀ ਬਦਲੇ

ਬੜਾ ਕੋਸਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗੇ ਸਿਆਲ਼ੀ ਧੁੱਪ ਦਾ ਆਲਮ

ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਘਟਾ ਘਨਘੋਰ ਵੀ ਬਦਲੇ

ਅਜਬ ਦੀ ਚਹਿਲਕਦਮੀ ਹੈ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਬੜੀ ਰੌਣਕ

ਤਿਕਾਲਾਂ ਢਲਦਿਆਂ ਮੈਖਾਨਿਆਂ ਦੀ ਲੋਰ ਵੀ ਬਦਲੇ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਰਕਦੇ  ਡੌਲੇ, ਲਹੂ ਜਦ ਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਢਲੇ ਜਦ ਉਮਰ ਓਦੋਂ ਹਿੱਕ ਵਾਲਾ ਜੋਰ ਵੀ ਬਦਲੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
ਲਿਖਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੁਪ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਕੌੜ ਕੁਸੈਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਹੁਣ ਸਾਰਾ ਹੀ ਚੌਗਿਰਦਾ
ਕਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹਨਾ ਜਾਂ ਬਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੀ ਮੰਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ
ਟੱਕਰ ਦੇਣੀ ਜਾਂ ਸਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਲੋਹੇ ਉਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇਓਂ ਪਰਤ ਚੜ੍ਹੀ ਹੈ ਰਹਿੰਦੀ
ਨਕਲੀ ਜਾਂ ਅਸਲੀ ਗਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਉੱਗ ਆਏ ਨੇ ਝਾੜ ਬਰੂਟੇ ਕਿੰਨੇ
ਬਚ ਕੇ ਲੰਘਾਂ ਜਾਂ ਖਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਹਾਲਾਤਾਂ ਸੰਗ ਲੜਣਾ ਸਾਨੂੰ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਆਇਆ
ਜਿੱਤਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿ ਢਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਸ ਮੋੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਣ ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂ ਯਾਰੋ
ਭਾਰ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਕਦ ਲਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਬੇ-ਦਰਦ ਹੈ ਮੌਸਮ ਕਿ ਝੱਖੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਈ ਵਹਿਸ਼ੀ,ਫਿਜ਼ਾ ਨੂੰ ਫੇਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਨੀਂਦ ਪੈਂਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਅਜਕਲ੍ਹ,
ਕਿ ਖਤਰਾ ਆਤਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਏਸ ਤੇ ਮੰਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਕਈ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਭੇਖਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਬੈਠੇ ਨੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ,
ਇਹ ਮੌਸਮ ਦੰਗਿਆਂ ਦਾ ਫੇਰ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਚਾਬੁਕ ਦੁਬਾਰਾ ਸੌਂਪ ਦੇਣੀ ਓਸ ਟੋਲੇ ਨੂੰ,
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਏਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੇ ਹੀ ਅਜਮਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਸਾਡੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਓ ਹਾਲੇ
ਕਿ ਹਰ ਵੋਟਰ ਹੀ ਪਾ ਕੇ ਵੋਟ ਫਿਰ ਪਛਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਸਾਊ ਹੀ ਬਹੁਤੇ ਹਾਂ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ,
ਅਸਾਡੀ ਸੋਚ ਦਾ ਮਾੜਾ ਨਤੀਜਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਹਰਿਕ ਬੰਦੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਜਾਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪੋਟਲੀ ਦਾਣੇ,
ਜੋ ਬੈਠਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹੁਣ ਕੁਰਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬੀਜ ਦਿੱਤਾ ਬੀਜ ਕੁਝ ਸਿਦਕੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦਾ,
ਨ ਜਾਵੇ ਮਾਰ ਸੋਕਾ ਜਲਦ ਪਾਣੀ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਰਹੋ ਹੁਣ ਜਾਗਦੇ ਲੋਕੋ ਕਿ ਚੋਣਾਂ ਫੇਰ ਆ ਗਈਆਂ,
ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਫੇਰ ਤੋਂ ਇਕ ਵਾਰ ਚੋਗਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੌਲਰਾਂ ਵਾਲੇ,
ਹੁਣੇ  'ਬਲਜੀਤ' ਇਹਨਾਂ ਸੰਗ ਮੁੜ ਟਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ਮਜ਼ਹਬ ਨੂੰ ਸਿਆਸੀ ਖੇਡ ਹੋ ਜਾਏ
ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਵੋਟਾਂ ਵਿਚ  ਦੁਬਾਰਾ ਝੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਕਿ ਦਈਏ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਛੁਣਛੁਣਾ ਹੁਣ ਵੋਟਰਾਂ ਤਾਈਂ
ਇਹ ਹਰ ਬੰਦਾ ਜੋ ਏਥੇ ਹੈ ਸਿਰਫ ਇਕ ਭੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ
ਹਰਿਕ ਅਖਬਾਰ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਬਸ ਪੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ ਰੱਬ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੜੇ ਨੇ ਉਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡੇਰਿਆਂ ਉਤੇ ਵੀ ਹੁਣ ਇਕ ਰੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗ਼ਲਤ ਤਸਵੀਰ ਉਹਨਾਂ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ 
ਕਿ ਜ਼ਜ਼ਬਾ ਕਿਰਤ ਦਾ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਚੋਂ ਫੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਬਹਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਖਿੜਦੇ ਨੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਯਾਰੋ
ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਸ਼ੇਡ ਹੋ ਜਾਏ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖਿਡਾਰੀ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਤਾਂ ਬਾਜ਼ੀ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ 
ਅਨਾੜੀ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਬੜੀ ਹੀ ਰਾਤ ਕਾਲੀ ਹੈ ਦਿਖਾਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ
ਕਿ ਜੁਗਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ 'ਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਬਣ ਦਮਦਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਪਾ ਦਿਉ ਵੋਟਾ ਅਸੀਂ ਸੇਵਾ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੈ
ਉਹ ਲੀਡਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਚੋਣਾਂ ਤੇ ਠੱਗੀ ਮਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਉਹ ਪਰਚਮ ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਨੇ ਲਹਿਰਾਉਣ ਦੇ ਕਾਬਿਲ 
ਸਫਰ ਦੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਰਹੀਏ ਝੂਰਦੇ  ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਿਲ
ਜੋ ਠਿੱਲਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਅੰਦਰ ਉਹ ਸਾਗਰ ਪਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ ਵਫਾ ਕੀਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਉਹ ਅਕਸਰ ਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕੰਮ ਸਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖ਼ਸਤਾ ਹਾਲਤ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਹੁਣ ਹੋਈ ਹੈ
ਮੁਰਝਾਇਆ ਹਰ ਫੁੱਲ ਕਲੀ ਹਰ ਮੋਈ ਹੈ

ਤਖਤ ਨੂੰ ਏਦਾਂ ਚਿੰਬੜ ਚੁੱਕੇ ਜਰਵਾਣੇ
ਲੰਡਾ ਲੁੱਚਾ ਜੋ ਹੈ ਲੀਡਰ ਸੋਈ ਹੈ

ਜ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਹੈ ਜੂਹਾਂ ਅੰਦਰ
ਦਿਸਦਾ ਹਰਿਆ ਪੱਤਾ ਕੋਈ ਕੋਈ ਹੈ

ਭਗਤ ਪੈਗੰਬਰ ਅਤੇ ਫਕੀਰ ਬੜੇ ਹੋਏ
ਕੂੜ ਦੀ ਫਿਰ ਵੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ

ਹਰ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਹੈ ਸਿਆਸਤ ਡੰਗ ਲਿਆ
ਮਾੜੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਰੱਤ ਜਾਂਦੀ ਚੋਈ ਹੈ

ਭਟਕਣ ਤੜਪਣ ਕਲਪਣ ਲੋਕੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ
ਸ਼ਰਮ ਹਯਾ ਦੀ ਸਭ ਨੇ ਲਾਹੀ ਲੋਈ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਿੰਨੇ ਵਲ ਵਿੰਗ ਖਾਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ
ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਚੀਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅੱਧ ਵਿਚਾਲੋਂ 
ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਨੂੰ ਡਿਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਕਦੇ  ਕਦਾਈਂ ਝਰਨੇ ਥੱਲੇ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਬੱਦਲ ਵਰ੍ਹਦੇ  ਬਰਫ਼ਾਂ ਪਿਘਲਣ
ਫੇਰ ਕਿਤੇ ਜਾ  ਵਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਝੂਮੇ ਵਣ-ਤ੍ਰਿਣ ਪੌਣ ਰੁਮਕਦੀ
ਕਲ ਕਲ ਕਵਿਤਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਔੜੀ ਬੰਜਰ ਰੇਤ ਬਰੇਤੇ
ਤੇ ਜੀਵਨ ਧੜਕਾਉਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਆਖਿਰ ਸਾਗਰ ਸੰਗ ਰਲ ਜਾਵਣ 
ਪੈਂਡੇ ਨੂੰ ਤਹਿ ਕਰਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਤਾਂ ਬਸ ! ਏਨਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ
ਪਿਛਲੇ ਸਿਆਲ ਵਾਂਗੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਿਆਲ ਆਇਆ

ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਹੈ ਪੁਰਾਣਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਸ਼ਾਇਦ ਕਿ ਸੋਚ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰ ਜੰਗਾਲ ਆਇਆ

ਕਿਸ ਨੇ ਹੈ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਬਿਖੜੇ ਜਹੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਤੇ
ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਇਕ ਬਣਕੇ ਭਿਆਲ ਆਇਆ

ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਸ਼ਕ ਕਦਮਾਂ ਨੇ ਛਾਣ ਮਾਰੇ
ਚੇਹਰਾ ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਕਮਾਲ ਆਇਆ

ਦਿਨ ਆਸ਼ਕੀ ਦੇ ਬਸ ਐਵੇਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ
ਛੱਲਾ ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਤਾ ਨਾ ਹੀ ਰੁਮਾਲ ਆਇਆ

ਬਚਿਆ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸੀ ਇਕ ਹੀ ਜਾਮ ਬਾਕੀ
ਸਾਕੀ ਵੀ ਖੌਰੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸਨੂੰ ਪਿਆਲ ਆਇਆ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)ਗ

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖਿਡਾਉਣੇਂ ਵਾਂਗਰਾਂ ਦਿਲ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਮੈੱ ਖੇਡਾਂਗਾ ਮੈਂ ਟੁੱਟਾਂਗਾ ਸਦਾ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵੀ ਬੀਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਰਾਸ ਨਾ ਆਏ
ਇਹ ਕਰਕੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਦਿਲ ਬੜਾ ਹੀ ਦੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਬੜਾ ਹੀ ਬੇਹਿਸਾਬਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕੀ ਕਰਾਂ ਦਿਲ ਦਾ
ਕਿ ਝੁੱਗਾ ਚੌੜ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਨਾ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੈ ਭਟਕਦਾ ਦਿਲ
ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਪਣੀ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਪਤਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਮਾਨਾ ਬਹੁਤ ਰੰਗਾਂ ਦਾ
ਇਹ ਜਦ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਭੋਰਾ ਸੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਕਦੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਜਾਗੇ ਕਦੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ ਦਿਨ ਨੂੰ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਬਦਰੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਬੜਾ ਪਾਗਲ ਹੈ ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਅੜ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਮਰਜੀ
ਰਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਅੰਦਰ ਇਹ ਐਸੇ ਢੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ ਆਪਾਂ ਬੜਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਹਿਣਾ ਹੈ
ਅਜੇ ਤਾਂ ਸਾਗਰਾਂ ਮਗਰੋਂ ਥਲਾਂ ਅੰਦਰ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਹੈ

ਘੜੀ ਭਰ ਚੁੱਪ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਇਹ ਚੁੱਪ ਹੈ ਆਰਜ਼ੀ ਮੇਰੀ
ਜੋ ਅੱਜ ਤੱਕ ਬੋਲ ਨਾ ਹੋਇਆ ਅਜੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ

ਪਤਾ ਹੈ  ਵਾਂਗ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਇਹ ਜੋ ਔਕਾਤ ਹੈ ਮੇਰੀ
ਪਤਾ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਖਹਿਣਾ ਹੈ

ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਲਿਖਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਰੰਗਾਂ ਦਾ
ਅਜੇ ਇਹ ਰੁੱਤ ਜ਼ਾਲਮ ਹੈ ਬੜਾ ਮੌਸਮ ਕੁ-ਲਹਿਣਾ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਲੋਕ 'ਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਘੜਦੇ ਨੇ ਮਨਸੂਬੇ
ਤਖਤ ਨੇ ਚਾਲ ਚੱਲ ਦੇਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਪਸ 'ਚ ਡਹਿਣਾ ਹੈ

ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਰੋਜ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਲੈਣਾ ਪਰਖ ਜਦ ਮਰਜ਼ੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਕਤ ਆਏ ਤੇ ਵੀ ਫਿਰ ਖਾਮੋਸ਼ ਬਹਿਣਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਰੁੱਤ ਕਰੁੱਤ ਕਿਓਂ ਹੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ
ਖਾਬਾਂ ਵਿਚ ਤਿਤਲੀ ਮੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਚੇਤੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਗਈਆਂ ਸੰਤਾਪੀਆਂ ਜੂਹਾਂ
ਕਿਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਾਜਿਸ਼ ਹੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਭੋਰਾ ਨੂਰ ਵੀ ਭੀੜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਤੇ ਹੈ ਨਈਂ
ਚਿੰਤਾ ਅੰਦਰ ਹਰ ਕੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਦੇਸ਼ ਦੇ  ਸਾਰੇ ਨੇਤਾ  ਏਸ ਹਮਾਮ 'ਚ ਨੰਗੇ
ਜੋ ਤੱਕਿਆ ਦੋਸ਼ੀ ਸੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਕੀ ਹੋਏਗਾ ? ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਲਜੀਤ ਇਹ ਸੋਚੇ
ਸੋਚਣ ਵੇਲੇ ਅੱਖ ਰੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪੈਸੇ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਹਰ ਖਾਹਿਸ਼ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਵੀ ਚਾਹੋ
ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਹੋਵੇ ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਵੈਸੇ ਵੀ ਬਦਨਾਮੀ ਪੱਲੇ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ
ਸ਼ੁਹਰਤ ਜਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਹੋਰ ਵੀ ਕਾਰਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਹੋ ਸੇਕਦੈ
ਖ਼ਾਬਾਂ ਵਿਚ ਕਸਤੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਤਾਜ਼ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਹਰ ਹੀਰਾ ਕੋਹਿਨੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਆਥਣ ਵੇਲੇ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਮਹਿਫਲ ਹੁੰਦੀ
ਹਰ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਸੰਧੂਰੀ ਹੋਵੇ ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹਰ ਮੁੱਦੇ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਸਿਆਸਤ
ਹਰ ਮੁੱਦਾ ਜਮਹੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਦੇ ਹੁੰਦਾ ਗਲਤ ਹਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
ਕਦੇ ਬਿੰਦੂ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾਂ ਕਦੇ ਮੈਂ ਲੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਬੀਆਬਾਨ ਹੀ ਹਾਂ ਮੈਂ
ਕਿ ਫੁੱਟਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਕਦੇ ਰਮਣੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਉਂ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜਦੀ ਮੈਂ ਚੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ 

ਸਫਰ ਉਹ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਤੁਰਿਆ ਸੀ
ਕਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਯਾਰੋ ਫਿਰ ਬੜਾ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਨਜ਼ਰ ਹਸਰਤ ਭਰੀ ਮੈਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਕ ਤੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ
ਉਦੋਂ ਫਿਰ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ 

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੂਝਦਾ ਰਹਿਨਾਂ,
ਹਨੇਰੇ ਸੰਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਚਾਨਣ ਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਕਤ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ ਕਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ 
ਜੇਰਾ ਕਰਕੇ ਦਰਦ ਵੀ ਜਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਹੋਵੇ ਖਤਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ
ਬਿਨ ਚਾਹਿਆਂ ਹਰਜਾਨੇ ਭਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਰਹੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਖੂਹ ਗਿੜਦਾ ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੇੜੇ ਗਹਿਣੇ ਧਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਤਪਸ਼ ਜਦੋਂ ਹਰਿਆਲੇ ਰਸਤੇ ਦਸਤਕ ਦਿੰਦੀ
ਖਾਬ ਸੰਧੂਰੀ ਪਲ ਵਿਚ ਠਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਦਮ ਤੋੜੇ ਜਦ ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ 
ਜੀਵਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪੱਲੇ ਮਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ ਬੜਾ ਹੀ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ, 
ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਆਣ ਕੇ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ ਅੱਗਿਓਂ ਸਰਕਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ
ਅਸੀਂ ਦੇਖਾਂਗੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

 ਇਹ ਕੰਧਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ
ਕਿ ਚੌਂਕਾਂ ਸਾਡਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਵੇਂ ਹੀ ਰੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਬਸ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ 
ਜਦੋਂ ਲੁੱਟਦੇ ਨੇ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਇਹ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ 

ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹੀ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਤੱਕਿਆ
ਇਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇਹ ਪੀ ਕੇ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਇਨਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਹੈ 
ਅਜੇਹੇ ਲੋਕ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ 

ਅਸਾਡੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ,”ਮੈੰ ਮੈਂ”,ਦਾ ਖਿਲਾਰਾ ਹੈ
ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਕਾਰਨੋਂ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ‘ਨਾ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਬੜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ 'ਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਚਿੱਟੀ
ਤਿਰੇ ਬਲਜੀਤ ਹੁਣ ਲੱਛਣ ਅਸਾਨੂੰ ਦੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਮੇਰਾ ਹੈ
ਏਹਦੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤਾਂ ਸਵੇਰਾ ਹੈ

ਰਹਿਮਤਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਬੜਾ
ਕਾਇਮ ਤਾਂ ਹੀ ਵਜ਼ੂਦ ਮੇਰਾ ਹੈ

ਜਦ  ਕਦੇ ਇਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ
ਇਸ ਨੇ ਹੀ ਤਾਂ ਵਧਾਇਆ ਜੇਰਾ ਹੈ

ਲੱਗਦਾ ਏਦਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ
ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪੰਧ ਲੰਮੇਰਾ ਹੈ

ਐਬ ਕੀ ਕੀ ਗਿਣਾਵਾਂ ਮੈ ਯਾਰੋ?
ਏਥੇ ਗੰਧਲਾ ਬੜਾ ਚੁਫੇਰਾ ਹੈ

ਚਾਂਦਨੀ ਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਸ਼ਿਕ
ਵੈਰੀ ਮੁੱਢ ਤੋਂ  ਰਿਹਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੰਧਾਂ ਉਤੇ ਲਟਕਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਰੁੱਸ ਗਈਆਂ ਜੋ ਅੱਧਵਾਟੇ ਤਕਦੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
 

ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਜਿਹੜੇ ਉਹ ਦਿਨ ਚੇਤੇ ਕਰ ਕਰਕੇ
ਵਿਸਰ ਗਈਆਂ ਰੋਹੀਆਂ ਜੰਡ ਕਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਕੁਝ ਹਿੰਸਕ ਭੀੜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਤੁਰੀਆਂ ਨੇ
ਸੁਫਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਇੱਕ ਖੜੋਤ ਜਹੀ ਨੇ ਅੱਜ ਕੱਲ ਏਦਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਬਿਠਾਇਆ ਹੈ
ਸਫਰਾਂ ਵਿਚ ਮਸਰੂਫ ਬੜੇ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਖ਼ਲਾਅ ਹੈ ਜੀਵਨ ਅੰਦਰ ਭਰਦਾ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਉਂਦਾ ਨਈ
ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਹੰਢਾਏ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਚੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗਜ਼ਲ

ਬਹੁਤਾ ਵਕਤ ਗਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ
ਆਪਣਾ ਰੋਗ ਵਧਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਫੇਸਬੁਕ ਤੇ ਵਟਸਪ ਵਰਗੇ ਪੰਨਿਆਂ  ਦੇ ਸੰਗ ਸੰਗ
ਮਿੱਤਰ ਨਵੇਂ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਜਿਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਤੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਉਸ ਅਜਨਬੀ ਨਾਲ
ਦੁਖ ਸੁਖ ਰੋਜ ਵਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਨਵੇਂ ਪੋਜ਼ ਵਿਚ ਨਿੱਤ ਦਿਹਾੜੇ ਖਿੱਚ ਖਿੱਚ ਕੇ ਫੋਟੋ
ਡੀ ਪੀ ਤੇ ਚਿਪਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਨਵਾਂ ਚਮਕਦਾ ਮਹਿੰਗੇ ਮੁੱਲ ਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਮਾਡਲ
ਪੈਸੇ ਰੋਜ ਲੁਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਹੀ ਕਰਕੇ ਕਾਪੀ ਪੇਸਟ
ਝੁੱਗਾ ਚੌੜ ਕਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਲਿਖੀਏ ਚਾਰ ਕੁ ਸਤਰਾਂ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਨੇ ਮਿੱਤਰ
ਆਪਾਂ ਹੋਰ ਹਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੱਚ ਪਵੇ ਜੇ ਬੋਲਣਾ ਟਲਦਾ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਰਲਦਾ ਨਹੀ

ਖੁਦ ਕਮਾਉਂਦਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚੋਗ ਨੂੰ
ਤੇਰੇ ਆਟਾ ਦਾਲ ਤੇ ਪਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਰੜਕਦਾ ਹਾਂ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿਚ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ ਹਰ ਹਕੂਮਤ ਲੁੱਟਦੀ
ਲੀਡਰਾਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਮੈਂ ਛਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਪਰਖਿਓ ਜਦ ਦਿਲ ਕਰੇ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ
ਜ਼ੁਲਮ ਅੱਗੇ ਜ਼ਿਦ ਹੈ ਕਿ ਢਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਇਕ ਚਿੰਗਾਰੀ ਲਭ ਰਿਹਾ ਭੁੱਬਲ ਚੋਂ ਮੈਂ
ਚੈਨ ਹੈਨੀਂ ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਬਲਦਾ ਨਹੀਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਹ ਮਨਸੂਬੇ ਅਜਿਹੇ ਘੜ ਰਹੇ ਨੇ
ਉਹ ਕਰਕੇ ਕਤਲ ਖੁਦ ਬੇਦੋਸ਼ਿਆਂ ਸਿਰ ਮੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ

ਨਾ ਕੋਈ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸੇ ਕਦੇ ਕਰਤੂਤ ਹਾਕਮ ਦੀ
ਜੁਬਾਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਤਾਲੇ ਏਸ ਕਰਕੇ ਜੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ

ਵਜਾਉਂਦਾ ਬੰਸਰੀ ਨੀਰੋ ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਫਿਕਰ ਹੈ ਭੋਰਾ
ਨਗਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਹਵੇਂ ਓਸਦੇ ਪਰ ਸੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ 

ਜਮੀਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਹੈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਦੇਣੀ
ਉਹ ਜ਼ਿਦ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਉਪਰ ਹੀ ਮੁਨਸਫ ਅੜ ਰਹੇ ਨੇ

ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੈ ਮਾਲੀ ਕਿ ਮੈਥੋਂ ਕੀ ਖ਼ਤਾ ਹੋਈ
ਕਿ ਫ਼ਲ ਆਇਆ ਨਹੀਂ ਪਰ ਬੂਰ ਕਾਹਤੋਂ ਝੜ ਰਹੇ ਨੇ

ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਬੜੇ ਨੇ ਸਿਰਫਿਰੇ ਦੇਖੋ
ਬਿਨਾ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਫੇਰ ਵੀ ਜੰਗ ਲੜ ਰਹੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀ ਯਾਰਾ
ਜੇਕਰ ਕਿਤਿਓਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਭਾਵੇਂ ਮੌਸਮ ਤੇਰੇ ਰਾਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਲ ਚਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਹੁੰਦੇ ਨਾ ਇਹ ਮਿੱਤ ਕਦੇ ਗਲਿਆਰੇ ਸੱਤਾ ਦੇ
ਸਾਊ ਜਹੀ ਸਰਕਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਲੋੜ ਪਈ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਓਦੋਂ
ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਇਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਆਤਿਸ਼ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਪਰ ਨਾ ਘਬਰਾ
ਕੋਨਾ ਇਕ ਸ਼ਰਸ਼ਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਚੰਨ ਤਾਰੇ ਹੀ ਕਰਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਚੈਨ ਕਰਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਰੰਗ ਬਦਲਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰ ਜੇ ਬਲਜੀਤ ਕਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਯਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ
( ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਸਰਕਾਰ

ਪੁੱਠੇ ਰਾਹ ਸਰਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ
ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ ਉਤਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਹਰ ਵਸਤੂ ਤੇ ਟੈਕਸ ਲਾ ਕੇ
ਕਰਦੀ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਕਿਹੜਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਹੋਇਆ
ਇਹ ਏਦਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਗੁੰਡਾ ਅਨਸਰ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ
ਛੱਡ ਚੰਗੇ ਕਿਰਦਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਕਾਲਾ ਧਨ ਬਾਹਰੋਂ ਸੀ ਆਉਣਾ
ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਲੈ ਬਾਹਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਅਨਪੜ੍ਹ ਜਾਹਲ ਮੂਹਰੇ ਲਾਏ
ਬਿਲਕੁੱਲ ਹੋ ਬਦਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਧੂੜ ਪਈ ਹੈ ਲੋਕਾਂ ਉਤੇ
ਜਦ ਲੀਡਰ ਦੀ ਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਾਅਦੇ ਕਰਕੇ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ
ਦਿਲ ਨੁੰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਲਾਂਬੂ ਲਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਤੇਰੀ ਹਰ ਅਦਾ ਤੇ ਯਾਰਾ ਕਿੰਨੇ ਫੁੱਲ ਚੜਾਏ ਲੇਕਿਨ
ਤੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਮੌਕੇ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਾਂਗਰਾਂ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲਾਰੇ ਲਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਆਵੇਗੀ ਰੁੱਤ ਰੰਗੀਲੀ ਤਾਂ ਆਖਿਰ
ਸੋਨੇ ਰੰਗੇ ਵਰਗੇ ਖਾਬ ਦਿਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਕੋਰਾ ਦਰਪਨ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਫਿਰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ
ਗਿਰਗਟ ਵਾਂਗੂੰ ਰੰਗ ਵਟਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਕੀਤੀ ਹੈ ਮੈਂ ਸਦਾ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ
ਪਰ ਤੂੰ ਆਪੇਂ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਹਾਮੀ ਭਰਕੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਸਫਰਾਂ ਦੀ ਪਰ
ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਦੋਹੇ

ਬਿਨ ਸਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮਰ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਜੀਵਨ ਗੀਤ
ਮੋਇਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣਾ ਜੱਗ ਦੀ ਕੇਹੀ ਰੀਤ

ਗਰਮੀ ਸਰਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਮੌਸਮ ਬਦਲੇ ਭੇਸ
ਆਈ ਰੁੱਤ ਬਹਾਰ ਦੀ ਰੰਗਲਾ ਹੋਇਆ ਦੇਸ

ਮੇਵਾ ਹਰ ਇਕ ਰੁੱ`ਤ ਦਾ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਾਤ
ਛਿਪਣ ਛਿਪਾਈ ਖੇਡਦੇ ਜੀਕਣ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ

ਨਮਨ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਓਸਨੁੰ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਜੇ ਖੇਤ
ਕਿਧਰੇ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਕਿਤੇ ਥਲਾਂ ਵਿਚ ਰੇਤ

ਜੱਗ ਰੋਵੇ ਜੱਗ ਹੱਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਗਮੀਆਂ ਆਮ
ਕਿਤੇ ਸਵੇਰਾ ਉਗਮਦਾ ਕਿਧਰੇ ਢਲਦੀ ਸ਼ਾਮ

ਦਰਦ ਵਿਛੋੜਾ ਦੇ ਗਏ ਦੇਵੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਾਪ
ਜਿਹੜਾ ਹੱਥੀਂ ਬੀਜਿਆ ਵੱਢਣਾ ਪੈਣਾ ਆਪ

ਝਗੜਾ ਅੱਲਾ ਰਾਮ ਦਾ ਧਰਮ ਰਚਾਇਆ ਖੇਲ
ਸਾਰੇ ਮਜ੍ਹਬਾਂ ਤੋਂ ਸਹੀ ਰੂਹਾਂ ਵਿਚਲਾ ਮੇਲ

ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਈ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੀ ਡੋਰ
ਲੋਕਾਂ ਰਹਿਣਾ ਸੁੱਤਿਆਂ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਨਾ ਹੋਰ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ ਮਸਜਿਦਾਂ ਅੰਦਰ ਨਾ ਦਿੱਸਦਾ ਮੰਦਰਾਂ ਅੰਦਰ
ਮੈਂ ਜਿਸਨੂੰ ਰੱਬ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਦਿਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਉਹ ਸੋਚਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਚ ਆ ਕੇ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਖੌਰੂ
ਮੈਂ ਛੱਡ ਆਇਆਂ ਸਾਂ ਜਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਅੰਦਰ 

ਇਹਨਾਂ ਲੋਭਾਂ ਤੇ ਗਰਜਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਈ ਡੁੱਬਦੇ ਪਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਕਦੇ ਵੀ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂਗਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ
ਲਿਆਉਂਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਛੁਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਫਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਹਨੇਰਾ ਬਸਤੀਆਂ ਅੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਹੈ
ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਦੀਵੇ ਜੋ ਜਗਦੇ ਨੇ ਮਨਾਂ ਅੰਦਰ

ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਰਵਾਣੇ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸੇਕ ਲਾਵਾਂਗੇ
ਉਹ ਕੀ ਸਮਝਣ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ ਬੜੇ ਤਪਦੇ ਗਰਾਂ ਅੰਦਰ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹੋਇਆ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਬਾਬਾ
ਵੈਰੀ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਅੰਨ੍ਹੀ ਪੀਵ੍ਹੇ ਕੁੱਤਾ ਚੱਟੇ
ਰਾਜਾ ਆਪ ਲੁਟੇਰਾ ਬਾਬਾ 

ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਜੋ ਆਖੇ
ਐਨਾ ਕਿਸਦਾ ਜੇਰਾ ਬਾਬਾ?

ਰਿਸ਼ਵਤਖੋਰਾਂ ਤੇ ਠੱਗਾਂ ਨੇ
ਖੂਬ ਵਧਾਇਆ ਘੇਰਾ ਬਾਬਾ 

ਕੀਹਦੀ ਦੱਸ ਇਬਾਦਤ ਕਰੀਏ
ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਡੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਏਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਜਾਣਾ ਹੈ
ਕੀ ਤੇਰਾ ਕੀ ਮੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਏਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ
ਜੋਗੀ ਵਾਲਾ ਫੇਰਾ ਬਾਬਾ 

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸਰਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ
ਜੋ ਸਿਰ ਸੁੱਟੀ ਬੈਠੇ ਬਰਖੁਰਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਹੋਵੇ ਨਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਭੋਰਾ ਨਫਰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ
ਬੰਦੇ ਲਈ ਬੰਦੇ ਅੰਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਹੋਇਆ ਕੀ ਜੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦੀ
ਬਹੁਤੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਚੱਲ ਸੁੱਤੇ ਦੋ ਚਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਦੰਗੇ ਕਤਲ ਫਸਾਦ ਬਣੇ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਭ ਦੇ ਹੀ
ਹੋਵੇ ਜਨਤਾ ਨਾ ਏਨੀ ਬਦਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਕੋਈ ਰੂਹ ਤਾਂ ਨਵੀਂ ਫੂਕਣੀ ਪੈਣੀ ਆਖਿਰ ਨੂੰ
ਲੋਕੀਂ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਜਿਹਡ਼ੇ ਮੁਰਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਏਨੇ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀ ਗਏ ਗੁਜਰੇ ਹੁਣ ਆਪਾਂ ਵੀ
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲਾ ਸੁੱਤਾ ਫਨਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੇ ਨੀਰਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਰੋਹੀਆਂ ਨੂੰ
ਚੌਗਿਰਦੇ ਵਿਚ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਟੁਣਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਆਸ ਪੜੋਸ ਉਦਾਸ ਫਿਜ਼ਾਵਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜੋ
ਸੁੰਨੇ ਵਿਹਡ਼ੇ ਝਾਂਜਰ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਜੋ ਵੀ ਥੱਕੇ ਹਾਰੇ ਰਾਹੀ ਢਾਹ ਬੈਠੇ ਨੇ ਢੇਰੀ
ਮੁਰਦਾ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰਫਤਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਜੂਲੇ ਹੇਠਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇ ਜੋ ਕਰਨ ਗੁਲਾਮੀ ਹੀ
ਹੱਕਾਂ ਖਾਤਿਰ ਲੜਨ ਉਹ ਸਿਪਾਹ ਸਲਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

'ਨੇਰਾ ਢੋਇਆ ਹੈ ਜਿੰਨਾਂ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਤੀਕਰ
ਬਸਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਲਲਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਲੈ ਡਿਗਰੀਆਂ ਖਾਕ ਛਾਣਦੇ ਨਿੱਤ ਦਫਤਰਾਂ ਦੀ
ਭੁੱਖ ਨੰਗ ਨਾਲ ਘੁਲਦੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਥੋਡ਼ੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉੱਦਮ ਨੇ ਹੁਣ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ
ਹਿੰਮਤ ਹਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਸਿਆਸਤ ਨੇ ਬਣ ਜੋਕਾਂ ਪੀ ਲਿਆ ਖੂਨ ਲੋਕਾਈ ਦਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਰੋਕਣ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਐਟਮ ਬੰਬ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਜੰਗਾਂ ਵੀ ਲਗਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਹਾਕਮ ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਚਾਹੇ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਜਿਹਡ਼ਾ ਉਸਦੇ ਉੁਲਟ ਬੋਲਦਾ
ਉਹਦਾ ਕਤਲ ਕਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਝੂਠੇ ਲਾਰੇ ਲਾ ਪਰਜਾ ਨੂੰ
ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਝੂਠੇ ਮੂਠੇ ਜੁਮਲੇ ਛੱਡ ਕੇ
ਭੰਬਲ ਭੂਸੇ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਖਾਦੀ ਬਾਣਾ ਪਾ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ
ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਅਖਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਅ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ
ਦੰਗੇ ਵੀ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਕੋਈ
ਸੁੱਤੀ ਕਲਾ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਦੇ ਚਲਦੀ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਦੇਖੋ
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦੇਵੇ ਕਲਮ ਦੀ ਹੈਸੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਦਿਨੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਬਥੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਵੇ
ਕਿ ਜੁਗਨੂੰ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਵੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਅਜੇਹੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜੀਣਾ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਮੁਰਦਹਾਨੀ ਹੈ
ਕਿ ਜਿਥੇ ਤੋਡ਼ਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਦਮ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਬੜੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਵਜ਼੍ਹਾ ਇਸ ਦੀ ਤਾਂ ਫਰਮਾਓ
ਕਿ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਕਰੋ ਸ਼ਾਮਿਲ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਮੂਲੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਇਹ ਜਲਦੀ ਤਿੜਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਿਨਸ ਜਾਂਦੇ
ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਕੱਚ ਵਰਗੇ ਨੇ ਜਰਾ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਕਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੰਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ
ਅਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿਚ ਰੋਲੀ ਮਗਰ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਦੇਖੋ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਕੁਝ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ
ਸੱਜਣ ਦਾ ਗ਼ਮ ਸਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਘਟਾ ਛਾਉਂਦੀ ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਝੂਮਣ, ਹਵਾ ਸੰਗੀਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ,
ਕਿ ਪੈਲਾਂ ਮੋਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਧਰਤੀ ਮੌਲ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅੰਬਰ ਖਿਲਖਿਲਾ ਉੱਠਦਾ,
ਪਪੀਹਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਕਣੀਆਂ ਰੂਹ ਭਿਓਂ ਦੇਵਣ,ਨਜ਼ਾਰਾ ਹੋਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ,
ਬਦਨ ਵੀ ਥਰਥਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਕਿਸ਼ਤੀ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸੀ ਤੇ ਭੋਲਾ ਬਾਲਪਨ ਵੀ ਸੀ
ਸਮਾਂ ਚੇਤੇ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਤੁਰ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ,
ਇਹ ਦਿਲ ਉਹ ਨਾਂਅ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਸੁੱਟੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ ਜੋ ਮਾਲੀ
ਉਹ ਕਲਮਾਂ ਮੁੜ ਲਗਾਉਂਦਾ ਏ,ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੈਂ ਵੀ ਮਨ ਕੀ ਬਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ
ਆਥਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਮੈ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਸਰਦੀ ਆਖਾਂਗਾ ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ
ਸੋਕੇ ਨੂੰ ਬਰਸਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਮੇਰੀ ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਾਂ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਜਿਹੜੇ ਉਹ ਸਭ ਦੇਖਾਂਗਾ,
ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਰਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਕੁਰਸੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਣ ਦਿਓ ਇਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਬਹਿ ਕੇ ਦੇਖ ਲਵਾਂ,
ਮੈ ਜੁਮਲੇ ਅਗਿਆਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਮੈ ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਹਾਂਗਾ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਆਖੂੰ ਹਰ ਕਮ ਨੂੰ
ਹਰ ਕਾਰਜ ਸੌਗਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ ਮੇਰਾ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਚੁਕਵਾ ਦੇਣਾ,
ਝੁੱਗੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਪੂਜਣ ਮਿਰੀਆਂ ਤਰਜੀਹਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ,
ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੀ ਮਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਚਮਨ ਦੀ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਚਾਹੀ ਸੀ ਉਹ ਰੰਗਤ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਕਦਰ ਖਾਰਾਂ ਦੀ ਹੈ ਫੁੱਲਾ ਦੀ ਪਰ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਪਰਦਿਆਂ ਦੀ ਹੈ ਸਜਾਵਟ
ਸੁਲਗਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਪਰ ਕੋਈ ਵੁੱਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਕਿਵੇਂ ਹਨ ਸੋਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੂੰ ਤਾਲੇ ਹਾਕਮਾਂ ਲਾਏ
ਕਿ ਬੋਲੇ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਕੋਈ ? ਜੁਰਅਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਦਮਨ ਦਾ ਦੌਰ ਹੈ ਸਾਰੇ ਹੀ ਨਿੱਸਲ ਹੋ ਗਏ ਨੇ
ਬਚੀ ਆਵਾਮ ਵਿਚ ਭੋਰਾ ਵੀ ਹੁਣ ਗ਼ੈਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਸ ਨਾ ਆਈਆਂ ਅਸਾਂਨੂੰ ਬੇਵਫਾ ਰੁੱਤਾਂ
ਕਿ ਆਈ ਜੀਣ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਲੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਕੇਵਲ ਬਣਾਉਟੀ ਨੇ
ਗਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਅੱਜ ਕੱਲ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੇਗ ਹੈ ਕਿ ਜਾ ਰਿਹਾ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮਾਨਵ
ਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਚਣ ਦੀ ਲੱਗਦੀ ਕੋਈ ਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗਜ਼ਲ

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰ ਜਾਵੇ ਉਸ ਰਹਿਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ
ਸੌਹਾਂ ਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਵੇ ਉਸ ਦਿਲਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ


ਕਿਣ ਮਿਣ ਕਣੀਆਂ ਪੈਣ ਫੁਹਾਰਾਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਠੀਕ ਸਹੀ
ਔੜੀ ਧਰਤ ਨਾ ਰੌਣਕ ਲਾਵੇ ਉਸ ਛਹਿਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ

ਚੁਗਲਖੋਰ ਬੰਦੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ! ਔਕਾਤ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ
ਯਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦਗਾ ਕਮਾਵੇ ਉਸ ਮੁਖਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ

ਦਾਰੂ ਪੀ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡੇ ਚਿੱਟਾ ਖਾ ਡੌਲੇ ਫਰਕਾਵੇ
ਵਿਚ ਅਖਾਡ਼ੇ ਕੰਡ ਲਵਾਵੇ ਉਸ ਚੋਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਬੜਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ
ਤਲੀ ਉਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨ ਧਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਸਦਾ ਵਿਹਲੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਦੇ ਕਿਰਤ ਨਾ ਭੋਰਾ
ਕਿ ਏਦਾਂ ਹੀ ਵਿਚਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਸਕੀਮਾਂ ਬਹੁਤ ਘੜੀਆਂ ਨੇ ਦਿਆਂਗੇ ਪੇਟ ਭਰ ਰੋਟੀ
ਗਰੀਬੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨਿਰਾ ਢਕਵੰਜ ਹੈ ਸਾਡਾ
ਵਤਨ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਮਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਬਥੇਰੇ ਧਰਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਅਧਰਮੀ ਹਾਂ
ਮਜ਼੍ਹਬ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਜਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਲਿਆਈਏ ਤੋੜ ਕੇ ਤਾਰੇ ਅਸੀਂ ਮਹਿਬੂਬ ਦੀ ਖਾਤਿਰ
ਝਨਾਂ ਇਸ਼ਕੇ ਦਾ ਤਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਬਗੀਚੇ ਝੁਲਸ ਚੁੱਕੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਬੇਰੁਖੀ ਕਰਕੇ
ਚਮਨ ਵਿਚ ਰੰਗ ਭਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਕੰਗਾਲੀ ਨੇ ਜ਼ਿਹਨ ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਲਾ ਲਿਆ ਡੇਰਾ
ਕਿ ਦਿੱਸਦੇ ਪੁੱਜਦੇ ਸਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਿਰਲੇ ਜਿੰਦਾਦਿਲ ਇਨਸਾਨ
ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਮਹਿਫਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ
ਆਪੋ ਧਾਪੀ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ
ਮੱਚੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਘਮਸਾਨ
ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਵਧੀ ਹੈ ਏਦਾਂ
ਸੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਸਭ ਦੀ ਜਾਨ
ਦੇਸ਼ ਤਰੱਕੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ
ਬਹੁਤੇ ਲੀਡਰ ਬੇਇਮਾਨ
ਨਿੱਤ ਘੁਟਾਲੇ ਕਤਲੋਗਾਰਤ
ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦੇਸ਼ ਮਹਾਨ
ਬਿਜ਼ਨਸਮੈਨ ਵਧਾਵੇ ਗੋਗੜ
ਭੁੱਖਾ ਮਰਦਾ ਹੈ ਕਿਰਸਾਨ
ਜਿਥੇ ਲਾਏ ਬਦੀਆਂ ਡੇਰੇ
ਓਥੇ ਨੇਕੀ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ
ਸੱਚ ਵਿਪਾਰੀ ਘਾਟੇਵੰਦਾ
ਕੂੜ ਦੀ ਚੱਲੇ ਖੂਬ ਦੁਕਾਨ
ਲਾਲਚ ਹੱਦੋਂ ਬਹੁਤਾ ਵਧਿਆ
ਹਰ ਕੋਈ ਮੰਗਦਾ ਵਰਦਾਨ
ਨਰਕ ਭੋਗਦੀ ਪਰਜਾ ਏਥੇ
ਹਾਕਮ ਐਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗਲਤਾਨ
ਵਧੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਡੱਕਣ ਵੇਲੇ
ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਬਲੀਦਾਨ
ਦੁਨੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜੇ
ਸੱਚ ਖਾਤਿਰ ਜਿਹੜੇ ਕੁਰਬਾਨ
ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਝੂਠਾ ਹੋਵੇ
ਦੇਵੇਗਾ ਝੂਠਾ ਫੁਰਮਾਨ
ਕਿਸੇ ਨਾ ਏਥੇ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ
ਬੰਦਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ
ਸਾਰੇ ਦਰਦ ਛੁਪਾ ਕੇ ਅੰਦਰ
ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰੱਖੀਏ ਮੁਸਕਾਨ
ਇਕ ਦਿਨ ਸਭ ਨੇ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਹੈ
ਅੰਤਿਮ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)