ਭਾਵੇਂ ਗ਼ਮ ਦੀ ਇੰਤਹਾ ਮੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਹਸਤੀ ਐਸੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਝੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਐਨੇ ਵੱਡੇ ਹਾਦਸੇ ਵੀ ਸਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ,
ਵਾਪਰ ਜਾਂਦੀ ਜੋ ਹੋਣੀ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਬਤਾਂ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਵਗਦੀ ਰਹੇ,
ਆ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਨਦੀ ਸੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਐਸੇ ਐਸੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮ ਦੇਖਿਆ,
ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ ਧਰਤੀ ਘੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਅੰਤਰਮਨ ਵਿੱਚ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ,
ਭਾਰ ਐਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਾਇਦ ਓਥੇ ਭੀੜ ਰੌਲਾ ਹੈ ਬੜਾ,
ਏਸੇ ਲਈ ਨਗਰੀ ਤੇਰੀ ਢੁਕਦੀ ਨਹੀਂ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਚੋਰ ਉਚੱਕਾ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੌਧਰ ਕਰ ਕੇ ਪਾਰ ਗਿਆ।
ਐਪਰ ਫੱਕਰ ਬੰਦਾ ਏਥੇ ਹਰ ਥਾਵੇਂ ਹੀ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਆਪਣਿਆਂ ਨੇ ਗਰਜ਼ਾਂ ਖਾਤਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗ ਦਿੱਤੇ,
ਰੁੱਤਾਂ ਵੀ ਬੇਰੰਗ ਹੋਈਆਂ ਪੌਣਾਂ ਨੂੰ ਲਕਵਾ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਜੀਵਨ ਪਗਡੰਡੀ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਏਥੋਂ ਤੀਕਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ
ਬੀਤੇ ਵਕਤ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਔਖਾ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਗਿਆ।
ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਰਿਹਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਣ ਲਈ,
ਫੁੱਟੀ ਜਦ ਵੀ ਨਵੀਂ ਕਰੂੰਬਲ ਸੰਘਣਾ ਕੋਹਰਾ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਦੌੜ ਲਗੀ ਹੈ ਦੁਨੀਆ ਅੰਦਰ ਐਸ਼ ਆਰਾਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ,
ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਘਟਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬੁੱਤਾ ਸਾਰ ਗਿਆ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਜਣਾ ਖਣਾ ਹੀ ਮੱਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਣਦਾ ਥੋੜਾ ਲੇਕਿਨ ਬਹੁਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਛੱਡਕੇ ਚੰਗੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ,
ਬੰਦਾ ਫੇਰ ਕਸੂਤੀ ਥਾਵੇਂ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਛੱਡਣਾ ਸਾਰੇ ਝਾਮ ਝਮੇਲੇ ਹੈ ਚੰਗਾ,
ਹਰ ਕੋਈ ਭਾਵੇਂ ਝੱਖੜ ਝੋਲੇ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤੱਤੀਆਂ ਪੌਣਾਂ ਜਦੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਮਦੀਆਂ,
ਏਹੋ ਸੂਰਜ ਫੇਰ ਵੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਲਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਚੌਧਰੀਆਂ ਦੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਰਦਾ,
ਆਖਰ ਆਪਣਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਢਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਦੀ ਨਾ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ ਸਾਡਾ ਇਹ ਮਸਤਕ,
ਸੋਚਾਂ ਅੰਦਰ ਦਰਿਆ ਅਕਸਰ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਓਹੀ ਜੇਤੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਦੁਨੀਆ ਅੰਦਰ ,
ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਨਾਲ ਖਤਰਿਆਂ ਖਹਿੰਦਾ ਹੈ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਜਦ ਵੀ ਬਾਗਾਂ ਅੰਦਰ ਬਹਾਰ ਆਏਗੀ।
ਟਹਿਣੀ ਟਹਿਣੀ ਉੱਤੇ ਫੁਟਾਰ ਆਏਗੀ।
ਵਲਵਲੇ ਸੂਖਮ ਜਹੇ ਜਦ ਆਉਣਗੇ ,
ਰੁੱਤ ਵੀ ਮੂੰਹ ਮੱਥਾ ਸਵਾਰ ਆਏਗੀ।
ਫਿਜ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਹਿਕ ਬਿਖਰ ਜਾਏਗੀ ਓਦੋਂ,
ਮੁਹੱਬਤ ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਸੁਆਰ ਆਏਗੀ।
ਬੜੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋਈ ਗੁਫਤੁਗੁ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ,
ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਬੀਅਤ ਬਿਮਾਰ ਆਏਗੀ।
ਅਸੀਂ ਬੇਚੈਨ ਬੈਠੇ ਹਾਂ ਤੇ ਏਹੋ ਇਲਤਜਾ ਹੈ,
ਕਿ ਉਸਦੀ ਆਰਜ਼ੂ ਲੈ ਕੇ ਕਰਾਰ ਆਏਗੀ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਜ਼ਮਾਨਾ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਕਿ ਬੱਦਲ ਬੇਰੁਖੀ ਦਾ ਛਾਅ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਮਖੌਟੇ ਲਾਹ ਦਿਓ ਭੀੜਾਂ ਚੋਂ ਨਿਕਲੋ ਬਾਹਰ ਆਓ,
ਇਹ ਚਿਹਰਾ ਕਾਸਤੋਂ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਸਜਾਇਆ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਗੁਲਿਸਤਾਂ ਜੋ,
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੈ ਭੇਦ ਜਿਹੜਾ ਪਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਬੜੀ ਹੀ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ ਵਤੀਰਾ ਦੇਖ ਕੇ ਉਸਦਾ,
ਜੋ ਅਪਣਾ ਸੀ ਉਹ ਤੋਹਮਤ ਲਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਹਟੀ ਜੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਤਾਂ ਇਹ ਹੋਇਆ ਹਾਦਸਾ ਹੈ,
ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਮਝਦਾ ਉਹ ਧੋਖਾ ਖਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
ਅਜੇ ਵੀ ਜ਼ਖ਼ਮ ਨੇ ਅੱਲੇ ਬਥੇਰਾ ਦਰਦ ਦਿੰਦੇ ਨੇ,
ਵਕਤ ਵੀ ਸਿਤਮ ਐਨਾ ਢਾਅ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਦਿਲ ਕਿਸੇ ਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਆਇਆ ਨਹੀਂ।
ਰੋਸ ਏਨਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਮੁੱਲ ਕਿਸੇ ਪਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਹਰ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੇ ਡਰ ਬੜੇ,
ਮੋਹ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਕੋਈ ਨਗਮਾ ਕਿਸੇ ਗਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਕਿੰਨੇ ਮਾਰਦੇ ਹਨ ਦਮਗਜੇ,
ਦੀਨ ਦੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸੀਨੇ ਕਿਸੇ ਲਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਤੇ ਭਾਰੇ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਵਿਧਵਾ ਅਤੇ ਯਤੀਮ ਦੇ ,
ਜੀਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਸਬਰ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਹੈ ਫਖ਼ਰ,
ਇਹ ਗ਼ਨੀਮਤ ਹੈ ਪਰਾਇਆ ਹੱਕ ਮੈਂ ਖਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਝੱਲਿਆ ਨਾ ਰੋਅਬ ਖੱਬੀ ਖਾਨ ਦਾ ਫਿਤਰਤ ਰਹੀ,
ਪਰ ਕਿਸੇ ਮਜ਼ਲੂਮ ਤੇ ਮੈਂ ਜ਼ੁਲਮ ਵੀ ਢਾਇਆ ਨਹੀਂ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਚੱਲੋ ਤੁਰੀਏ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਹ ਨਾ ਮੁੱਕੇ।
ਤੁਰਦੇ ਰਹੀਏ ਕਿ ਸਫਰਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾ ਮੁੱਕੇ।
ਲੰਘੇ ਜਾਂਦੇ ਖੇਤ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬਥੇਰੇ,
ਲੰਮ ਲੰਮੇਰੀ ਏਸ ਡਗਰ ਦਾ ਥਾਹ ਨਾ ਮੁੱਕੇ।
ਕੋਈ ਗੀਤ ਲਿਖਾਂਗੇ ਜੇਕਰ ਥੱਕ ਬੈਠੇ ਤਾਂ,
ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੀਏ ਜਦੋਂ ਤੀਕਰਾਂ ਸਾਹ ਨਾ ਮੁੱਕੇ।
ਫੁੱਲ ਕਲੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਸਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨਾ,
ਕੁਦਰਤ ਕਦਮਾਂ ਹੇਠ ਵਿਛਾਇਆ ਘਾਹ ਨਾ ਮੁੱਕੇ।
ਐਸਾ ਸ਼ਿਅਰ ਸੁਣਾਓ ਕੋਈ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੋਹ ਜਾਵੇ ਜੋ,
ਕਿੰਨੀ ਦੇਰ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਫਿਰ ਵਾਹ ਵਾਹ ਨਾ ਮੁੱਕੇ ।
ਤੁਰਨਾ ਵਗਣਾ ਉਡਣਾ ਹੀ ਤਾਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਹੈ,
ਕੋਨਾ ਕੋਨਾ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਦਿਲ ਗਾਹ ਨਾ ਮੁੱਕੇ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਦਰਤ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਹੀ ਵੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
'ਖਾੜੇ ਦੇ ਭਲਵਾਨ ਬਦਲਦੇ ਸਦਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਮੌਕੇ ਦੇ ਹਾਕਮ ਨੇ ਭਾਵੇਂ ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਲਿਆਂਦੇ,
ਜਦ ਵੀ ਕਿਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਆਵੇ ਲੋਕ ਹਨੇਰੀ ਠੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਗੁੰਡੇ ਤੇ ਬਦਮਾਸ਼ਾਂ ਨੇ ਹੁਣ ਸੜਕਾਂ ਦਾ ਹਰ ਮੋੜ ਹੈ ਮੱਲਿਆ,
ਸਾਊ ਅਤੇ ਸ਼ਰੀਫਾਂ ਕੋਲੋਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹਲੀ ਮੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਗਡੰਡੀ ਉੱਤੇ ਏਨਾ ਅੱਗੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ,
ਠੋਡੀ ਉੱਤੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਦੀ ਹੁਣ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਰੋਜ ਦਿਹਾੜੇ ਜਿਹੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਦਸਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਹਾਂ ਡਰਦੇ ,
ਖੂਨ ਖ਼ਰਾਬੇ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਝੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਢੌਂਗੀ ਬਾਬੇ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਜੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥੇ ਟੇਕੋਗੇ,
ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਅੱਜ ਤੇ ਕੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਮਹਿਕਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਬੈਠੇ ,
ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਹਤੋਂ ਹਰ ਬੰਦੇ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਾ ਹੁੰਦੀ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਜਿੰਨੇ ਬੰਦੇ ਝੱਲੇ ਏਥੇ।
ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਪੱਲੇ ਏਥੇ।
ਦਾਣਾ ਪਾਣੀ ਵਾਧੂ ਸੌਖਾ,
ਲੋਕਾਂ ਡੇਰੇ ਮੱਲੇ ਏਥੇ।
ਝੂਠੇ ਦੇ ਹਨ ਕਿੰਨੇ ਸਾਥੀ,
ਸੱਚੇ ਲੋਕੀਂ 'ਕੱਲੇ ਏਥੇ।
ਪੈਸੇ ਜਿਸਦੇ ਬੋਝੇ ਅੰਦਰ,
ਉਸਦੀ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ ਏਥੇ।
ਬੈਠੇ ਹਾਂ ਫਿਰ ਪੱਕੇ ਪੈਰੀਂ,
ਭਾਵੇਂ ਹੋਏ ਹੱਲੇ ਏਥੇ।
ਸੋਹਣੇ ਗੀਤ ਬਣਾਏ ਲੋਕਾਂ,
ਕੈਂਠਾ,ਜੁਗਨੀ,ਛੱਲੇ ਏਥੇ।
ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਬੈਠੇ ਵੈਰੀ,
ਮਿੱਤਰ ਟਾਵੇਂ ਟੱਲੇ ਏਥੇ।
ਸੇਵਾ ਦਾ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਨਾਂ ਹੈ,
ਸਭ ਨੇ ਰੱਖੇ ਗੱਲੇ ਏਥੇ।
ਸਾਰੇ ਲੀਡਰ ਕੁਰਸੀ ਖ਼ਾਤਰ,
ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਥੱਲੇ ਏਥੇ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਬੁਝਾਏ ਆਪ ਹੀ ਲਾਵੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮਾੜਾ।
ਕਿ ਬਹੁਤਾ ਲੁੱਟ ਕੇ ਖਾਵੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮਾੜਾ।
ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਭੂਤਰੇ ਸਾਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹਲਕੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਕੋਲ਼ੋਂ
ਬਚਿਆ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਵੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮਾੜਾ ।
ਬੜੇ ਬਦਨਾਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਏਥੇ ਸਾਫ ਦਿਲ ਬੰਦੇ ,
ਹਰਿਕ ਹੀ ਤੋਹਮਤਾਂ ਲਾਵੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮਾੜਾ।
ਕਦੇ ਜੋ ਸਾਦਗੀ ਤੇ ਸਬਰ ਦਾ ਪੱਲਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ,
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੱਕ ਵੀ ਖਾਵੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮਾੜਾ।
ਗਵੱਈਆ ਉਹ ਬੁਰਾ ਹੈ ਬੋਲਦਾ ਜੋ ਹਾਕਮਾਂ ਪੱਖੀ,
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇਸੁਰਾ ਗਾਵੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮਾੜਾ।
ਠਰੰਮਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੰਗਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਰਤਣਾ ਹਰ ਥਾਂ,
ਗਲੇ ਹੱਥ ਹਰ ਕੋਈ ਪਾਵੇ ਜ਼ਮਾਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮਾੜਾ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਜਿੱਥੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਠੰਡੀਆਂ ਛਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਸਾਡੇ ਘਰ ਦਾ ਇਹ ਸਿਰਨਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਵੇਲਾਂ ਫੁੱਲ ਤੇ ਹਰੀਆਂ ਡਾਲਾਂ ਮਿਲਣਗੀਆਂ,
ਨਜ਼ਰਾਂ ਬੂਹੇ ਵੱਲ ਟਿਕਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਏਥੇ ਮੌਸਮ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ,
ਸਭ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ ਖੈਰ ਮਨਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਸਾਰੇ ਵਿਛੜੇ ਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਚੇਤੇ ਕਰਕੇ,
ਮੈਂ ਯਾਦਾਂ ਦੇ ਸੋਹਲੇ ਗਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਜਰਨੈਲੀ ਸੜਕਾਂ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਭੀੜ ਭੜੱਕਾ,
ਲੱਭ ਲੈਣਾ ਕੱਚੀਆਂ ਰਾਹਵਾਂ,ਆ ਜਾਇਓ।
ਪ੍ਰਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੰਢਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹੋ,
ਦੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕਣ ਮਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਤੇ ਬੁਲਬੁਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਂਗੇ,
ਬਹੁਤਾ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ ਕਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਬੁੱਢਾ ਬਾਪੂ ਜਿਹੜਾ ਖੇਤ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਨਜ਼ਰੀਂ ਪੈਂਦਾ ਵਿਰਲਾ ਟਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਘੁੰਮਣਘੇਰੀ ਰੀਤਾਂ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਛੱਡੀਏ
ਗ਼ੈਰ ਮਿਆਰੀ ਕੰਧਾਂ ਢਾਹਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਬਚਪਨ ਵੇਲੇ ਸਾਂਝੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਖੇਡੇ ਸਾਂ,
ਫੇਰ ਕਦੇ ਨਾ ਲੱਭਣ ਥਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ,
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦਾ ਤਰਲਾ ਪਾਵਾਂ, ਆ ਜਾਇਓ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਗ਼ਜ਼ਲ
ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲਣ ਤਾਂ ਬੜਾ ਕੁਝ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਮਾਂ ਖੂੰਖਾਰ ਦਾਨਵ ਵਾਂਗਰਾਂ ਫਿਰ ਗਰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਕਦੇ ਨਾ ਸਫਲ ਜੋ ਹੋਏ ਇਰਾਦੇ ਸੀ ਬੜੇ ਕਮਦਿਲ,
ਪਰੰਤੂ ਫੇਰ ਵੀ ਇਹ ਦਿਲ ਬਹਾਨੇ ਵਰਤਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਬਣਾਏ ਆਦਮੀ ਨੇ ਤਾਂ ਬੜੇ ਪਾਰਕ ਬਗੀਚੇ ਪਰ,
ਫਿਰ ਵੀ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਬੜਾ ਚੰਗਾ ਉਹ ਮੌਸਮ ਸੀ ਘਟਾਵਾਂ ਕਾਲੀਆਂ ਛਾਈਆਂ,
ਕਿ ਅੱਜ ਕੱਲ ਹੋਰ ਹੀ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਬੱਦਲ਼ ਵਰਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਦਾ ਏਦਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਦਰਾਂ ਤੇ ਆਉਣ ਹਮਦਮ ਆਪਣੇ ਹੀ,
ਇਹ ਦਿਲ ਜੇ ਅਜਨਬੀ ਆਹਟ ਸੁਣੇ ਤਾਂ ਧੜਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਮਹਿਫ਼ਲਾਂ ਅੰਦਰ ਰੜਕਵੀਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ,
ਉਹ ਬੰਦਾ ਤਾ-ਉਮਰ ਫਿਰ ਅੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੜਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਮੁਹੱਬਤ ਲੋੜ ਹੈ ਸਭ ਦੀ ਬਿਨਾਂ ਏਹਦੇ ਨਾ ਸਰਦਾ ਹੈ।
ਕਰਨ ਸਭ ਓਪਰੇ ਮਨ ਤੋਂ ਦਿਲੋਂ ਹੁਣ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਿਧਾਰਥ ਨੂੰ ਭਲਾ ਕੀ ਲੋੜ ਸੀ ਕਿ ਬੁੱਧ ਬਣਿਆ ਉਹ,
ਸੁਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿਆਗੇ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਮਰਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਚਲੋ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲੈਨਾਂ,
ਕਿ ਏਥੇ ਸੱਚ ਦੀ ਹਾਮੀ ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਭਰਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਪਰਵਾਨ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ ਫ਼ਸਲ ਰੀਝਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਂ,
ਗ਼ਮਾਂ ਦਾ ਫੇਰ ਦਾਨਵ ਆਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਚਰਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੁਗਨੂੰਆਂ ਸੰਗ ਦੋਸਤੀ ਜੇ ਕਰ ਲਈ ਹੁੰਦੀ,
ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪਹਿਰ ਫਿਰ ਕੌਣ ਡਰਦਾ ਹੈ।
ਬੜਾ 'ਬਲਜੀਤ' ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਸਦਾ ਔੜਾਂ ਦਾ ਹੈ ਰਹਿੰਦਾ,
ਉਵੇਂ ਤਾਂ ਪਤਝੜੀ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਜਰਦਾ ਹੈ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ।
ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਓਦੋਂ ਘੱਟ ਤੋਲਦਾ ਹਾਂ।
ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕਿੰਨੀ ਕੀਤੀ ਕਿੱਥੇ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਕੀਤੀ,
ਗਹਿਰੇ ਭੇਦ ਕਦੇ ਨਾ ਦੱਸਾਂ ਨਹੀਂ ਖੋਲਦਾ ਹਾਂ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਦਾ ਹੀ ਸਮਝਾਂ ਦੁੱਧ ਨਹਾਤਾ ਮੈਂ,
ਦੂਸਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰ ਕਿੰਨੇ ਨੁਕਸ ਟੋਲਦਾ ਹਾਂ।
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਦਿਆਂ ਨਸੀਹਤਾਂ ਲੇਕਿਨ ਆਪੇਂ ਹੀ,
ਕਾਇਦੇ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੀ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਲਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਇਦ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਮੁਜ਼ਰਮ ਬੈਠਾ ਹੈ,
ਪਾਰੇ ਵਾਂਗੂੰ ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਰੋਜ ਡੋਲਦਾ ਹਾਂ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਅੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੇ ਹੋਵੇ ਲਾਲੀ ਕਾਲਾ ਚਸ਼ਮਾ ਲਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਫੁੱਲ ਗੁਲਾਬੀ ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਹ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਅੱਜ ਕੱਲ ਹਰ ਦਮ ਉਖੜੇ ਉਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਉਹ ਕਾਹਤੋਂ,
ਜਦ ਕੋਈ ਵੀ ਤੱਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਭਵਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਸਭਨਾਂ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਟੀਸੀ ਵਾਲੇ ਬੇਰ ਨੂੰ ਲਾਹੀਏ ,
ਪਰ ਏਥੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਜਿਹੜੇ ਮੱਤ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਉੱਤੋਂ ਉੱਤੋਂ ਕਈਆਂ ਦਾ ਹਾਸਾ ਹੀ ਨਿਰਾ ਛਲਾਵਾ ਹੁੰਦਾ,
ਉਸ ਹਾਸੇ ਤੇ ਲੱਟੂ ਬਹੁਤੇ ਝੁੱਗਾ ਚੌੜ ਕਰਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਇੱਕੋ ਰਸਤਾ ਚੁਣ ਲੈਂਦੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਸਿਰਫ ਮੁਹੱਬਤ ਵਾਲਾ,
ਗ਼ਮ, ਪਛਤਾਵੇ, ਕਿੰਨੇ ਰੋਣੇ ਝੋਲ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਵਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
ਤਨਹਾ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਚੰਦ ਸਿਤਾਰੇ ਵੀ ਬੇਗਾਨੇ ਜਾਪਣ,
ਭਾਵਕੁਤਾ ਪ੍ਰਣਾਏ ਬੰਦੇ ਬਿਰਹਾ ਰੋਗ ਲਵਾ ਲੈਂਦੇ ਨੇ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਗ਼ਰਜ਼ਾਂ ਖਾਤਰ ਬੰਦਾ ਕਿੰਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ।
ਭਾਵੇਂ ਉੱਚਾ ਰੁਤਬਾ ਤਾਂ ਵੀ ਕੁਫ਼ਰ ਤੋਲਦਾ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ।
ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੇ ਜਦ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਗਧੇ ਨੂੰ ਬਾਪ ਬਣਾ ਲੈਂਦਾ,
ਗੰਦੇ ਨਾਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਉਹ ਗੈਸ ਟੋਲਦਾ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ।
ਲੋਕੀਂ ਹਾਕਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਤੂੰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਸਾਡੇ ਲਈ,
ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋਏ ਸੱਪ ਵਾਂਗਰਾਂ ਵਿੱਸ ਘੋਲਦਾ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ।
ਸੱਤਾ ਉੱਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਹੋਏ ਲੀਡਰ ਦੀ ਬੇਸ਼ਰਮੀ ਦੇਖੋ,
ਚੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਪੱਗਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਲਦਾ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ।
ਆਪਣੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬਹਿਕੇ,
ਦੂਸਰਿਆਂ ਦੇ ਪੋਤੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਫੋਲਦਾ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਨਫ਼ਰਤ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਬੰਦਾ ਪੱਥਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬੰਬ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦਾ ਆਲਮ ਹੁਣ ਡਰਿਆ ਟੱਬਰ ਹੋਇਆ ਹੈ ।
ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਤੇ ਦੇਖੋ ਬਾਜ਼ੀਗਰ ਹੈ ਬਾਜ਼ੀ ਪਾਉਦਾ,
ਵੈਣ ਕੀਰਨੇ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਵਿਹੜਾ ਸੱਥਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਏਥੇ ਅੱਗ ਦੇ ਭਾਂਬੜ ਬਾਲ ਰਹੀ,
ਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੀਜ਼ ਪੁੰਗਰਦੇ ਸੁੱਕਾ ਵੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਐਵੇਂ ਤਾਂ ਨੀਂ ਦਿਲ ਦੀ ਬਸਤੀ ਪਾਣੀ ਪਾਣੀ ਹੋਈ ਆਖਿਰ,
ਵਹਿੰਦਾ ਵਹਿੰਦਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਰਾ ਅੱਥਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੱਤਾ ਦੇ ਗਲਿਆਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਇਕਮਿਕ ਹੋਏ,
ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹਿਜ਼ਾ ਕੌੜਾ ਖੱਟਰ ਹੋਇਆ ਹੈ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਸਾਰੇ ਢੌਂਗੀ ਬਾਬਿਓ ਸਰਹੱਦਾਂ ਤੇ ਜਾਓ ਜੰਗ ਛਿੜੀ ਹੈ।
ਓਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੁਬ੍ਹਾ ਸਵੇਰੇ ਟੱਲ ਖੜਕਾਓ ਜੰਗ ਛਿੜੀ ਹੈ।
ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੇਸ ਬਣਾ ਕੇ ਰੰਗ ਬਰੰਗੇ ਚੋਲੇ ਪਾ ਕੇ,
ਡਰੇਗਾ ਵੈਰੀ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਮੰਤਰ ਗਾਓ ਜੰਗ ਛਿੜੀ ਹੈ।
ਜੋ ਵੀ 'ਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਉਹ ਰਸਦ ਵੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੈਜੋ,
ਤੜਕੇ ਲਾਓ ਸੀਮਾ ਉੱਤੇ ਬਹਿ ਕੇ ਖਾਓ ਜੰਗ ਛਿੜੀ ਹੈ।
ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖਾਤਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਧੰਦੇ ਰੋਕੋ,
ਸਾਹੂਕਾਰੋ ਵੱਡੇ ਸੇਠੋ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਓ ਜੰਗ ਛਿੜੀ ਹੈ।
ਚੈਨਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤੱਤੇ ਐਂਕਰ ਸਾਰੇ ਹੁਮ ਹੁਮਾ ਕੇ ਆਓ,
ਆਪੇਂ ਟੈਂਕ ਮਿਜ਼ਾਇਲਾਂ ਤੋਪਾਂ ਬੰਬ ਚਲਾਓ ਜੰਗ ਛਿੜੀ ਹੈ।
ਆਮ ਘਰਾਂ ਦੇ ਗੱਭਰੂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਪਾਉਣ ਸ਼ਹੀਦੀ,
ਰਾਜਨੇਤਾਵੋ ਏਸ ਵਾਰ ਤਾਂ ਹਿੱਸਾ ਪਾਓ ਜੰਗ ਛਿੜੀ ਹੈ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਆਖਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੋਲਣਗੇ।
ਦੱਬੇ ਕੁਚਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚਾਰੇ ਬੋਲਣਗੇ।
ਲੰਮਾ ਵਕਤ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਨੇ ਸੰਤਾਪ ਹੰਢਾਇਆ,
ਅੱਕ ਚੱਬਣਗੇ ਕਰਮਾਂ ਮਾਰੇ ਬੋਲਣਗੇ।
ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਤੋਂ ਅੱਕੇ ਹੋਏ ਸਭ,
ਝੁੱਗੀਆਂ,ਕੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਇਹ ਢਾਰੇ ਬੋਲਣਗੇ।
ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ, ਅਨਪੜ੍ਹਤਾ, ਗ਼ਰੀਬੀ ਤੇ ਤੰਗੀ,
ਐਨੇ ਵਧ ਗਏ ਹੁਣ ਇਹ ਚਾਰੇ ਬੋਲਣਗੇ।
ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠੋਗੇ ਜਦ,
ਗੱਲ ਤੁਰੀ ਤਾਂ ਚੰਦ ਸਿਤਾਰੇ ਬੋਲਣਗੇ।
ਮਹਿਫ਼ਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਜਦ ਰੁਖ਼ਸਤ ਹੋਇਆ ਤਾਂ,
ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਬੋਲਣਗੇ।
ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ,
ਉਸਦੇ ਕੇਵਲ ਵਾਅਦੇ ਲਾਰੇ ਬੋਲਣਗੇ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਸਭ ਨੂੰ ਹੈ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ।
ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ ਯਾਰ ਮਾਰ ਕਰਨਾ।
ਭਰਿਆ ਹੈ ਜ਼ਹਿਰ ਏਨਾ ਬੰਦੇ ਦੇ ਜ਼ਿਹਨ ਅੰਦਰ,
ਕਿੰਨਾ ਉਹ ਸਿੱਖ ਗਿਆ ਹੈ ਪਿੱਛੋਂ ਦੀ ਵਾਰ ਕਰਨਾ।
ਦੇਂਦੇ ਨੇ ਜੋ ਦੁਹਾਈ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈ ਤਾਰ ਤਾਰ ਕਰਨਾ।
ਸਬਦਾਂ ਦੀ ਜੰਗ ਵੇਲੇ ਖੁਦ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰੱਖਿਓ,
ਕੌੜਾ ਮੇਰਾ ਤਜਰਬਾ ਹੱਦਾਂ ਨਾ ਪਾਰ ਕਰਨਾ।
ਨਾ ਹੀ ਮਿਲੀ ਮੁਹੱਬਤ ਹਰ ਥਾਂ ਤਲਾਸ਼ ਕੀਤੀ,
ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਨਸੀਹਤ ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਚਾਰ ਕਰਨਾ।
ਧੰਦਾ ਇਹ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਆਇਆ ਨਾ ਰਾਸ ਭਾਵੇਂ,
ਫਿਰ ਵੀ ਕਸਬ ਹੈ ਸਾਡਾ ਇਹ ਕਾਰੋਬਾਰ ਕਰਨਾ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਏਨਾ ਹੀ।
ਹੌਲੇ ਬੰਦਿਆਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਏਨਾ ਹੀ ।
ਪੈਸੇ ਖਾਤਿਰ ਬਾਗ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਤਾਂ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲਈ,
ਮਾਲੀ ਦਾ ਫ਼ਲ ਉੱਤੇ ਪਰ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਏਨਾ ਹੀ।
ਗ਼ਰਜ਼ਾਂ ਲਈ ਉਹ ਉੱਤੋਂ ਉੱਤੋਂ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਭਾਵੇਂ
ਧੋਖਾ ਦੇਵੇ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦਿਲਦਾਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਏਨਾ ਹੀ।
ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ ਲੇਕਿਨ ਬਾਹਰੋਂ ਗਮਗੀਨ ਰਹੇ,
ਝੂਠੀ ਮੂਠੀ ਦਾ ਮੇਰਾ ਗ਼ਮਖ਼ਾਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਏਨਾ ਹੀ।
ਬਾਡੀ ਗਾਰਡ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਤੇ ਉਹ ਘਿਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ,
ਨੇਤਾ ਅੱਜ ਦਾ ਵੇਖੋ ਇਹ ਦਮਦਾਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਏਨਾ ਹੀ।
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੇ ਨਾ ਤੇ ਹਾਕਮ ਦੇ ਸੋਹਲੇ ਗਾਵੇ,
ਦੌਲਤ ਖ਼ਾਤਰ ਬੋਲੇ ਉਹ ਫ਼ਨਕਾਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਏਨਾ ਹੀ।
ਰੁੱਖ ਪਰਿੰਦੇ ਪੌਦੇ ਫਸਲਾਂ ਤੇ ਨਿਰਛਲ ਪਾਣੀ ਨੇ ਜੋ,
ਮੇਰੇ ਯਾਰੋ ਮੇਰਾ ਇਹ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ ਕੇਵਲ ਏਨਾ ਹੀ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਨਾ-ਸ਼ੁਕਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ ਮੈਂ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਹੋਰਾਂ ਖਾਤਰ ਲੜਦਾ ਫਿਰਿਆ ਮੈਂ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਨਕਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਮਝ ਗਿਆ ਸੀ ਮੈਂ
ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਰਗਾ ਕੁਝ ਨਾ ਮਿਲਿਆ ਮੈਂ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਜੀਵਨ ਪੱਥ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਹੌਲੇ ਕਿਰਦਾਰ ਮਿਲੇ ਨੇ
ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹਰ ਨਖਰਾ ਜਰਿਆ ਮੈਂ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਦੂਰੋਂ ਤੱਕਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੁੱਝ ਚਿੱਟੇ ਕੱਲਰ ਵਰਗਾ ਸੀ
ਸਮਝ ਲਿਆ ਐਵੇਂ ਹੀ ਦਰਿਆ ਮੈਂ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਪਾਣੀ ਪਾ ਪਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹਾਂ ਰੇਗਿਸਤਾਨ ਦੇ ਇਸ ਪੌਦੇ ਨੂੰ
ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਨਾ ਹੋਇਆ ਹਰਿਆ ਮੈਂ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਭਾਵੇਂ ਕੁਦਰਤ ਨੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀਆਂ ਹੀ ਦਾਤਾਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀਆਂ
ਲੋਭੀ ਦਾ ਲਾਲਚ ਨਾ ਭਰਿਆ ਮੈਂ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
ਐ ਦਿਲਾ ਇਹ ਖਾਰੇ ਸਾਗਰ ਛੱਡ ਪਰ੍ਹਾਂ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਖਹਿੜਾ
ਨਾ ਕੋਈ ਤਾਰੂ ਏਥੇ ਤਰਿਆ ਮੈਂ ਗੁਸਤਾਖੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹਾਂ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਜੋ ਇਲਮ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦੈ ।
ਚੱਪਾ ਚੱਪਾ ਅਪਣੇ ਮਨ ਦਾ ਰੋਜ ਧੋਣਾ ਚਾਹੀਦੈ।
ਭੁੱਲ ਕੇ ਨਾ ਸੋਚ ਲੈਣਾ ਵਿਹਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੁੰਦੀ,
ਕਿਰਤ ਕਰਨੀ ਤੇ ਪਸੀਨਾ ਹੋਰ ਚੋਣਾ ਚਾਹੀਦੈ।
ਸਾਂਭਿਆ ਨਾ ਵਕਤ ਸਿਰ ਤਾਂ ਵਿਗੜ ਜਾਣਾ ਵਹਿੜਕਾ,
ਓਸਨੂੰ ਬਿਨ ਦੇਰ ਹੀ ਫਿਰ ਹਲ ਤੇ ਜੋਣਾ ਚਾਹੀਦੈ।
ਦੱਸਿਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਫਿਰ ਜੱਗ ਹਸਾਈ ਲਾਜ਼ਮੀ,
ਆਪਣੇ ਗ਼ਮ ਦਾ ਵੀ ਬੋਝਾ ਆਪ ਢੋਣਾ ਚਾਹੀਦੈ।
ਹੁਬਕੀ ਹੁਬਕੀ ਆ ਰਹੇ ਹਟਕੋਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ,
ਦਰਦ ਹੌਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਰੋਕ ਰੋਣਾ ਚਾਹੀਦੈ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਅੰਦਰਖਾਤੇ ਕੀ ਕੀ ਚਾਲਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।
ਇਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਕਦੇ ਨਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।
ਬਚਣਾ ਚਾਹਿਆ ਭਾਵੇਂ ਇਹਨਾਂ ਕੋਲੋਂ ਹਰ ਦਮ,
ਫਿਰ ਵੀ ਯਾਦਾਂ ਸਾਡਾ ਬੂਹਾ ਮੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।
ਮੇਰਾ ਸਜਦਾ ਮਿਹਨਤਕਸ਼ ਜਮਾਤਾਂ ਨੂੰ ਹੈ ,
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਜੋ ਮਾਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਝੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।
ਬਾਗੀ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀਆਂ ,
ਹਾਕਮ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖ਼ਰ ਠੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।
ਰੁੱਤ ਬਹਾਰ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਪੱਤਝੜ ਦੇ ਮਗਰੋਂ,
ਬੁਰੀਆਂ ਘੜੀਆਂ ਅੱਜ ਸਹੀ ਨਾ ਕੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਦ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਜੜਨਾ ਪੈਣਾ,
ਕੱਤਕ ਕੂੰਜਾਂ ਕਿੰਝ ਸੁਨੇਹੇ ਘੱਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਸੁਣਦੇ ਸੁਣਦੇ ਲਿਖਦੇ ਲਿਖਦੇ ਕਹਿੰਦੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਾਲ ਗਿਆ।
ਤੁਰਦੇ ਤੁਰਦੇ ਡਿਗਦੇ ਡਿਗਦੇ ਢਹਿੰਦੇ ਢਹਿੰਦੇ ਸਾਲ ਗਿਆ।
ਕਾਦਰ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਲਹਿਜ਼ਾ ਸੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ,
ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਸਿਤਾਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਲਹਿੰਦੇ ਲਹਿੰਦੇ ਸਾਲ ਗਿਆ।
ਪੰਛੀ ਉਡਦੇ ਉਡਦੇ ਆਉਂਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨ ਬਸੇਰੇ,
ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਉੱਤੇ ਬਹਿੰਦੇ ਬਹਿੰਦੇ ਸਾਲ ਗਿਆ।
ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਇਹਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਦੁਖਦਾਈ ਸੀ,
ਥੁੜਾਂ ਔਕੜਾਂ ਦਰਦ ਵਿਛੋੜੇ ਸਹਿੰਦੇ ਸਹਿੰਦੇ ਸਾਲ ਗਿਆ।
ਭਾਈਚਾਰਾ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾਲੋਂ ਹੋਰ ਘਟੇ ਨੇ,
ਆਪਸ ਦੇ ਵਿੱਚ ਲੜਦੇ ਭਿੜਦੇ ਖਹਿੰਦੇ ਖਹਿੰਦੇ ਸਾਲ ਗਿਆ।
ਪੌਣ ਵਗੀ ਬਾਰਸ਼ ਹੋਈ ਸਰਦੀ ਗਰਮੀ ਧੁੱਪਾਂ ਖਿੜੀਆਂ,
ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵਹਿੰਦੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸਾਲ ਗਿਆ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
ਦੋ ਕਮਰੇ ਇੱਕ ਬੈਠਕ ਵਾਲਾ ਘਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਵੇਹੜਾ ਸੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਕਿਸ਼ਤਾਂ ਦਾ ਝੋਰਾ,
ਬੈਂਕ ਬਾਬੂਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਕੋਈ ਵਿਰਲਾ ਟਾਵਾਂ ਟੈਲੀਫੋਨ ਸੀ ਓਦੋਂ,
ਨਾ ਹੀ ਬਿੱਲਾਂ ਵਾਲਾ ਖਰਚਾ ਭਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਪੀਜ਼ੇ ਬਰਗਰ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਸਨ ਲੋਕੀਂ,
ਸਸਤਾ ਸਾਦਾ ਬੇਸ਼ੱਕ ਖਾਣਾ ਪਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਕਸ਼ਾਹੀ ਇੱਟਾਂ ਦੇ ਗੁਰ ਘਰ ਦੇਖੇ ਨੇ,
ਸਾਡੇ ਵੇਲੇ ਥੋੜਾ ਹੀ ਸੰਗਮਰਮਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਖਾਦਾਂ ਸਪਰੇਆਂ ਦੀ ਨਾ ਸੀ ਹੁੰਦੀ ਵਰਤੋਂ,
ਸਾਦੀ ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਵਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਸੀਰੀ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਦਾ ਨਾਤਾ ਸੀ ਏਦਾਂ ਦਾ,
ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਸਾਂਝਾ ਹੀ ਜੀਣਾ ਮਰ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)
