ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੀ ਕਰਨਾ ਤੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
ਲਿਖਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਚੁਪ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਕੌੜ ਕੁਸੈਲਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਹੁਣ ਸਾਰਾ ਹੀ ਚੌਗਿਰਦਾ
ਕਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹਨਾ ਜਾਂ ਬਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਹੀ ਮੰਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ
ਟੱਕਰ ਦੇਣੀ ਜਾਂ ਸਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਲੋਹੇ ਉਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਇਓਂ ਪਰਤ ਚੜ੍ਹੀ ਹੈ ਰਹਿੰਦੀ
ਨਕਲੀ ਜਾਂ ਅਸਲੀ ਗਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਉੱਗ ਆਏ ਨੇ ਝਾੜ ਬਰੂਟੇ ਕਿੰਨੇ
ਬਚ ਕੇ ਲੰਘਾਂ ਜਾਂ ਖਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਹਾਲਾਤਾਂ ਸੰਗ ਲੜਣਾ ਸਾਨੂੰ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਆਇਆ
ਜਿੱਤਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿ ਢਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਸ ਮੋੜ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਣ ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂ ਯਾਰੋ
ਭਾਰ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਕਦ ਲਹਿਣਾ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਬੇ-ਦਰਦ ਹੈ ਮੌਸਮ ਕਿ ਝੱਖੜ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਕੁਈ ਵਹਿਸ਼ੀ,ਫਿਜ਼ਾ ਨੂੰ ਫੇਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਨੀਂਦ ਪੈਂਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਅਜਕਲ੍ਹ,
ਕਿ ਖਤਰਾ ਆਤਿਸ਼ਾਂ ਦਾ ਏਸ ਤੇ ਮੰਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਕਈ ਸਾਧਾਂ ਦੇ ਭੇਖਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਬੈਠੇ ਨੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ,
ਇਹ ਮੌਸਮ ਦੰਗਿਆਂ ਦਾ ਫੇਰ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਚਾਬੁਕ ਦੁਬਾਰਾ ਸੌਂਪ ਦੇਣੀ ਓਸ ਟੋਲੇ ਨੂੰ,
ਉਹ ਮੁੜ ਕੇ ਏਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੇ ਹੀ ਅਜਮਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਸਾਡੇ ਲੋਕਤੰਤਰ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਖਿਓ ਹਾਲੇ
ਕਿ ਹਰ ਵੋਟਰ ਹੀ ਪਾ ਕੇ ਵੋਟ ਫਿਰ ਪਛਤਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਸਾਊ ਹੀ ਬਹੁਤੇ ਹਾਂ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਤੁਰਦੇ ਹਾਂ,
ਅਸਾਡੀ ਸੋਚ ਦਾ ਮਾੜਾ ਨਤੀਜਾ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਹਰਿਕ ਬੰਦੇ ਦੇ ਮੋਢੇ ਜਾਲ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪੋਟਲੀ ਦਾਣੇ,
ਜੋ ਬੈਠਾ ਰੁੱਖ ਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਹੁਣ ਕੁਰਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬੀਜ ਦਿੱਤਾ ਬੀਜ ਕੁਝ ਸਿਦਕੀ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦਾ,
ਨ ਜਾਵੇ ਮਾਰ ਸੋਕਾ ਜਲਦ ਪਾਣੀ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਰਹੋ ਹੁਣ ਜਾਗਦੇ ਲੋਕੋ ਕਿ ਚੋਣਾਂ ਫੇਰ ਆ ਗਈਆਂ,
ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਫੇਰ ਤੋਂ ਇਕ ਵਾਰ ਚੋਗਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੱਡੇ ਘਰ ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਨੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਧੌਲਰਾਂ ਵਾਲੇ,
ਹੁਣੇ  'ਬਲਜੀਤ' ਇਹਨਾਂ ਸੰਗ ਮੁੜ ਟਕਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ਮਜ਼ਹਬ ਨੂੰ ਸਿਆਸੀ ਖੇਡ ਹੋ ਜਾਏ
ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਵੋਟਾਂ ਵਿਚ  ਦੁਬਾਰਾ ਝੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਕਿ ਦਈਏ ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਛੁਣਛੁਣਾ ਹੁਣ ਵੋਟਰਾਂ ਤਾਈਂ
ਇਹ ਹਰ ਬੰਦਾ ਜੋ ਏਥੇ ਹੈ ਸਿਰਫ ਇਕ ਭੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ
ਹਰਿਕ ਅਖਬਾਰ ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਬਸ ਪੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਕਹਿ ਰਹੇ ਨੇ ਰੱਬ ਦੇ ਨੇੜੇ ਬੜੇ ਨੇ ਉਹ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਡੇਰਿਆਂ ਉਤੇ ਵੀ ਹੁਣ ਇਕ ਰੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਗ਼ਲਤ ਤਸਵੀਰ ਉਹਨਾਂ ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੀ 
ਕਿ ਜ਼ਜ਼ਬਾ ਕਿਰਤ ਦਾ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਚੋਂ ਫੇਡ ਹੋ ਜਾਏ

ਬਹਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਖਿੜਦੇ ਨੇ ਕਈ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਯਾਰੋ
ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਸ਼ੇਡ ਹੋ ਜਾਏ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖਿਡਾਰੀ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀ ਤਾਂ ਬਾਜ਼ੀ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ 
ਅਨਾੜੀ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਮਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਬੜੀ ਹੀ ਰਾਤ ਕਾਲੀ ਹੈ ਦਿਖਾਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ
ਕਿ ਜੁਗਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ 'ਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਬਣ ਦਮਦਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਪਾ ਦਿਉ ਵੋਟਾ ਅਸੀਂ ਸੇਵਾ ਹੀ ਕਰਨੀ ਹੈ
ਉਹ ਲੀਡਰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਚੋਣਾਂ ਤੇ ਠੱਗੀ ਮਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਉਹ ਪਰਚਮ ਉੱਚੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਨੇ ਲਹਿਰਾਉਣ ਦੇ ਕਾਬਿਲ 
ਸਫਰ ਦੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਪੱਬਾਂ ਭਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਕਿਨਾਰੇ ਬੈਠ ਰਹੀਏ ਝੂਰਦੇ  ਤਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹਾਸਿਲ
ਜੋ ਠਿੱਲਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਅੰਦਰ ਉਹ ਸਾਗਰ ਪਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ ਵਫਾ ਕੀਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ
ਉਹ ਅਕਸਰ ਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਕੰਮ ਸਾਰ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖ਼ਸਤਾ ਹਾਲਤ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਹੁਣ ਹੋਈ ਹੈ
ਮੁਰਝਾਇਆ ਹਰ ਫੁੱਲ ਕਲੀ ਹਰ ਮੋਈ ਹੈ

ਤਖਤ ਨੂੰ ਏਦਾਂ ਚਿੰਬੜ ਚੁੱਕੇ ਜਰਵਾਣੇ
ਲੰਡਾ ਲੁੱਚਾ ਜੋ ਹੈ ਲੀਡਰ ਸੋਈ ਹੈ

ਜ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਹੈ ਜੂਹਾਂ ਅੰਦਰ
ਦਿਸਦਾ ਹਰਿਆ ਪੱਤਾ ਕੋਈ ਕੋਈ ਹੈ

ਭਗਤ ਪੈਗੰਬਰ ਅਤੇ ਫਕੀਰ ਬੜੇ ਹੋਏ
ਕੂੜ ਦੀ ਫਿਰ ਵੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ

ਹਰ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਹੈ ਸਿਆਸਤ ਡੰਗ ਲਿਆ
ਮਾੜੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਰੱਤ ਜਾਂਦੀ ਚੋਈ ਹੈ

ਭਟਕਣ ਤੜਪਣ ਕਲਪਣ ਲੋਕੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀ
ਸ਼ਰਮ ਹਯਾ ਦੀ ਸਭ ਨੇ ਲਾਹੀ ਲੋਈ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਿੰਨੇ ਵਲ ਵਿੰਗ ਖਾਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ
ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਚੀਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਅੱਧ ਵਿਚਾਲੋਂ 
ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਨੂੰ ਡਿਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਕਦੇ  ਕਦਾਈਂ ਝਰਨੇ ਥੱਲੇ
ਆਪਣੀ ਪਿਆਸ ਬੁਝਾਉਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਬੱਦਲ ਵਰ੍ਹਦੇ  ਬਰਫ਼ਾਂ ਪਿਘਲਣ
ਫੇਰ ਕਿਤੇ ਜਾ  ਵਗਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਝੂਮੇ ਵਣ-ਤ੍ਰਿਣ ਪੌਣ ਰੁਮਕਦੀ
ਕਲ ਕਲ ਕਵਿਤਾ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਔੜੀ ਬੰਜਰ ਰੇਤ ਬਰੇਤੇ
ਤੇ ਜੀਵਨ ਧੜਕਾਉਂਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ

ਆਖਿਰ ਸਾਗਰ ਸੰਗ ਰਲ ਜਾਵਣ 
ਪੈਂਡੇ ਨੂੰ ਤਹਿ ਕਰਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਤਾਂ ਬਸ ! ਏਨਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ
ਪਿਛਲੇ ਸਿਆਲ ਵਾਂਗੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਿਆਲ ਆਇਆ

ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਹੈ ਪੁਰਾਣਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਸ਼ਾਇਦ ਕਿ ਸੋਚ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰ ਜੰਗਾਲ ਆਇਆ

ਕਿਸ ਨੇ ਹੈ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਬਿਖੜੇ ਜਹੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਤੇ
ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਇਕ ਬਣਕੇ ਭਿਆਲ ਆਇਆ

ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਸ਼ਕ ਕਦਮਾਂ ਨੇ ਛਾਣ ਮਾਰੇ
ਚੇਹਰਾ ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਕਮਾਲ ਆਇਆ

ਦਿਨ ਆਸ਼ਕੀ ਦੇ ਬਸ ਐਵੇਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ
ਛੱਲਾ ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਤਾ ਨਾ ਹੀ ਰੁਮਾਲ ਆਇਆ

ਬਚਿਆ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸੀ ਇਕ ਹੀ ਜਾਮ ਬਾਕੀ
ਸਾਕੀ ਵੀ ਖੌਰੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸਨੂੰ ਪਿਆਲ ਆਇਆ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)ਗ

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖਿਡਾਉਣੇਂ ਵਾਂਗਰਾਂ ਦਿਲ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਮੈੱ ਖੇਡਾਂਗਾ ਮੈਂ ਟੁੱਟਾਂਗਾ ਸਦਾ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵੀ ਬੀਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਰਾਸ ਨਾ ਆਏ
ਇਹ ਕਰਕੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਦਿਲ ਬੜਾ ਹੀ ਦੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਬੜਾ ਹੀ ਬੇਹਿਸਾਬਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕੀ ਕਰਾਂ ਦਿਲ ਦਾ
ਕਿ ਝੁੱਗਾ ਚੌੜ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਨਾ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੈ ਭਟਕਦਾ ਦਿਲ
ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਪਣੀ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਪਤਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਮਾਨਾ ਬਹੁਤ ਰੰਗਾਂ ਦਾ
ਇਹ ਜਦ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਭੋਰਾ ਸੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਕਦੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਜਾਗੇ ਕਦੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ ਦਿਨ ਨੂੰ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਬਦਰੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਬੜਾ ਪਾਗਲ ਹੈ ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਅੜ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਮਰਜੀ
ਰਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਅੰਦਰ ਇਹ ਐਸੇ ਢੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ ਆਪਾਂ ਬੜਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਹਿਣਾ ਹੈ
ਅਜੇ ਤਾਂ ਸਾਗਰਾਂ ਮਗਰੋਂ ਥਲਾਂ ਅੰਦਰ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਹੈ

ਘੜੀ ਭਰ ਚੁੱਪ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਇਹ ਚੁੱਪ ਹੈ ਆਰਜ਼ੀ ਮੇਰੀ
ਜੋ ਅੱਜ ਤੱਕ ਬੋਲ ਨਾ ਹੋਇਆ ਅਜੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ

ਪਤਾ ਹੈ  ਵਾਂਗ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਇਹ ਜੋ ਔਕਾਤ ਹੈ ਮੇਰੀ
ਪਤਾ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਖਹਿਣਾ ਹੈ

ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਲਿਖਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਰੰਗਾਂ ਦਾ
ਅਜੇ ਇਹ ਰੁੱਤ ਜ਼ਾਲਮ ਹੈ ਬੜਾ ਮੌਸਮ ਕੁ-ਲਹਿਣਾ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਲੋਕ 'ਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਘੜਦੇ ਨੇ ਮਨਸੂਬੇ
ਤਖਤ ਨੇ ਚਾਲ ਚੱਲ ਦੇਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਪਸ 'ਚ ਡਹਿਣਾ ਹੈ

ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਰੋਜ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਲੈਣਾ ਪਰਖ ਜਦ ਮਰਜ਼ੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਕਤ ਆਏ ਤੇ ਵੀ ਫਿਰ ਖਾਮੋਸ਼ ਬਹਿਣਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਰੁੱਤ ਕਰੁੱਤ ਕਿਓਂ ਹੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ
ਖਾਬਾਂ ਵਿਚ ਤਿਤਲੀ ਮੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਚੇਤੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਗਈਆਂ ਸੰਤਾਪੀਆਂ ਜੂਹਾਂ
ਕਿਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਾਜਿਸ਼ ਹੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਭੋਰਾ ਨੂਰ ਵੀ ਭੀੜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਤੇ ਹੈ ਨਈਂ
ਚਿੰਤਾ ਅੰਦਰ ਹਰ ਕੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਦੇਸ਼ ਦੇ  ਸਾਰੇ ਨੇਤਾ  ਏਸ ਹਮਾਮ 'ਚ ਨੰਗੇ
ਜੋ ਤੱਕਿਆ ਦੋਸ਼ੀ ਸੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਕੀ ਹੋਏਗਾ ? ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਲਜੀਤ ਇਹ ਸੋਚੇ
ਸੋਚਣ ਵੇਲੇ ਅੱਖ ਰੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪੈਸੇ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਹਰ ਖਾਹਿਸ਼ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਵੀ ਚਾਹੋ
ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਹੋਵੇ ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਵੈਸੇ ਵੀ ਬਦਨਾਮੀ ਪੱਲੇ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ
ਸ਼ੁਹਰਤ ਜਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਹੋਰ ਵੀ ਕਾਰਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਹੋ ਸੇਕਦੈ
ਖ਼ਾਬਾਂ ਵਿਚ ਕਸਤੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਤਾਜ਼ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਹਰ ਹੀਰਾ ਕੋਹਿਨੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਆਥਣ ਵੇਲੇ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਮਹਿਫਲ ਹੁੰਦੀ
ਹਰ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਸੰਧੂਰੀ ਹੋਵੇ ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹਰ ਮੁੱਦੇ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਸਿਆਸਤ
ਹਰ ਮੁੱਦਾ ਜਮਹੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਦੇ ਹੁੰਦਾ ਗਲਤ ਹਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
ਕਦੇ ਬਿੰਦੂ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾਂ ਕਦੇ ਮੈਂ ਲੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਬੀਆਬਾਨ ਹੀ ਹਾਂ ਮੈਂ
ਕਿ ਫੁੱਟਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਕਦੇ ਰਮਣੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਉਂ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜਦੀ ਮੈਂ ਚੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ 

ਸਫਰ ਉਹ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਤੁਰਿਆ ਸੀ
ਕਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਯਾਰੋ ਫਿਰ ਬੜਾ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਨਜ਼ਰ ਹਸਰਤ ਭਰੀ ਮੈਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਕ ਤੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ
ਉਦੋਂ ਫਿਰ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ 

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੂਝਦਾ ਰਹਿਨਾਂ,
ਹਨੇਰੇ ਸੰਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਚਾਨਣ ਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਕਤ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ ਕਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ 
ਜੇਰਾ ਕਰਕੇ ਦਰਦ ਵੀ ਜਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਹੋਵੇ ਖਤਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ
ਬਿਨ ਚਾਹਿਆਂ ਹਰਜਾਨੇ ਭਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਰਹੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਖੂਹ ਗਿੜਦਾ ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੇੜੇ ਗਹਿਣੇ ਧਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਤਪਸ਼ ਜਦੋਂ ਹਰਿਆਲੇ ਰਸਤੇ ਦਸਤਕ ਦਿੰਦੀ
ਖਾਬ ਸੰਧੂਰੀ ਪਲ ਵਿਚ ਠਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਦਮ ਤੋੜੇ ਜਦ ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ 
ਜੀਵਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪੱਲੇ ਮਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ ਬੜਾ ਹੀ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ, 
ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਆਣ ਕੇ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ ਅੱਗਿਓਂ ਸਰਕਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ
ਅਸੀਂ ਦੇਖਾਂਗੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

 ਇਹ ਕੰਧਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ
ਕਿ ਚੌਂਕਾਂ ਸਾਡਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਵੇਂ ਹੀ ਰੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਬਸ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ 
ਜਦੋਂ ਲੁੱਟਦੇ ਨੇ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਇਹ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ 

ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹੀ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਤੱਕਿਆ
ਇਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇਹ ਪੀ ਕੇ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਇਨਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਹੈ 
ਅਜੇਹੇ ਲੋਕ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ 

ਅਸਾਡੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ,”ਮੈੰ ਮੈਂ”,ਦਾ ਖਿਲਾਰਾ ਹੈ
ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਕਾਰਨੋਂ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ‘ਨਾ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਬੜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ 'ਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਚਿੱਟੀ
ਤਿਰੇ ਬਲਜੀਤ ਹੁਣ ਲੱਛਣ ਅਸਾਨੂੰ ਦੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਮੇਰਾ ਹੈ
ਏਹਦੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤਾਂ ਸਵੇਰਾ ਹੈ

ਰਹਿਮਤਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਬੜਾ
ਕਾਇਮ ਤਾਂ ਹੀ ਵਜ਼ੂਦ ਮੇਰਾ ਹੈ

ਜਦ  ਕਦੇ ਇਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ
ਇਸ ਨੇ ਹੀ ਤਾਂ ਵਧਾਇਆ ਜੇਰਾ ਹੈ

ਲੱਗਦਾ ਏਦਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ
ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪੰਧ ਲੰਮੇਰਾ ਹੈ

ਐਬ ਕੀ ਕੀ ਗਿਣਾਵਾਂ ਮੈ ਯਾਰੋ?
ਏਥੇ ਗੰਧਲਾ ਬੜਾ ਚੁਫੇਰਾ ਹੈ

ਚਾਂਦਨੀ ਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਸ਼ਿਕ
ਵੈਰੀ ਮੁੱਢ ਤੋਂ  ਰਿਹਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੰਧਾਂ ਉਤੇ ਲਟਕਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਰੁੱਸ ਗਈਆਂ ਜੋ ਅੱਧਵਾਟੇ ਤਕਦੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
 

ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਜਿਹੜੇ ਉਹ ਦਿਨ ਚੇਤੇ ਕਰ ਕਰਕੇ
ਵਿਸਰ ਗਈਆਂ ਰੋਹੀਆਂ ਜੰਡ ਕਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਕੁਝ ਹਿੰਸਕ ਭੀੜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਤੁਰੀਆਂ ਨੇ
ਸੁਫਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਇੱਕ ਖੜੋਤ ਜਹੀ ਨੇ ਅੱਜ ਕੱਲ ਏਦਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਬਿਠਾਇਆ ਹੈ
ਸਫਰਾਂ ਵਿਚ ਮਸਰੂਫ ਬੜੇ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਖ਼ਲਾਅ ਹੈ ਜੀਵਨ ਅੰਦਰ ਭਰਦਾ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਉਂਦਾ ਨਈ
ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਹੰਢਾਏ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਚੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗਜ਼ਲ

ਬਹੁਤਾ ਵਕਤ ਗਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ
ਆਪਣਾ ਰੋਗ ਵਧਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਫੇਸਬੁਕ ਤੇ ਵਟਸਪ ਵਰਗੇ ਪੰਨਿਆਂ  ਦੇ ਸੰਗ ਸੰਗ
ਮਿੱਤਰ ਨਵੇਂ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਜਿਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਤੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਉਸ ਅਜਨਬੀ ਨਾਲ
ਦੁਖ ਸੁਖ ਰੋਜ ਵਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਨਵੇਂ ਪੋਜ਼ ਵਿਚ ਨਿੱਤ ਦਿਹਾੜੇ ਖਿੱਚ ਖਿੱਚ ਕੇ ਫੋਟੋ
ਡੀ ਪੀ ਤੇ ਚਿਪਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਨਵਾਂ ਚਮਕਦਾ ਮਹਿੰਗੇ ਮੁੱਲ ਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਮਾਡਲ
ਪੈਸੇ ਰੋਜ ਲੁਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਹੀ ਕਰਕੇ ਕਾਪੀ ਪੇਸਟ
ਝੁੱਗਾ ਚੌੜ ਕਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਲਿਖੀਏ ਚਾਰ ਕੁ ਸਤਰਾਂ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਨੇ ਮਿੱਤਰ
ਆਪਾਂ ਹੋਰ ਹਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੱਚ ਪਵੇ ਜੇ ਬੋਲਣਾ ਟਲਦਾ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਰਲਦਾ ਨਹੀ

ਖੁਦ ਕਮਾਉਂਦਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚੋਗ ਨੂੰ
ਤੇਰੇ ਆਟਾ ਦਾਲ ਤੇ ਪਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਰੜਕਦਾ ਹਾਂ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿਚ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ ਹਰ ਹਕੂਮਤ ਲੁੱਟਦੀ
ਲੀਡਰਾਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਮੈਂ ਛਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਪਰਖਿਓ ਜਦ ਦਿਲ ਕਰੇ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ
ਜ਼ੁਲਮ ਅੱਗੇ ਜ਼ਿਦ ਹੈ ਕਿ ਢਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਇਕ ਚਿੰਗਾਰੀ ਲਭ ਰਿਹਾ ਭੁੱਬਲ ਚੋਂ ਮੈਂ
ਚੈਨ ਹੈਨੀਂ ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਬਲਦਾ ਨਹੀਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਹ ਮਨਸੂਬੇ ਅਜਿਹੇ ਘੜ ਰਹੇ ਨੇ
ਉਹ ਕਰਕੇ ਕਤਲ ਖੁਦ ਬੇਦੋਸ਼ਿਆਂ ਸਿਰ ਮੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ

ਨਾ ਕੋਈ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸੇ ਕਦੇ ਕਰਤੂਤ ਹਾਕਮ ਦੀ
ਜੁਬਾਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਤਾਲੇ ਏਸ ਕਰਕੇ ਜੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ

ਵਜਾਉਂਦਾ ਬੰਸਰੀ ਨੀਰੋ ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਫਿਕਰ ਹੈ ਭੋਰਾ
ਨਗਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਹਵੇਂ ਓਸਦੇ ਪਰ ਸੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ 

ਜਮੀਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਹੈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਦੇਣੀ
ਉਹ ਜ਼ਿਦ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਉਪਰ ਹੀ ਮੁਨਸਫ ਅੜ ਰਹੇ ਨੇ

ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੈ ਮਾਲੀ ਕਿ ਮੈਥੋਂ ਕੀ ਖ਼ਤਾ ਹੋਈ
ਕਿ ਫ਼ਲ ਆਇਆ ਨਹੀਂ ਪਰ ਬੂਰ ਕਾਹਤੋਂ ਝੜ ਰਹੇ ਨੇ

ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਬੜੇ ਨੇ ਸਿਰਫਿਰੇ ਦੇਖੋ
ਬਿਨਾ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਫੇਰ ਵੀ ਜੰਗ ਲੜ ਰਹੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀ ਯਾਰਾ
ਜੇਕਰ ਕਿਤਿਓਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਭਾਵੇਂ ਮੌਸਮ ਤੇਰੇ ਰਾਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਲ ਚਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਹੁੰਦੇ ਨਾ ਇਹ ਮਿੱਤ ਕਦੇ ਗਲਿਆਰੇ ਸੱਤਾ ਦੇ
ਸਾਊ ਜਹੀ ਸਰਕਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਲੋੜ ਪਈ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਓਦੋਂ
ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਇਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਆਤਿਸ਼ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਪਰ ਨਾ ਘਬਰਾ
ਕੋਨਾ ਇਕ ਸ਼ਰਸ਼ਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਚੰਨ ਤਾਰੇ ਹੀ ਕਰਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਚੈਨ ਕਰਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਰੰਗ ਬਦਲਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰ ਜੇ ਬਲਜੀਤ ਕਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਯਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ
( ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਸਰਕਾਰ

ਪੁੱਠੇ ਰਾਹ ਸਰਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ
ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ ਉਤਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਹਰ ਵਸਤੂ ਤੇ ਟੈਕਸ ਲਾ ਕੇ
ਕਰਦੀ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਕਿਹੜਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਹੋਇਆ
ਇਹ ਏਦਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਗੁੰਡਾ ਅਨਸਰ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ
ਛੱਡ ਚੰਗੇ ਕਿਰਦਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਕਾਲਾ ਧਨ ਬਾਹਰੋਂ ਸੀ ਆਉਣਾ
ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਲੈ ਬਾਹਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਅਨਪੜ੍ਹ ਜਾਹਲ ਮੂਹਰੇ ਲਾਏ
ਬਿਲਕੁੱਲ ਹੋ ਬਦਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਧੂੜ ਪਈ ਹੈ ਲੋਕਾਂ ਉਤੇ
ਜਦ ਲੀਡਰ ਦੀ ਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਾਅਦੇ ਕਰਕੇ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ
ਦਿਲ ਨੁੰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਲਾਂਬੂ ਲਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਤੇਰੀ ਹਰ ਅਦਾ ਤੇ ਯਾਰਾ ਕਿੰਨੇ ਫੁੱਲ ਚੜਾਏ ਲੇਕਿਨ
ਤੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਮੌਕੇ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਾਂਗਰਾਂ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲਾਰੇ ਲਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਆਵੇਗੀ ਰੁੱਤ ਰੰਗੀਲੀ ਤਾਂ ਆਖਿਰ
ਸੋਨੇ ਰੰਗੇ ਵਰਗੇ ਖਾਬ ਦਿਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਕੋਰਾ ਦਰਪਨ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਫਿਰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ
ਗਿਰਗਟ ਵਾਂਗੂੰ ਰੰਗ ਵਟਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਕੀਤੀ ਹੈ ਮੈਂ ਸਦਾ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ
ਪਰ ਤੂੰ ਆਪੇਂ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਹਾਮੀ ਭਰਕੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਸਫਰਾਂ ਦੀ ਪਰ
ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਦੋਹੇ

ਬਿਨ ਸਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮਰ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਜੀਵਨ ਗੀਤ
ਮੋਇਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣਾ ਜੱਗ ਦੀ ਕੇਹੀ ਰੀਤ

ਗਰਮੀ ਸਰਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਮੌਸਮ ਬਦਲੇ ਭੇਸ
ਆਈ ਰੁੱਤ ਬਹਾਰ ਦੀ ਰੰਗਲਾ ਹੋਇਆ ਦੇਸ

ਮੇਵਾ ਹਰ ਇਕ ਰੁੱ`ਤ ਦਾ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਾਤ
ਛਿਪਣ ਛਿਪਾਈ ਖੇਡਦੇ ਜੀਕਣ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ

ਨਮਨ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਓਸਨੁੰ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਜੇ ਖੇਤ
ਕਿਧਰੇ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਕਿਤੇ ਥਲਾਂ ਵਿਚ ਰੇਤ

ਜੱਗ ਰੋਵੇ ਜੱਗ ਹੱਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਗਮੀਆਂ ਆਮ
ਕਿਤੇ ਸਵੇਰਾ ਉਗਮਦਾ ਕਿਧਰੇ ਢਲਦੀ ਸ਼ਾਮ

ਦਰਦ ਵਿਛੋੜਾ ਦੇ ਗਏ ਦੇਵੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਾਪ
ਜਿਹੜਾ ਹੱਥੀਂ ਬੀਜਿਆ ਵੱਢਣਾ ਪੈਣਾ ਆਪ

ਝਗੜਾ ਅੱਲਾ ਰਾਮ ਦਾ ਧਰਮ ਰਚਾਇਆ ਖੇਲ
ਸਾਰੇ ਮਜ੍ਹਬਾਂ ਤੋਂ ਸਹੀ ਰੂਹਾਂ ਵਿਚਲਾ ਮੇਲ

ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਈ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੀ ਡੋਰ
ਲੋਕਾਂ ਰਹਿਣਾ ਸੁੱਤਿਆਂ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਨਾ ਹੋਰ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ ਮਸਜਿਦਾਂ ਅੰਦਰ ਨਾ ਦਿੱਸਦਾ ਮੰਦਰਾਂ ਅੰਦਰ
ਮੈਂ ਜਿਸਨੂੰ ਰੱਬ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਦਿਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਉਹ ਸੋਚਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਚ ਆ ਕੇ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਖੌਰੂ
ਮੈਂ ਛੱਡ ਆਇਆਂ ਸਾਂ ਜਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਅੰਦਰ 

ਇਹਨਾਂ ਲੋਭਾਂ ਤੇ ਗਰਜਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਈ ਡੁੱਬਦੇ ਪਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਕਦੇ ਵੀ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂਗਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ
ਲਿਆਉਂਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਛੁਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਫਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਹਨੇਰਾ ਬਸਤੀਆਂ ਅੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਹੈ
ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਦੀਵੇ ਜੋ ਜਗਦੇ ਨੇ ਮਨਾਂ ਅੰਦਰ

ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਰਵਾਣੇ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸੇਕ ਲਾਵਾਂਗੇ
ਉਹ ਕੀ ਸਮਝਣ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ ਬੜੇ ਤਪਦੇ ਗਰਾਂ ਅੰਦਰ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹੋਇਆ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਬਾਬਾ
ਵੈਰੀ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਅੰਨ੍ਹੀ ਪੀਵ੍ਹੇ ਕੁੱਤਾ ਚੱਟੇ
ਰਾਜਾ ਆਪ ਲੁਟੇਰਾ ਬਾਬਾ 

ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਜੋ ਆਖੇ
ਐਨਾ ਕਿਸਦਾ ਜੇਰਾ ਬਾਬਾ?

ਰਿਸ਼ਵਤਖੋਰਾਂ ਤੇ ਠੱਗਾਂ ਨੇ
ਖੂਬ ਵਧਾਇਆ ਘੇਰਾ ਬਾਬਾ 

ਕੀਹਦੀ ਦੱਸ ਇਬਾਦਤ ਕਰੀਏ
ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਡੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਏਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਜਾਣਾ ਹੈ
ਕੀ ਤੇਰਾ ਕੀ ਮੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਏਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ
ਜੋਗੀ ਵਾਲਾ ਫੇਰਾ ਬਾਬਾ 

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸਰਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ
ਜੋ ਸਿਰ ਸੁੱਟੀ ਬੈਠੇ ਬਰਖੁਰਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਹੋਵੇ ਨਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਭੋਰਾ ਨਫਰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ
ਬੰਦੇ ਲਈ ਬੰਦੇ ਅੰਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਹੋਇਆ ਕੀ ਜੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦੀ
ਬਹੁਤੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਚੱਲ ਸੁੱਤੇ ਦੋ ਚਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਦੰਗੇ ਕਤਲ ਫਸਾਦ ਬਣੇ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਭ ਦੇ ਹੀ
ਹੋਵੇ ਜਨਤਾ ਨਾ ਏਨੀ ਬਦਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਕੋਈ ਰੂਹ ਤਾਂ ਨਵੀਂ ਫੂਕਣੀ ਪੈਣੀ ਆਖਿਰ ਨੂੰ
ਲੋਕੀਂ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਜਿਹਡ਼ੇ ਮੁਰਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਏਨੇ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀ ਗਏ ਗੁਜਰੇ ਹੁਣ ਆਪਾਂ ਵੀ
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲਾ ਸੁੱਤਾ ਫਨਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੇ ਨੀਰਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਰੋਹੀਆਂ ਨੂੰ
ਚੌਗਿਰਦੇ ਵਿਚ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਟੁਣਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਆਸ ਪੜੋਸ ਉਦਾਸ ਫਿਜ਼ਾਵਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜੋ
ਸੁੰਨੇ ਵਿਹਡ਼ੇ ਝਾਂਜਰ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਜੋ ਵੀ ਥੱਕੇ ਹਾਰੇ ਰਾਹੀ ਢਾਹ ਬੈਠੇ ਨੇ ਢੇਰੀ
ਮੁਰਦਾ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰਫਤਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਜੂਲੇ ਹੇਠਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇ ਜੋ ਕਰਨ ਗੁਲਾਮੀ ਹੀ
ਹੱਕਾਂ ਖਾਤਿਰ ਲੜਨ ਉਹ ਸਿਪਾਹ ਸਲਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

'ਨੇਰਾ ਢੋਇਆ ਹੈ ਜਿੰਨਾਂ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਤੀਕਰ
ਬਸਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਲਲਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਲੈ ਡਿਗਰੀਆਂ ਖਾਕ ਛਾਣਦੇ ਨਿੱਤ ਦਫਤਰਾਂ ਦੀ
ਭੁੱਖ ਨੰਗ ਨਾਲ ਘੁਲਦੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਥੋਡ਼ੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉੱਦਮ ਨੇ ਹੁਣ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ
ਹਿੰਮਤ ਹਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਸਿਆਸਤ ਨੇ ਬਣ ਜੋਕਾਂ ਪੀ ਲਿਆ ਖੂਨ ਲੋਕਾਈ ਦਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਰੋਕਣ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਐਟਮ ਬੰਬ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਜੰਗਾਂ ਵੀ ਲਗਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਹਾਕਮ ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਚਾਹੇ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਜਿਹਡ਼ਾ ਉਸਦੇ ਉੁਲਟ ਬੋਲਦਾ
ਉਹਦਾ ਕਤਲ ਕਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਝੂਠੇ ਲਾਰੇ ਲਾ ਪਰਜਾ ਨੂੰ
ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਝੂਠੇ ਮੂਠੇ ਜੁਮਲੇ ਛੱਡ ਕੇ
ਭੰਬਲ ਭੂਸੇ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਖਾਦੀ ਬਾਣਾ ਪਾ ਕੇ ਖੁਦ ਨੂੰ
ਦੇਸ਼ ਭਗਤ ਅਖਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਨਾਅ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ
ਦੰਗੇ ਵੀ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਮੌਕੇ ਤੇ ਕੋਈ
ਸੁੱਤੀ ਕਲਾ ਜਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਦੇ ਚਲਦੀ ਕਦੇ ਰੁਕਦੀ ਹੈ ਇਸ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਦੇਖੋ
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦੇਵੇ ਕਲਮ ਦੀ ਹੈਸੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਦਿਨੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਬਥੇਰੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਵੇ
ਕਿ ਜੁਗਨੂੰ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਰਾਤ ਵਿਚ ਵੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਅਜੇਹੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜੀਣਾ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਮੁਰਦਹਾਨੀ ਹੈ
ਕਿ ਜਿਥੇ ਤੋਡ਼ਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਦਮ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਬੜੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਵਜ਼੍ਹਾ ਇਸ ਦੀ ਤਾਂ ਫਰਮਾਓ
ਕਿ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਕਰੋ ਸ਼ਾਮਿਲ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਾਮੂਲੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਇਹ ਜਲਦੀ ਤਿੜਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਿਨਸ ਜਾਂਦੇ
ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਕੱਚ ਵਰਗੇ ਨੇ ਜਰਾ ਮਾਸੂਮੀਅਤ ਦੇਖੋ

ਕਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੰਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਦੇਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ
ਅਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਵਿਚ ਰੋਲੀ ਮਗਰ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਦੇਖੋ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਕੁਝ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ
ਸੱਜਣ ਦਾ ਗ਼ਮ ਸਤਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਘਟਾ ਛਾਉਂਦੀ ਤਾਂ ਰੁੱਖ ਝੂਮਣ, ਹਵਾ ਸੰਗੀਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ,
ਕਿ ਪੈਲਾਂ ਮੋਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਧਰਤੀ ਮੌਲ ਉੱਠਦੀ ਹੈ ਤੇ ਅੰਬਰ ਖਿਲਖਿਲਾ ਉੱਠਦਾ,
ਪਪੀਹਾ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਕਣੀਆਂ ਰੂਹ ਭਿਓਂ ਦੇਵਣ,ਨਜ਼ਾਰਾ ਹੋਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ,
ਬਦਨ ਵੀ ਥਰਥਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਕਿਸ਼ਤੀ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸੀ ਤੇ ਭੋਲਾ ਬਾਲਪਨ ਵੀ ਸੀ
ਸਮਾਂ ਚੇਤੇ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਤੁਰ ਗਏ ਤੇ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ,
ਇਹ ਦਿਲ ਉਹ ਨਾਂਅ ਧਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ

ਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾ ਸੁੱਟੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ ਜੋ ਮਾਲੀ
ਉਹ ਕਲਮਾਂ ਮੁੜ ਲਗਾਉਂਦਾ ਏ,ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਆਉਂਦੀ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੈਂ ਵੀ ਮਨ ਕੀ ਬਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ
ਆਥਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਮੈ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਸਰਦੀ ਆਖਾਂਗਾ ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੈ
ਸੋਕੇ ਨੂੰ ਬਰਸਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਮੇਰੀ ਹਾਂ ਵਿਚ ਹਾਂ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਜਿਹੜੇ ਉਹ ਸਭ ਦੇਖਾਂਗਾ,
ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਰਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਕੁਰਸੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਉਣ ਦਿਓ ਇਕ ਵਾਰ ਤਾਂ ਬਹਿ ਕੇ ਦੇਖ ਲਵਾਂ,
ਮੈ ਜੁਮਲੇ ਅਗਿਆਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਮੈ ਫ਼ਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਹਰ ਕਹਾਂਗਾ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਆਖੂੰ ਹਰ ਕਮ ਨੂੰ
ਹਰ ਕਾਰਜ ਸੌਗਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇਗਾ ਮੇਰਾ ਇਹਨਾ ਨੂੰ ਚੁਕਵਾ ਦੇਣਾ,
ਝੁੱਗੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਪੂਜਣ ਮਿਰੀਆਂ ਤਰਜੀਹਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇਗਾ,
ਗਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੀ ਮਾਤ ਕਹਾਂਗਾ ਮੇਰੀ ਵਾਰੀ ਆਉਣ ਦਿਉ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਚਮਨ ਦੀ ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਚਾਹੀ ਸੀ ਉਹ ਰੰਗਤ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਕਦਰ ਖਾਰਾਂ ਦੀ ਹੈ ਫੁੱਲਾ ਦੀ ਪਰ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਤੇ ਪਰਦਿਆਂ ਦੀ ਹੈ ਸਜਾਵਟ
ਸੁਲਗਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੀ ਪਰ ਕੋਈ ਵੁੱਕਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਕਿਵੇਂ ਹਨ ਸੋਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੂੰ ਤਾਲੇ ਹਾਕਮਾਂ ਲਾਏ
ਕਿ ਬੋਲੇ ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਕੋਈ ? ਜੁਰਅਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਦਮਨ ਦਾ ਦੌਰ ਹੈ ਸਾਰੇ ਹੀ ਨਿੱਸਲ ਹੋ ਗਏ ਨੇ
ਬਚੀ ਆਵਾਮ ਵਿਚ ਭੋਰਾ ਵੀ ਹੁਣ ਗ਼ੈਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਕਦੇ ਵੀ ਰਾਸ ਨਾ ਆਈਆਂ ਅਸਾਂਨੂੰ ਬੇਵਫਾ ਰੁੱਤਾਂ
ਕਿ ਆਈ ਜੀਣ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਲੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਹੀ ਕੇਵਲ ਬਣਾਉਟੀ ਨੇ
ਗਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਅੱਜ ਕੱਲ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੇਗ ਹੈ ਕਿ ਜਾ ਰਿਹਾ ਉਲਟੀ ਦਿਸ਼ਾ ਮਾਨਵ
ਕਿ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਚਣ ਦੀ ਲੱਗਦੀ ਕੋਈ ਸੂਰਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗਜ਼ਲ

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਮਰਾਹ ਕਰ ਜਾਵੇ ਉਸ ਰਹਿਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ
ਸੌਹਾਂ ਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਵੇ ਉਸ ਦਿਲਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ


ਕਿਣ ਮਿਣ ਕਣੀਆਂ ਪੈਣ ਫੁਹਾਰਾਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਠੀਕ ਸਹੀ
ਔੜੀ ਧਰਤ ਨਾ ਰੌਣਕ ਲਾਵੇ ਉਸ ਛਹਿਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ

ਚੁਗਲਖੋਰ ਬੰਦੇ ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਹੀ! ਔਕਾਤ ਦਿਖਾ ਦਿੰਦੇ
ਯਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਦਗਾ ਕਮਾਵੇ ਉਸ ਮੁਖਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ

ਦਾਰੂ ਪੀ ਕੇ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡੇ ਚਿੱਟਾ ਖਾ ਡੌਲੇ ਫਰਕਾਵੇ
ਵਿਚ ਅਖਾਡ਼ੇ ਕੰਡ ਲਵਾਵੇ ਉਸ ਚੋਬਰ ਦੇ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ ਬੜਾ ਇਜ਼ਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ
ਤਲੀ ਉਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨ ਧਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਸਦਾ ਵਿਹਲੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਕਰਦੇ ਕਿਰਤ ਨਾ ਭੋਰਾ
ਕਿ ਏਦਾਂ ਹੀ ਵਿਚਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਸਕੀਮਾਂ ਬਹੁਤ ਘੜੀਆਂ ਨੇ ਦਿਆਂਗੇ ਪੇਟ ਭਰ ਰੋਟੀ
ਗਰੀਬੀ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਜਨਮ ਭੂਮੀ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨਿਰਾ ਢਕਵੰਜ ਹੈ ਸਾਡਾ
ਵਤਨ ਲਈ ਰੋਜ਼ ਮਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਬਥੇਰੇ ਧਰਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਅਧਰਮੀ ਹਾਂ
ਮਜ਼੍ਹਬ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਜਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਲਿਆਈਏ ਤੋੜ ਕੇ ਤਾਰੇ ਅਸੀਂ ਮਹਿਬੂਬ ਦੀ ਖਾਤਿਰ
ਝਨਾਂ ਇਸ਼ਕੇ ਦਾ ਤਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਬਗੀਚੇ ਝੁਲਸ ਚੁੱਕੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਬੇਰੁਖੀ ਕਰਕੇ
ਚਮਨ ਵਿਚ ਰੰਗ ਭਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

ਕੰਗਾਲੀ ਨੇ ਜ਼ਿਹਨ ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਲਾ ਲਿਆ ਡੇਰਾ
ਕਿ ਦਿੱਸਦੇ ਪੁੱਜਦੇ ਸਰਦੇ ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਅੰਦਰ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਿਰਲੇ ਜਿੰਦਾਦਿਲ ਇਨਸਾਨ
ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਮਹਿਫਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ
ਆਪੋ ਧਾਪੀ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ
ਮੱਚੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਘਮਸਾਨ
ਗੁੰਡਾਗਰਦੀ ਵਧੀ ਹੈ ਏਦਾਂ
ਸੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਸਭ ਦੀ ਜਾਨ
ਦੇਸ਼ ਤਰੱਕੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ
ਬਹੁਤੇ ਲੀਡਰ ਬੇਇਮਾਨ
ਨਿੱਤ ਘੁਟਾਲੇ ਕਤਲੋਗਾਰਤ
ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰਾ ਦੇਸ਼ ਮਹਾਨ
ਬਿਜ਼ਨਸਮੈਨ ਵਧਾਵੇ ਗੋਗੜ
ਭੁੱਖਾ ਮਰਦਾ ਹੈ ਕਿਰਸਾਨ
ਜਿਥੇ ਲਾਏ ਬਦੀਆਂ ਡੇਰੇ
ਓਥੇ ਨੇਕੀ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ
ਸੱਚ ਵਿਪਾਰੀ ਘਾਟੇਵੰਦਾ
ਕੂੜ ਦੀ ਚੱਲੇ ਖੂਬ ਦੁਕਾਨ
ਲਾਲਚ ਹੱਦੋਂ ਬਹੁਤਾ ਵਧਿਆ
ਹਰ ਕੋਈ ਮੰਗਦਾ ਵਰਦਾਨ
ਨਰਕ ਭੋਗਦੀ ਪਰਜਾ ਏਥੇ
ਹਾਕਮ ਐਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗਲਤਾਨ
ਵਧੇ ਜ਼ੁਲਮ ਨੂੰ ਡੱਕਣ ਵੇਲੇ
ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਬਲੀਦਾਨ
ਦੁਨੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜੇ
ਸੱਚ ਖਾਤਿਰ ਜਿਹੜੇ ਕੁਰਬਾਨ
ਜੇਕਰ ਰਾਜਾ ਝੂਠਾ ਹੋਵੇ
ਦੇਵੇਗਾ ਝੂਠਾ ਫੁਰਮਾਨ
ਕਿਸੇ ਨਾ ਏਥੇ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ
ਬੰਦਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾਨ
ਸਾਰੇ ਦਰਦ ਛੁਪਾ ਕੇ ਅੰਦਰ
ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਰੱਖੀਏ ਮੁਸਕਾਨ
ਇਕ ਦਿਨ ਸਭ ਨੇ ਤੁਰ ਜਾਣਾ ਹੈ
ਅੰਤਿਮ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇਹ ਸਫਰ ਏਸੇ ਤਰਾਂ ਚਲਦਾ ਰਹੇ
ਹਾਦਸਾ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ ਹਰ ਮੋੜ ਤੇ ਟਲਦਾ ਰਹੇ

ਗੂੰਜਣ ਸਦਾ ਕਿਲਕਾਰੀਆਂ ਤੇ ਬਾਲਪਨ ਦਾ ਇਹ ਸਮਾ
ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮੋਹ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਿਚ ਪਲਦਾ ਰਹੇ

ਰਹਿਣ ਬੱਦਲ ਠਾਰਦੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਔੜੀ ਹਿੱਕ ਨੂੰ
ਸਾਗਰਾਂ ਵਿਚ ਨੀਰ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਦਾ ਰਲਦਾ ਰਹੇ

ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ ਕੋਨਾ ਕੋਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ
ਮਮਟੀਆਂ 'ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਦੀਪ ਵੀ ਬਲਦਾ ਰਹੇ

ਅੰਨਦਾਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਹੋਵੇ ਫਖਰ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਦਾ
ਮਿਹਨਤਾਂ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਤੇ ਬੂਰ ਵੀ ਫਲਦਾ ਰਹੇ

ਜੱਗ ਉਤੇ ਵੰਡ ਕੇ ਨਿਆਮਤਾਂ ਦੇ ਨੂਰ ਨੂੰ
ਰੋਜ਼ ਵਾਂਗੂੰ ਸੁਰਖ ਸੂਰਜ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਢਲਦਾ ਰਹੇ

ਕੁੱਲੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਰਹਿਮਤਾਂ ਦਾ ਚਾਨਣਾ
ਏਸ ਬਸਤੀ ਕੋਈ ਕਾਮਾ ਹੱਥ ਨਾ ਮਲਦਾ ਰਹੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦੇਖੋ ਸੋਹਣੇ ਫੱਬੇ ਲੋਕ
ਕਿਤੇ ਕਿਤੇ ਪਰ ਕੱਬੇ ਲੋਕ
ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ
ਨਾਲੇ ਸੱਜੇ ਖੱਬੇ ਲੋਕ
ਬਹੁਤੇ ਲਾਈਲੱਗ ਨੇ ਏਥੇ
ਰੇਲਗੱਡੀ ਦੇ ਡੱਬੇ ਲੋਕ
ਲੂਣ ਤੇਲ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਮਹਿੰਗਾਈ ਨੇ ਚੱਬੇ ਲੋਕ
ਬੱਸ ਅੰਦਰ ਪਚਵੰਜਾ ਸੀਟਾਂ
ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅੱਸੀ ਨੱਬੇ ਲੋਕ
ਥੋਡ਼ੇ ਲੋਕੀਂ ਐਸ਼ਾਂ ਕਰਦੇ
ਬਹੁਤੇ ਕੁਚਲੇ ਦੱਬੇ ਲੋਕ
ਵਿੱਚ ਦਫਤਰਾਂ ਰਿਸ਼ਵਤਖੋਰੀ
ਨੋਟ ਕਮਾਉਂਦੇ ਥੱਬੇ ਲੋਕ
ਜਿਹਡ਼ੇ ਨਿੱਤ ਗਦਾਰੀ ਕਰਦੇ
ਦੇਸ਼ ਕੌਮ ਲਈ ਧੱਬੇ ਲੋਕ
ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਜਦੋਂ ਨਾ ਆਵੇ
ਮਾਰਨ ਲੱਲੇ ਭੱਬੇ ਲੋਕ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗਜ਼ਲ

ਜਿਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖਾਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ
ਝੂਠੀ ਮੂਠੀ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ

ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ ਖੁੱਲੇ ਡੁੱਲ੍ਹੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ
ਵੱਡੇ ਬੰਗਲੇ ਵਿਚ ਕਿਆਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ

ਹਿੰਮਤ ਬਾਝੋਂ ਅੰਬਰੀਂ ਉਡਣਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ
ਮਨ ਵਿਚ ਪੰਛੀ ਜਹੀ ਉਡਾਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ

ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਅਣਗੌਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ
ਬਣ ਅਗਿਆਨੀ ਕੂੜ ਪਿਟਾਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ

ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਵਿਰਾਸਤ ਵੀ ਨਾ ਹੁਣ ਝਲਕੇ
ਚੀਜ਼ਾਂ ਘਰ ਵਿਚ ਗੈਰ ਮਿਆਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ

ਸੱਜਣ ਜੋ ਪ੍ਰਵਾਸੀ ਹੋਏ ਰੋਜੀ ਲਈ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬਸ ਯਾਦ ਪਿਆਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ

ਵਣਜ ਨਾ ਕੀਤਾ ਆਪਾਂ ਕਦੇ ਮੁਹੱਬਤ ਦਾ
ਦਿਲ ਵਿਚ ਯਾਰਾਂ ਦੀ ਦਿਲਦਾਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ

ਘਰ ਵਿਚ ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤੀ ਪੁੱਛ ਪਰਤੀਤ ਨਹੀਂ
ਫਿਰ ਵੀ ਫੋਕੀ ਲਾਣੇਦਾਰੀ ਸਾਂਭੀ ਬੈਠੇ ਹਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਤਾਅਨਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਣਿਆਂ ਦੀ ਹਰ ਤਰਫ ਭਰਮਾਰ ਹੈ
ਸਾਫਗੋ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਤੁਰਨਾ ਹੋ ਗਿਆ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਹੈ

ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਡੋਰ ਤੇ ਜਦ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਹੋ ਗਈ
ਵਕਤ ਦੀ ਪੈਂਦੀ ਨਿਮਾਣੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਹੈ

ਪੱਥਰਾਂ ਕਦ ਪਿਘਲਣਾ ਐਵੇਂ ਨਾ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰ
ਹੁਣ ਬਹਾਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਡੇਰਾ ਪਰਬਤਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈ

ਕਿੰਜ ਭਲਾਈ ਕਰਨਗੇ ਗੁਰਬਤ ਘਿਰੇ ਆਵਾਮ ਦੀ
ਗੁੰਡਿਆ ਤੇ ਢੌਂਗੀਆਂ ਦੀ ਬਣ ਗਈ ਸਰਕਾਰ ਹੈ

ਪਾਣੀ ਦੀ ਟੂਟੀ ਨਾਲ ਵੀ ਹੈ ਸੰਗਲੀ ਗਲਾਸ ਨੂੰ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਏਥੋਂ ਝਲਕਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਹੈ

ਰੁੱਖ ਵੇਲਾਂ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਿੰਨੀ ਘਟ ਗਈ
ਪਰਦਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਖੂਬ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹੈ

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਰੁਖੀ ਵਿਚ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈ ਆਦਮੀ
ਯੁੱਗ ਹੈ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦਾ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਹਾਰ ਹੈ

ਟੱਪ ਜਾਂਦੀ ਹੱਦ ਬੰਨੇ ਜਦ ਹਨੇਰੀ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ
ਅੰਤ ਕੋਈ ਅਣਖ ਵਾਲਾ ਚੁੱਕਦਾ ਤਲਵਾਰ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਦੋਂ ਤਕਦੀਰ ਖਾਬਾਂ ਨੂੰ ਕਸਾਈ ਵਾਗ ਸੱਲਦੀ ਹੈ
ਉਦੋਂ ਯਾਰੋ ! ਇਵੇਂ ਲੱਗੇ ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਚਾਰ ਪਲ ਦੀ ਹੈ

ਕਦੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਦਾ ਡਰਾਵਾ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵੇ
ਸਿਆਸਤ ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਹੀ ਨਵੇਂ ਪਾਸੇ ਬਦਲਦੀ ਹੈ

ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਕੋਈ ਸੂਰਤ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਕੋਈ ਮੌਸਮ
ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਤਮੰਨਾ ਤਦ ਮਚਲਦੀ ਹੈ

ਇਵੇਂ ਹੀ ਹਸ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਹਰਿਕ ਬੰਦੇ ਦੀ ਹੋਣੀ ਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਮੋਮਬੱਤੀ ਰੋਜ ਜਗਦੀ ਤੇ ਪਿਘਲਦੀ ਹੈ

ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨਿਆਂ ਹੀ ਮੁੱਦਿਆਂ ਤੇ ਛਿੜ ਪਵੇ ਚਰਚਾ
ਭਰੀ ਪੰਚਾਇਤ ਦੇ ਵਿਚ ਜੀਭ ਜਦ ਐਵੇਂ ਫਿਸਲਦੀ ਹੈ

ਡਰਾਂ ਡੂੰਘੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਵੀ ਭਾਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ
ਸਦਾ 'ਬਲਜੀਤ' ਸਿੱਪੀ ਉਹ ਜੋ ਮੋਤੀ ਹੀ ਉਗਲਦੀ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਭਟਕਣ ਹੈ ਤਸਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ
ਦਰਗਾਹਾਂ ਤੇ ਪੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ


ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਝਾਕ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਰੁੱਖਾਂ ਜੰਡ ਕਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ

ਆਪਾਂ ਕੰਮ ਦਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਭੁਲਾ ਬੈਠੇ ਹਾਂ
ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ

ਸੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਮਰੀਆਂ ਸਰਦ ਜ਼ਮੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ

ਤਨ ਚਮਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਮਹਿੰਗੇ ਵਸਤਰ ਪਾ ਕੇ
ਬੇਸਮਝੇ ਹਾਂ ਲੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ

ਲਾਈਲੱਗ ਹਾਂ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੀ
ਝੂਠੇ ਸਾਧ ਫਕੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ

ਨਵੀਂ ਪਨੀਰੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਗਲਤਾਨ ਬੜੀ ਹੈ
ਹੁਣ ਵੈਲੀ ਮੰਡੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ

ਨਕਲੀ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਵੇਖ ਲਵੋ
ਖੋਇਆਂ ਅਤੇ ਪਨੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸੁਖ ਲਭਦੇ ਹਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੀਤ ਬਣਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਨਾ
ਆਸ ਮੇਰੀ ਦਾ ਦੀਪ ਬੁਝਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਨਾ

ਜੇਕਰ ਗੱਲ ਪੁਗਾਉਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਗੱਲ ਕਰੀਂ
ਐਵੇਂ ਝੂਠਾ ਲਾਰਾ ਲਾ ਕੇ ਜਾਈ ਨਾ

ਡੂੰਘੇ ਪੱਤਣ ਤਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਜੇ ਲਾਈਏ
ਲਾਉਣੀ ਹੈ ਤਾਂ ਦਗਾ ਕਮਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਨਾ

ਭੀੜ ਬਣੇ ਤੋਂ ਸੀਸ ਕਟਾਉਣੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ
ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਪਿੱਠ ਦਿਖਾ ਜਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਨਾ

ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੇ ਆਖੇ ਲੱਗਣਾ ਹੈ
ਮਿਹਣੇ ਤਾਅਨੇ ਹੋਰ ਸੁਣਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਨਾ

ਮੌਸਮ ਵਾਂਗਰ ਜੇਕਰ ਰੰਗ ਵਟਾਉਣੇ ਨੇ
ਸੋਹਣੀ ਰੁੱਤੇ ਪ੍ਰੀਤ ਲਗਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਨਾ

ਸਾਰੇ ਜਾਣਨ ਹਸ਼ਰ ਮੁਹੱਬਤ ਵਾਲਾ ਵੀ
ਜਾਣਦਿਆਂ ਹੇਠੀ ਕਰਵਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਨਾ

ਵੇਖਣ ਲੋਕੀਂ ਪੈਣੀ ਲੋੜ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ
ਗਲੀ ਮੁਹੱਲੇ ਮੂੰਹ ਛੁਪਾ ਕੇ ਜਾਈਂ ਨਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਿਰਾਸਤ ਯਾਦ ਰੱਖਿਆ ਜੇ ਗੁਲਾਮੀ ਜਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਜਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹ ਲੈਣਾ ਜੁਲਮ ਤੋਂ ਡਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਜਿੰਨਾਂ ਕੌਮਾਂ ਚੋਂ ਗੈਰਤ ਮੁੱਕ ਗਈ ਉਹ ਮਰ ਗਈਆਂ ਸਮਝੋ
ਵਗਾਹ ਸੁਟਿਓ ਉਹ ਜੂਲਾ ਧੌਣ ਉੱਤੇ ਧਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਦ ਵੀ ਆਈ ਹੈ ਕਦੇ ਸੌਖੀ ਨਹੀਂ ਆਈ
ਲਹੂ ਡੁਲ੍ਹਿਆ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਜਬਰ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਕਫਨ ਸਿਰ ਤੇ ਜਰੂਰੀ ਹੈ ਸਫਰ ਤੇ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਜਾਓ
ਕਿ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨਾ ਸਾਗਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਬੜਾ ਨਾਜ਼ਕ ਜਿਹਾ ਇਹ ਦੌਰ ਹੈ ਪੱਗਾਂ ਸੰਭਾਲਿਓ
ਸਿਰਾਂ ਦੀ ਲੋਡ਼ ਪੈ ਜਾਣੀ ਹੈ ਜਜੀਆ ਭਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਇਹਨਾਂ ਪੈਲੀਆਂ ਤੇ ਹੈ
ਬਚਾਇਓ ਖੇਤ ਆਪਣੇ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

ਇਹ ਹਊਏ ਤੇ ਡਰਾਵੇ ਤਖਤ ਕੋਲੇ ਬਹੁਤ ਹੁੰਦੇ ਨੇ
ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖਿਓ ਬਗਾਵਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਦੋਂ ਤੀਕਰ ਮਕਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਾ ਘਰ ਬਣਾਵਾਂਗੇ
ਕਿ ਓਨੀਂ ਦੇਰ ਜੀਵਨ ਆਪਣਾ ਬਦਤਰ ਬਣਾਵਾਂਗੇ

ਬਸ਼ਿੰਦੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਹੀ ਗੱਲ ਵਿਗਿਆਨ ਦੀ ਸਮਝਣ
ਅਸੀਂ ਘੜ ਮੂਰਤੀ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਹੀ ਠਾਕਰ ਬਣਾਵਾਂਗੇ

ਕਿਤਾਬਾਂ ਤੇ ਗਰੰਥਾਂ ਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸੇਧ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ
ਸਿਰਫ ਮੜੀਆਂ ਸਜਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਪੂਜਾ ਘਰ ਬਣਾਵਾਂਗੇ

ਹਰੇ ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਮੋਹ ਛੱਡਿਆ ਮਰੀ ਸੰਵੇਦਨਾ ਸਾਡੀ
ਫਸਲ ਲੋਹੇ ਦੀ ਬੀਜਾਂਗੇ ਅਤੇ ਸ਼ਸ਼ਤਰ ਬਣਾਵਾਂਗੇ

ਬੜੇ ਜ਼ਹਿਰੀ ਬਣਾ ਦਿੱਤੇ ਹਵਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ
ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੌਤ ਦਾ ਬਿਸਤਰ ਬਣਾਵਾਂਗੇ

ਕਦੇ ਬਰਸਾਤ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਏ ਜੇ ਬਚਪਨ ਦੋਬਾਰਾ
ਕਿ ਬੇੜੀ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਵਾਂਗੇ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

Ghazal

ਇਕ ਦਿਨ ਆਖਿਰ ਨਿੱਕਲ ਆਉਣਾ ਦਲਦਲ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਲਿਓ
ਉੱਭਰ ਆਉਣਾ ਕਿਰਸਾਨੀ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਲਿਓ

ਰਹਿਣੇ ਨਹੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਏਦਾਂ ਖਾਬ ਦਬਾਏ ਅੰਦਰ ਹੀ
ਚਾਨਣ ਵਾਂਗੂੰ ਪਰਗਟ ਹੋਣੇ ਸਰਦਲ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਲਿਓ

ਕੰਡਿਆਲੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਤੁਰਦੀ ਖਲਕਤ ਆਪਾਂ ਦੇਖ ਲਈ
ਲੋਕਾਂ ਧੂਹ ਲੈਣੇ ਜਰਵਾਣੇ ਮਖਮਲ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਲਿਓ

ਕਿੰਨਾ ਕੋਈ ਦਬਾ ਕੇ ਰੱਖੇ ਜਨਮ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ
ਲਾਵਾ ਵੱਡਾ ਫੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਰਬਲ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਲਿਓ

ਹਰ ਮੌਸਮ ਹੀ ਰੰਗ ਦਿਖਾਵੇ ਇਹ ਫਿਤਰਤ ਹੈ ਰੁੱਤਾਂ ਦੀ
ਪੈਦਾ ਹੋਣੇ ਨਵੇਂ ਨਜ਼ਾਰੇ ਜਲ ਥਲ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਲਿਓ

ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਦੀ ਏਦੂੰ ਵੱਡੀ ਕਿਹਡ਼ੀ ਹੋਰ ਉਦਾਹਰਣ ਹੈ
ਕਾਲੀ ਚਿਮਨੀ ਉੱਡਦਾ ਧੂੰਆਂ ਥਰਮਲ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਲਿਓ

ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ ਗਹਿਰੇ ਸਾਗਰ ਤੇ ਫੈਲੇ ਜੰਗਲ ਬੇਲੇ
ਪੌਣ ਵਗੇਗੀ ਪੰਛੀਆਂ ਗਾਉਣਾ ਹਲਚਲ ਵਿਚੋਂ ਵੇਖ ਲਿਓ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

Ghazal

ਕਦੇ ਨਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਚਿਹਰਾ
ਜ਼ਮਾਨੇ ਦਾ ਚਲਨ ਤੱਕਿਆ ਬੜਾ ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਚਿਹਰਾ

ਬੜਾ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਭਰਿਆ ਹੈ ਬੰਦਾ ਐਬ ਦਾ ਭਾਵੇਂ
ਸਵੇਰੇ ਰੋਜ਼ ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਚਮਕਾ ਗਿਆ ਚਿਹਰਾ

ਨਹੀ ਇਤਬਾਰ ਕਰਨਾ ਸੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਉਤੇ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਵਕਤ ਸੀ ਜਿਹਡ਼ੇ ਸਮੇਂ ਭਰਮਾ ਗਿਆ ਚਿਹਰਾ

ਭੁਲੇਖਾ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦਾ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਹੋ ਗਈ ਜਗਮਗ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਵਖਰਾ ਕੋਈ ਦਿਖਲਾ ਗਿਆ ਚਿਹਰਾ

ਬੜਾ ਹੀ ਸਿਤਮ ਢਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਕੋਮਲ ਹਿਰਦਿਆਂ ਉਤੇ
ਮਖੌਟਾ ਝੂਠ ਦਾ ਪਾ ਕੇ ਕੋਈ ਬਦਲਾ ਗਿਆ ਚਿਹਰਾ

ਹਵਾ ਰੁਮਕੀ ਫਿਜ਼ਾ ਮਹਿਕੀ ਤੇ ਰੌਣਕ ਬਾਗ ਵਿਚ ਪਰਤੀ
ਖਿੜੇ ਨੇ ਫੁੱਲ ਜਦ ਮਹਿਬੂਬ ਦਾ ਸ਼ਰਮਾ ਗਿਆ ਚਿਹਰਾ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਉਂਜ ਤਾਂ ਸੱਚ ਕੀ ਬਾਣੀ ਪੜ੍ਹਦੇ ਕੂੜ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ
ਸਿਦਕ ਸਬਰ ਨੂੰ ਵਿਰਲਾ ਮੰਨੇ ਲੁੱਟ ਮਚਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਹੱਥੀਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਦੇ ਵਿਚੋਂ ਗਾਇਬ
ਧਨ ਹੋਵੇਗਾ ਹਾਸਿਲ ਕਿੱਦਾਂ ਹਵਨ ਕਰਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਬਸਤੀ ਅੰਦਰ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖੇ ਢਿਡੋਂ ਭੁੱਖੇ ਰੁਲਦੇ ਬਾਲਕ
ਐਪਰ ਕੋਈ ਨਾ ਹੌਕਾ ਭਰਦਾ ਡੰਗ ਟਪਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਸ਼ੁਹਰਤ ਹੋਵੇ ਪੱਲੇ ਜੇਕਰ,ਸਾਰੇ ਹੀ ਪਾ ਲੈਣ ਸਕੀਰੀ
ਜਦ ਗੁਰਬਤ ਨੇ ਘੇਰਾ ਪਾਇਆ ਯਾਰ ਭੁਲਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਕੰਮ ਕਾਰ ਨਾ ਕੋਈ ਲੱਭਿਆ,ਸੋਚਿਆ ਬਾਬੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ
ਤੱਕਿਆ ਜੇਕਰ ਜਾ ਕੇ ਡੇਰੇ ਸੀਸ ਝੁਕਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਯੁੱਗ ਦੇ ਵਿਚ ਪਦਾਰਥ ਨੇ ਹੀ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਧਾਂਕ ਜਮਾਈ
ਪੈਸੇ ਖਾਤਿਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਤੇ ਸਾਂਝ ਮੁਕਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਇਕ ਦਿਨ ਪਰਲੋ ਆ ਜਾਣੀ ਹੈ ਅਨਪੜ੍ਹ ਲੋਕੀਂ ਦੇਣ ਡਰਾਵਾ
ਬਿਨ ਇਲਮਾਂ ਤੋ ਐਵੇ ਦੇਖੋ ਜਾਨ ਸੁਕਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਇਆ ਫੁੱਲ ਉਗਾਉਣੇ ਮਹਿਕ ਉਡਾਉਣੀ
ਵੈਸੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਮਸਨੂਈ ਫੁੱਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਬੜਾ ਹੀ ਔਖਾ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈ ਹਰ ਦਮ ਲੜਨਾ
ਭੀੜ ਬਣੀ ਜਦ ਹੋਰਾਂ ਉਤੇ ਆਸ ਟਿਕਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਪੁਸ਼ਤੈਨੀ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਦੀ ਭਾਵੇਂ ਹੈ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਹੁੰਦੀ
ਘਰੋਂ ਦੂਰ ਪ੍ਰਦੇਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਘਰ ਵਸਾਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

ਜਿਗਰੀ ਯਾਰ ਨਾ ਕੋਈ ਮਿਲਿਆ ਮੂੰਹ ਮੁਲਾਹਜੇ ਉਤੋਂ ਉਤੋਂ
ਗਰਜ਼ਾਂ ਲਈ ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਜੀ ਅਣਖ ਗੁਆਉਂਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਖੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਹੁਤ ਹੁਸ਼ਿਆਰ ਹੈ ਹਾਕਮ ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਹਵਾ ਦੇਵੇ
ਉਹ ਬਹਿ ਕੇ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਤੇ ਲੋਕਾਈ ਨੂੰ ਦਗਾ ਦੇਵੇ

ਬੜਾ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ ਇਹ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਉਹਦੇ ਲਈ
ਕਿ ਜਰੀਏ ਚੋਣ ਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਕੁਰਸੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦੇਵੇ

ਜਦੋਂ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਤੇ ਗੁਰਬਤ ਦਾ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਨਾ ਹੋਇਆ
ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਨਾਮ ਗਉਆਂ ਦਾ ਨਵਾਂ ਨਾਅਰਾ ਲਗਾ ਦੇਵੇ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਰਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਧਰਮ ਨੂੰ ਵੰਡੀਆਂ ਖਾਤਿਰ
ਕਦੇ ਮੰਦਰ ਕਦੇ ਮਸਜਦ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੜਾ ਦੇਵੇ

ਸਤਾਏ ਭੁੱਖ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਦ ਵੀ ਰੋਸ ਹੈ ਕੀਤਾ
ਪੁਲਿਸ ਤੇ ਫੌਜ ਤੋਂ ਭੀੜਾਂ ਤੇ ਉਹ ਡੰਡੇ ਪਵਾ ਦੇਵੇ

ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਲਹਿਰਾ ਦਏ ਪਰਚਮ
ਕਹਾਣੀ ਝੂਠ ਦੀ ਘੜਕੇ ਉਹਨੂੰ ਅੰਦਰ ਕਰਾ ਦੇਵੇ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਵਕਤ ਚੋਣਾਂ ਦਾ ਜ਼ਰਾ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆ ਜਾਂਦਾ
ਨਵਾਂ ਹੀ ਲਾਰਿਆਂ ਦਾ ਫਿਰ ਕੋਈ ਚਿੱਠਾ ਫੜਾ ਦੇਵੇ

ਕਈ ਅਭਿਆਨ ਛੇੜੇ ਨੇ ਸਕੀਮਾਂ ਬਹੁਤ ਘੜ ਲੈਂਦਾ
ਇਹ ਪਾਵੇ ਚੋਗ ਵੋਟਾਂ ਲਈ ਕਲਾ ਸੁੱਤੀ ਜਗਾ ਦੇਵੇ

ਇਹ ਉਸਦਾ ਵਹਿਮ ਹੈ ਸ਼ਾਇਦ ਕਿ ਸੁੱਤੇ ਰਹਿਣਗੇ ਲੋਕੀਂ
ਕਿ ਰੋਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਕਸਰ ਹੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਪਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਵਿਸਾਰ ਦਿੱਤਾ
ਘਟੀਆ ਸਿਆਸਤਾਂ ਨੇ ਕਿਰਸਾਨ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ

ਪੇਂਡੂ ਸੀ ਹਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉਤੇ
ਓਸੇ ਤੇ ਕਾਰਖਾਨਾ ਕਿਸਨੇ ਉਸਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਏਦਾਂ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕੀਤੇ ਖਾਦਾਂ ਤੇ ਬੀਜ ਸੇਠਾਂ
ਅੰਨਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਉਲਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਕੋਈ ਤਾਂ ਹੋਣੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਲੂ ਪਿਆਜ਼ ਤਾਈਂ
ਮੰਡੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਖਲਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਕੋਝੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ
ਕਿ ਨਿਜ਼ਾਮ ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਐਨਾ ਬਿਮਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਜੋ ਬਹਿ ਗੋਲ ਭਵਨ ਅੰਦਰ
ਲੋਕਾਂ ਜੇ ਹੱਕ ਮੰਗੇ ਉਹਨਾਂ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਭੋਲੀ ਤੇ ਸਾਊ ਜਨਤਾ ਓਸੇ ਤੋਂ ਖਾਵੇ ਠੱਗੀ
ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਵਕਤ ਜਿਸਨੇ ਝੂਠਾ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਆਵਾਮ ਜਾਗ ਪੈਣੇ ਆਖਿਰ ਸਤਾਏ ਹੋਏ
ਪਛਤਾਉਣਗੇ ਉਹ ਜਿੰਨ੍ਹਾ ਸਿਸਟਮ ਨਿਘਾਰ ਦਿੱਤਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਾਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ
ਖੁਦ ਨੂੰ ਲੰਬੜਦਾਰ ਬਣਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਭੋਰਾ ਵਿਹਲ ਨਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਖੁਦਗਰਜ਼ੀ ਤੋਂ
ਨਾਂਅ ਪਿੱਛੇ ਦਾਨੀ ਲਿਖਵਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਕੌਣ ਬਰਾਬਰ ਹੈ
ਹਊਮੇਂ ਵਿਚ ਗਰਦਨ ਅਕੜਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਅੰਦਰ ਨਫਰਤ ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਝੂਠੀ ਮੂਠੀ
ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਲਿਆਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਕਾਲੇ ਧੰਦੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਪਰਦੇ ਉਹਲੇ
ਚਿੱਟਾ ਬਾਣਾ ਯਾਰ ਸਜਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਬੇਚੈਨੀ ਹੈ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ
ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜ਼ ਛੁਪਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਫੇਸ ਬੁੱਕ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਪੰਨੇ ਉਤੇ ਵੀ
ਨਕਲੀ ਇਕ ਤਸਵੀਰ ਲਗਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਤੁਕਬੰਦੀ-ਲੋਕ ਰੰਗ

ਪੱਕੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਚੱਲਣ
ਗੱਡੀਆਂ, ਮੋਟਰ, ਠੇਲ੍ਹੇ

ਮਿਲਦੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰ
ਗੋਭੀ, ਆਲੂ, ਕੇਲੇ

ਤਿੰਨੋ ਮਿਲਦੇ ਵਿਚ ਉਜਾੜਾਂ
ਪੀਲੂੰ, ਬੇਰ ਤੇ ਡੇਲੇ

ਇੱਜੜ ਵਿਚ ਹੀ ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ
ਬੱਕਰੀ ,ਭੇਡ ਤੇ ਲੇਲੇ

ਹੁਸਨ ਇਸ਼ਕ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ
ਰੋਹੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਬੇਲੇ

ਤਲਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸੁਆਦੀ ਲੱਗਣ
ਭਿੰਡੀ, ਟਿੰਡੇ, ਕਰੇਲੇ

ਮੰਡੀ ਦੇ ਵਿਚ ਲੋੜ ਹੈ ਪੈਂਦੀ
ਰੁਪਈਏ ,ਨਕਦੀ, ਧੇਲੇ

ਨੀਂਦ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ
ਰਜਾਈਆਂ, ਬੈਡ, ਗਦੇਲੇ

ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਤੀਆਂ, ਛਿੰਜਾਂ, ਮੇਲੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪਿਆਰ ਦਿਲਾਸਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਲੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ
ਮਹਿਰਮ ਕੋਲੋਂ ਹੱਲਾ-ਸ਼ੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਚਾਹੀ ਜਦ ਵੀ ਆਮਦ ਕਿਣ ਮਿਣ ਕਣੀਆਂ ਦੀ
ਕਿਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਫੇਰ ਹਨੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਲੋਕੀਂ ਸੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਵਿਰਲੇ ਟਾਵੇਂ ਨੇ
ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਭਾਂਵੇਂ ਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਿਲਿਆਂ ਸੱਜਣ ਨੂੰ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਬਥੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਮੋਤੀ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਕੀਤੇ
ਜਿੰਨਾ ਤਾਈਂ ਰੁੱਤ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਹੋਵੇ ਜਦੋਂ ਭਰੋਸਾ ਟਿਕਿਆ ਦੋ ਪਾਸੇ
ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਗੰਢ ਪਕੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਥੋੜਾ ਬਹੁਤ ਸਕੂਨ ਕਦੇ ਜੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ
ਪੀਡ਼ਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਾਲ ਪੰਸੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨੇਤਾ ਕਰਨ ਸਿਆਸਤ ਤੇ ਘਮਸਾਨ ਬੜਾ
ਐਪਰ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਬੜਾ

ਏਥੇ ਕੋਈ ਵੁੱਕਤ ਨਹੀਂ ਸਿਆਣਪ ਦੀ
ਮਾਇਆਧਾਰੀ ਬਣ ਬੈਠਾ ਪਰਧਾਨ ਬੜਾ

ਏਹਦਾ ਚੈਨ ਸਕੂਨ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਕਿਧਰੇ
ਤਾਂ ਹੀ ਫਿਰਦਾ ਘਬਰਾਇਆ ਇਨਸਾਨ ਬੜਾ

ਖੇਤੀ ਘਾਟੇਵੰਦੀ ਖਰਚੇ ਵਧ ਗਏ ਨੇ
ਏਸੇ ਲਈ ਕਰਜਾਈ ਹੈ ਕਿਰਸਾਨ ਬੜਾ

ਰਾਤ ਦਿਨੇ ਕਾਹਤੋਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ ਬੰਦਾ ਹੁਣ
ਆਲ੍ਹਣਿਆਂ ਵਿਚ ਹਰ ਪੰਛੀ ਹੈਰਾਨ ਬੜਾ

ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਲੋਕੀਂ ਸਹਿਮ ਗਏ
ਚੋਰਾਂ ਖਾਤਿਰ ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਬੜਾ

ਯਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁਗਾਉਂਦੇ ਦੋਸਤੀਆਂ
ਮਹਿਫਲ ਵਿਚ ਤਾਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸਨਮਾਨ ਬੜਾ

ਸੇਵਾ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਐਵੇਂ ਇਕ ਬਹਾਨਾ ਹੈ
ਲੀਡਰ ਤਾਂ ਕੁਰਸੀ ਦਾ ਹੈ ਚਾਹਵਾਨ ਬੜਾ

ਕੋਈ ਜੁਲਮ ਕਰੇ ਤੇ ਕੋਈ ਜੁਲਮ ਸਹੇ
ਹੋਇਆ ਹੈ ਪਖਪਾਤੀ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਬੜਾ

ਜਿਹਡ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉਲਟ ਬੋਲਦਾ ਟੰਗ ਦਿਓ
ਹਾਕਮ ਕਰਦਾ ਹੋਰ ਸਖਤ ਫੁਰਮਾਨ ਬੜਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

x

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਨਵੀਂ ਹੈ ਚੋਣਾਂ ..ਦਿਲ ਦਾ ਚੈਨ ਗਵਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ
ਪਰਜਾ ਨੇ ਪਰਜਾ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ..ਝੂਠੇ ਖ਼ਾਬ ਸਜਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਪੰਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਲੀਡਰ ਗਲੀਂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ
ਓਹੀ ਨਾਅਰੇ ਓਹੀ ਲਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਆਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਕੁਰਸੀ ਖਾਤਿਰ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪਵਾਏ
ਇਹਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰ ਗਵਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਖੁੱਲ ਦੇਣਗੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਵਾਧੂ ਵੰਡਣਗੇ
ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਿਚ ਆਕੇ ਲੋਕੋਂ ਭੰਡੀ ਹੁਣ ਕਰਵਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਘਰ ਝੁਲਸਣਗੇ
ਬਲਦੀ ਉਤੇ ਤੇਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਭਾਂਬੜ ਹੋਰ ਮਚਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਅਣਖਾਂ ਨਾਲ ਜਿਉਣਾ ਸਿੱਖੀਏ ਕੋਈ ਮੁਫਤਖੋਰ ਨਾ ਆਖੇ
ਤੋਹਮਤ ਅਸੀਂ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਲੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਿਖਵਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਬੱਤੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਬਾਡੀਗਾਰਡ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ
ਸਾਡੇ ਪੱਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ ਰੀਝਾਂ ਨੂੰ ਤਰਸਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦੌਰ ਐਸਾ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵਿਹਲੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ
ਆ ਗਈਆਂ ਚੋਣਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਪਿਆਕੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਚਾਪਲੂਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕੀ ਸ਼ਾਰੀਫ ਦਾ
ਝੋਲੀ ਚੁੱਕ ਖੁਸ਼ਾਮਦਾਂ ਜਹੇ ਲੂੰਬੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਪੈਲਿਸਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਜਦ ਤੋਂ ਨੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ
ਬਣ ਗਈ ਪ੍ਰਾਹੁਣਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਫੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਆਪਣੇ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕਾ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਮੀ
ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਏਸੇ ਵਾਸਤੇ ਹੁਣ ਓਬੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਭੀੜ ਐਨੀ ਵਧ ਗਈ ਤੁਰਨਾ ਮੁਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ
ਰੁਲ ਰਿਹਾ ਕਮਜੋਰ ਐਪਰ ਧਾਕੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਪਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਧਰਮ ਦਾ
ਨਿੱਤ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਗੋਗੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਬਾਗ ਵਿਚ ਨਾ ਦਿਸਦੀਆਂ ਨੇ ਤਿੱਤਲੀਆਂ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ
ਸੁੰਨੀਆਂ ਹੁਣ ਮਹਿਫਲਾਂ ਤੇ ਗਾਲ੍ਹੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਜਾਣਦੇ ਨੇ ਟਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ
ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿਚ ਵੀ ਹੁਣ ਅਨਪੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਜੁਦਾ ਉਸਤੋਂ ਖਲੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਇਹਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸੁੱਕਣਾ ਸੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ

ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੇਲ ਚੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਭਟਕਦਾ ਮਰ ਗਿਆ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਕੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੇ ਜੋ,

ਮੈਂ ਦਰ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਢੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਲੁੱਟ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਖਾ ਗਿਆ ਯਾਰੋ

ਕਿ ਸੰਗ ਉਸਦੇ ਖਲੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਉਹਨਾਂ ਰਸਤਿਆਂ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਨਾ ਸੀ

ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ,ਚ ਟੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਆਰਜ਼ੂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਐਵੇਂ ਹੀ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ

ਨਾ ਕੋਈ ਬੀਜ ਬੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਮੇਰੀ ਚਾਹਤ ਮੇਰੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਤੋੜ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ

ਮੇਰਾ ਸੁਫਨਾ ਜੋ ਮੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜੱਗ ਅੰਦਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਖਰਾ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਖੋਟ ਬਿਨ ਧੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦਵੇ ਕੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ

ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਰੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਖਾ ਗਏ ਨੇ ਲੁੱਟ ਕੇ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਲੀਡਰ ਬੁਰੇ

ਕਾਹਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਫਾਂਸੀ ਦਾ ਫੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਮਾੜੇ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਦਾ ਵੀ ਹੱਕ ਜਿਸਨੇ ਮਾਰਿਆ

ਉਹਦੇ ਵਰਗਾ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਆਦਮੀ ਗੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਸਿਆਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜੋ ਭਰ ਗਏ ਤਿਜੌਰੀਆਂ

ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੀ ਖੂਨ ਹੈ ਉਹ ਕੋਈ ਚੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਨਿੱਤ ਹੀ ਦੰਗੇ ਫਸਾਦ ਹਾਦਸੇ ਨੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ

ਕੌਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਲ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨਾ ਖਤਰਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੈ ਈਮਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ
ਜੇ ਖਤਰਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਆਦਮੀ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਨਗਰ ਤਾਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਵਜਾਉਂਦਾ ਬੰਸਰੀ ਨੀਰੋ
ਕੋਈ ਸਮਝਾ ਦਿਓ ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਦੀ ਤਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਨੇ ਵਜਾਉਂਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਤੂਤੀ
ਕਦੇ ਟੋਪੀ ਕਦੇ ਤੁਰਲੇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੈਂਕ ਬੈਲੈਂਸ ਹੈ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਾਰਖਾਨੇ ਨੇ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਜੇਬ ਅੰਦਰਲੀ ਨਿਗੂਣੀ ਭਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਕਰਦਾ ਫੈਲਦਾ ਜਾਂਦਾ
ਬੜਾ ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੈ ਬੜਾ ਕਿਰਸਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਹਨੇਰੀ ਆ ਰਹੀ ਤਾਂ ਹੀ ਬੜਾ ਕੁਝ ਸਾਂਭਿਆ ਲੋਕਾਂ
ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੁੰਨਾ ਬੜਾ ਫੁੱਲਦਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਜਨੌਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹੋ ਛਿਪ ਜਾਣ ਉੁਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ
ਅਜੇ ਹਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੈ ਨਹੀਂ ਸਲਮਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਕਰੋ ਨਾ ਏਸ ਥਾਂ ਖੋਜਾਂ ਕਹੋ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਤਾਈਂ
ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੈ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਭੋਰਾ ਜੋ ਬੈਠਾ ਹੈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ
ਕਿ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗਾ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਚੰਨ ਨਾਲੋਂ ਚਾਨਣੀ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਉਜਲੇ ਸਵੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹੇਰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਖਲੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਥੱਕ ਕੇ ਹੰਭ ਹਾਰ ਕੇ ਅਖੀਰ ਨੂੰ

 ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਕਾਫਿਲਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ 

ਵਕਤ ਕਿੱਦਾਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਆਪਣਾ ਦੇਖੋ ਮਿਜ਼ਾਜ਼

 ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿੱਘ ਵਾਲਾ ਰਾਬਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਝਗੜਦੇ ਨੇ ਲੋਕ ਐਵੇਂ ਫੋਕੀ ਹਾਊਮੇ ਵਾਸਤੇ 

ਸਾਦਗੀ ਸੰਜਮ ਹਯਾ ਦਾ ਜਾਬਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਤੁਰ ਗਿਆ ਪ੍ਰਦੇਸ ਪੁੱਤਰ ਡਾਲਰਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ

 ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਇਹ ਆਣ ਟਪਕੇ ਰੰਗ ਘਸਮੈਲੇ ਜਿਹੇ

 ਤਿਤਲੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹਰ ਵਲਵਲਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਹਾਕਮ ਕੋਲ ਨੇ

 ਕੁੱਲੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਜਿੰਦਗੀ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਵਿਉਪਾਰ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ 

ਮੋਹ ਮੁਹੱਬਤ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦਿਲਲਗੀ ਨਾ ਆਸ਼ਕੀ ਨਾ ਮੋਹ ਵਫਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਇਹ ਕੇਹਾ ਸੰਤਾਪ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਖਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਸਿਰਨਾਵਿਆਂ ਦੀ ਪੋਟਲੀ ਦੇਖਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੋਲ ਕੇ

ਭੇਜਣਾ ਜਿਸ ਤੇ ਸੁਨੇਹਾ ਉਹ ਪਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਫਰੋਲ ਵੀ ਦੇਖ ਲਈਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਮੈਂ ਡਾਇਰੀਆਂ

ਜਿਸ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇ ਉਹ ਸਫਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਮਰਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਠੀਕ ਨਾ ਦਾਰੂ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਕਰ ਲਏ

ਅਜਬ ਦਿਲ ਤੇ ਬੋਝ ਹੈ ਟਲਦੀ ਬਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਕਤਲ ਹੋਇਆ ਚੌਂਕ ਅੰਦਰ ਬੇਕਸੂਰੇ ਸ਼ਖਸ਼ ਦਾ

ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਤਿਲ ਬਚ ਗਿਆ ਉਸਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਕਵਿਤਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਟੋਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ

ਕਲਯੁਗੀ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਭਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਰਹਿ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਕੋਲ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਬੜੇ ਸੀ ਫਾਸਲੇ

ਓਸ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਉਤੇ ਵੀ ਗਿਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਨੀਲੇ ਆਕਾਸ਼ੀਂ ਬੱਦਲੀਆਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨੇ

ਰੂਹ ਕਰੇ ਸ਼ਰਸ਼ਾਰ ਜਿਹੜੀ ਉਹ ਘਟਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰਨਾ ਹੈ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਮਿਜਾਜ਼

ਏਸ ਤੋਂ ਬਲਜੀਤ ਉੱਚੀ ਹੁਣ ਕਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੇਰਾ ਦਿਲਦਾਰ ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਗਾ ਦੇਵੇ
ਕਿ ਸ਼ੀਤਲ ਪੌਣ ਦੇ ਬਦਲੇ ਜੋ ਆਤਿਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇਵੇ


ਇਹਦਾ ਅੰਜ਼ਾਮ ਵੀ ਬਹੁਤਾ ਕਦੇ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ
ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਬੈਠੀਏ ਮਿਲ ਕਿ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਗਿਣਾ ਦੇਵੇ


ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਬੜੀ ਉੱਚੀ ਅਟਾਰੀ ਦਾ
ਕੋਈ ਸਮਝਾ ਦਿਉ ਕੁਦਰਤ ਤਾਂ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ


ਕਹੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਰੇ ਉਹ ਲਾਲ ਨਾ ਅੱਖਾਂ
ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਾ ਮੁੱਛਾਂ ਨੂੰ ਵਟਾ ਦੇਵੇ


ਬੜੀ ਮੁੱਦਤ ਤੋਂ ਪੌਣਾਂ ‘ਚੋਂ ਕਦੇ ਸੰਗੀਤ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ
ਵਜਾਵੇ ਬੰਸਰੀ ਕੋਈ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦੇਵੇ


ਜਦੋਂ ਆਵਾਮ ਯਾਰੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ
ਉਹ ਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਪਲਾਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇ


ਜਦੋਂ ਵੀ ਜਾਪਦੀ ਹਾਕਮ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਡੋਲਦੀ ਕੁਰਸੀ
ਇਹੋ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਲਵਾ ਦੇਵੇ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲੋ ਮੋਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੰਗ ਬਈ
ਲੋਕੀਂ ਜਾਪਣ ਜਿਵੇਂ ਉਡੀਕਣ ਜੰਗ ਬਈ

ਤਿੱਖੇ ਤਿੱਖੇ ਸਾਰੇ ਆਕੜਖੋਰੇ ਨੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੇੜੋ ਉਹੀ ਮਾਰੇ ਡੰਗ ਬਈ

ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਜਾਹਿਲ ਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਬੰਦੇ
ਅਕਲਾਂ ਬਾਝੋਂ ਵੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਨੰਗ ਬਈ

ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਏਦਾਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜੇ
ਸੌਂਦੇ ਬਹਿੰਦੇ ਕਰਦਾ ਪੂਰਾ ਤੰਗ ਬਈ

ਜਾਨੋਂ ਮਾਰਨ ਤੱਕ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ
ਰਾਖੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਦੰਗ ਬਈ

ਨੇਤਾ ਲੋਕ ਵੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ
ਜਿਹੜਾ ਬੋਲੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਟੰਗ ਬਈ

ਹੋਏ ਨੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵੀ ਅਦਭੁਤ ਬੜੇ
ਦੇਖ ਦੇਖ ਕੇ ਬੰਦਾ ਜਾਵੇ ਸੰਗ ਬਈ

ਹਰ ਹੀਲੇ ਹੀ ਕੁਰਸੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨੀ ਹੈ
ਵਰਤਣਗੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾੜੇ ਢੰਗ ਬਈ

ਗੁੰਡੀ ਰੰਨ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਲੁੱਚਾ ਲੀਡਰ ਹੈ
ਵਕਤ ਦਿਖਾਵੇ ਕੈਸੇ ਕੈਸੇ ਰੰਗ ਬਈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਭਾਵੇਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇਰੀ ਉਮਰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਈ ਨਾ
ਫਿਰ ਵੀ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਣ ਵੇਲੇ ਉਸਦਾ ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਾ

ਨਿੱਘ ਵਫਾ ਦਾ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਓਂ ਕਿਸੇ ਬਣਾਉਟੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚੋਂ
ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਭੋਰਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ਬੋਈ ਨਾ

ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ ਜੋ ਹੰਭ ਹਾਰ ਕੇ ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਰਾਹਵਾਂ ਵਿਚ
ਕਿੰਜ ਮਿਲੇਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜੇਕਰ ਕੀਤੀ ਚਾਰਾਜੋਈ ਨਾ

ਨਫਰਤ ਦੇ ਕੁਝ ਬੋਲ ਉੰਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਵਿੰਨ ਗਏ
ਦਰਦਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪੀੜ ਅਵੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਰ ਸਮੋਈ ਨਾ

ਜਿਸਦੀ ਆਦਤ ਵਗਦੇ ਰਹਿਣਾ ਉਸਨੂੰ ਲੱਖ ਸਲਾਮਾਂ ਨੇ
ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਜਾਂਦੀ ਵੀ ਬਦਬੋਈ ਨਾ

ਗੁਰਬਤ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭੁੱਖੇ ਨੰਗੇ ਮਰਦੇ ਲੋਕ
ਪੱਥਰ ਅੱਖ ਹਾਕਮ ਦੀ ਫਿਰ ਵੀ ਭੋਰਾ ਜਿੰਨਾ ਰੋਈ ਨਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੁਹਾੜੀ ਫੜ ਕੁਈ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੁਰਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ.

 ਬੜਾ ਹੀ ਖੌਫ ਬ੍ਰਿਖਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਤੇ ਛਾ ਰਿਹਾ ਹੈ 

ਚੱਲੀ ਹੈ ਗੋਲੀ ਤੇ ਸੰਨਾਟਾ ਹੈ ਬੁਰਾ ਛਾਇਆ, 

ਪਰਿੰਦਾ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੜਪੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੈਨਵਸ ਉੱਤੇ ਅਜੇਹੇ ਖੌਫ ਦੇ ਮੰਜ਼ਰ,

ਕਿ ਬੰਦਾ ਖੁਦ ਹੀ ਖਾਕਾ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਵਾਹ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਹਵਾਵਾਂ ਕੈਦ ਨਾ ਹੋਈਆਂ ਕਦੇ ਮਹਿਕਾਂ ਨਹੀਂ ਮਰੀਆਂ

ਉਹਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿਓ ਜੋ ਗੁਲਸਿਤਾਂ ਝੁਲਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ 

ਤਨਾਉ ਬਹੁਤ ਹੈ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਐਪਰ ਫਿਕਰ ਹੈ ਨਾ 
ਜਰਾ ਦੇਖੋ ਕਿ  ਫੌਜੀ ਖਤ ਗਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਅਸੀਂ ਬਸ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਹਰ ਗੁਲਾਮੀ ਸਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..
ਬਿਗਾਨੇ ਪਰਚਮਾਂ ਦੀ ਓਟ ਹੇਠਾਂ ਬਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਪਸੀਨਾ ਕਾਮਿਆਂ ਦਾ,ਪਰ ਅਸਾਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਲੁਟੇਰੇ ਲਾਣਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਦਰਖਤਾਂ ਤੇ ਜਨੌਰਾਂ ਦੇ ਕਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਫਟਕੇ,
ਅਖੌਤੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਢਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਜਦੋਂ ਵੀ ਖੋਹਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਂ ਥੋਹਰਾਂ ਦਿੱਸੀਆਂ ਸਾਹਵੇਂ
ਕਦੇ ਨਾ ਫੁੱਲ ਬੀਜੇ ਕੰਡਿਆਂ ਸੰਗ ਖਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਬੜਾ ਹੀ ਦੋਸਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਜੋ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਰੁਖੀ 'ਤੇ ਬੇਤੁਕਾ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਕਸੂਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸਾਨੂੰ ਨਾਲ ਡੋਬੇਗੀ,
ਹਵਾ ਦੇ ਆਸਰੇ 'ਬਲਜੀਤ' ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)


ਹ

ਗ਼ਜ਼ਲ

.ਅਸੀਂ ਜਦ ਹੱਕ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਰੇ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ

ਕਿ ਸਾਡੀ ਜੀਭ ਸਾਡੀ ਕਲਮ ਤੇ ਪਹਿਰੇ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦੇ

ਕਦੇ ਜੇ ਮੇਟਣਾ ਚਾਹਿਆ ਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਵੀ ਲੋਕਾਂ

ਇਹ ਤਖਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਉਂਦਾ ਉਹ ਫਿਰ ਦੰਗੇ ਕਰਾ ਦਿੰਦੇ

ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਨੇ ਜਨਤਾ ਦਾ ਇਹ ਜੋਕਾਂ ਵਾਂਗਰਾਂ ਨੇਤਾ

ਚੋਣਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਝੰਡੇ ਥਮਾ ਦਿੰਦੇ

ਮਿਲਦੇ ਨੇ ਕਰੋੜਾਂ ਖੇਡਦੇ ਜੋ ਖੇਡ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ

ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਕਫ਼ਨ ਤੇ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਤਮਗੇ ਲਗਾ ਦਿੰਦੇ

ਬੜਾ ਹੀ ਧਨ ਕਮਾਇਆ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਨੇ ਵਰਤ ਕੇ ਸੱਤਾ

ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਚੋਰੀਓਂ ਖਾਤੇ ਖੁਲਾ ਦਿੰਦੇ

ਵਿਕ ਗਈਆਂ ਨੇ ਅਖਬਾਰਾਂ ਤੇ ਚੈਨਲ ਵੀ ਵਿਕਾਊ ਨੇ

ਜਿਹੜਾ ਤਾਰਦਾ ਰਕਮਾਂ ਓਹਦੇ ਸੋਹਲੇ ਸੁਣਾ ਦਿੰਦੇ

ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਪਰਦਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਜੋ ਰਚਦੇ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਹਰ ਦਮ

ਘਰਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਰੇ ਗਮਲੇ ਸਜਾ ਦਿੰਦੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ ਜਦੋਂ ਦਾ ਤੁਰ ਗਿਆ ਉਹ ਅਲਵਿਦਾ
ਇੰਜ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਭਟਕਿਆ ਹੈ ਕਾਫਿਲਾ


ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿਆਸਤ ਕਰ ਲਈ ਮੰਦੀ ਬੜੀ
ਹੋ ਗਿਆ ਦੇਖੋ ਸ਼ੁਰੂ ਬਰਬਾਦੀਆਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ


ਚਟਮ ਕੀਤੇ ਚੌਧਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਕਾਇਦੇ ਕਾਨੂੰਨ
ਆਦਮੀ ਤੋਂ ਆਦਮੀ ਦਾ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ ਫਾਸਲਾ


ਥੋੜੇ ਪਲ ਆਰਾਮ ਦੇ ਜਦ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਨੇ ਕਦੇ
ਓਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਲਜ਼ਲਾ


ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੀ ਤੈਨੂੰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤਲਾਸ਼
ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਹਾਸਿਲ ਨਾ ਹੋਣੇ ਛੱਡ ਦਿਲਾ ਵੇ ਪਾਗਲਾ

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵੀ ਹੁਣ ਤਾਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਜਨਾਬ
ਦਫਨ ਹੋਇਆ ਮੋਹ ਮੁਹੱਬਤ ਪਿਆਰ ਭਿਜਿਆ ਸਿਲਸਿਲਾ

ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਦਾ ਤੌਖਲਾ ਉਹ ਸ਼ਖਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਦੇ
ਸੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਲੈ ਤੁਰੇ ਨੇ ਜੋ ਸੁਨਾਮੀ ਵਲਵਲਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੁਰਾਂ ਬਾਝੋਂ ਜਿਵੇਂ ਨਗਮਾ ਕੁਈ ਬੇਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਸੁਹੱਪਣ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਫੁੱਲ ਖਿੜ੍ਹਦੇ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਰੰਗ ਹੱਸਦੇ ਨੇ
ਬਿਨਾਂ ਰੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਭਲਾ ਸੰਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਬਣੇ ਜੋ ਭੀੜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿਆਦਾ ਲੋਕ ਨੇ ਫਿਰਦੇ
ਕਿ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਸ਼ਖਸ਼ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਬਲਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਬਿਪਤਾ ਬਣੇ ਬਹੁਤੇ ਘਰਾਂ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਨਈ
ਮਗਰ ਸਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸਦਾ ਸਰਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਬੜੀ ਹੀ ਸਾਦਗੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਵਿਚੋਂ
ਬੜਾ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਵਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀਆਂ ਤੇ ਯਾਰੀਆਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨੇ ਲੇਕਿਨ
ਕੋਈ ਟਾਵਾਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਗ਼ਮਖ਼ਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਦੁਨੀਆਂ ਪੈਰ ਚੁੰਮਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੀਰੋ ਬਣਾ ਦੇਵੇ
ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਜੇਹਾ ਜਦੋਂ ਕਿਰਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਬੜੀ ਮਹਿਫੂਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਕਿਸ਼ਤੀ ਸਾਗਰਾਂ ਅੰਦਰ
ਕਿ ਜਿਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮਹਿਬੂਬ ਹੀ ਪਤਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਤਿਲ ਤਿਲ ਕਰਕੇ ਮਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ
ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਖਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਲੋਟੂ ਲਾਣਾ ਜਬਰੀ ਆ ਕੇ ਲੁੱਟੀ ਜਾਵੇ ਕਿਰਤ ਕਮਾਈ,
ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਜਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਮੇਰੇ ਆਕਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਆਖੋਗੇ, ਉਂਝ ਕਰਾਂਗੇ
ਸਾਹਬ ਸਲਾਮਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਗਲਤੀ ਏਥੇ ਕੋਈ ਕਰਦਾ, ਪਾਤਰ ਹੋਰ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਬਣਦਾ,
ਐਵੇਂ ਹਰਜੇ ਭਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਮੰਜ਼ਿਲ ਨੇੜੇ ਦਿਸਦੀ ਭਾਵੇਂ, ਬੇੜੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਭਾਰੀ,
ਜਿੱਤੀ ਬਾਜੀ ਹਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਤਪਦੀ ਰੁੱਤੇ ਪੈਦਲ ਤੁਰਨਾ, ਕਿਉਂ 'ਬਲਜੀਤ' ਇਹ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ,
ਸਰਦੀ ਰੁੱਤੇ ਠਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)