ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਪਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮੂਲੋਂ ਵਿਸਾਰ ਦਿੱਤਾ
ਘਟੀਆ ਸਿਆਸਤਾਂ ਨੇ ਕਿਰਸਾਨ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ

ਪੇਂਡੂ ਸੀ ਹਲ ਚਲਾਉਂਦੇ ਜਿਹੜੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉਤੇ
ਓਸੇ ਤੇ ਕਾਰਖਾਨਾ ਕਿਸਨੇ ਉਸਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਏਦਾਂ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕੀਤੇ ਖਾਦਾਂ ਤੇ ਬੀਜ ਸੇਠਾਂ
ਅੰਨਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੌਤਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਉਲਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਕੋਈ ਤਾਂ ਹੋਣੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਲੂ ਪਿਆਜ਼ ਤਾਈਂ
ਮੰਡੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਖਲਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਕੋਝੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੀਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ
ਕਿ ਨਿਜ਼ਾਮ ਜਿਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਐਨਾ ਬਿਮਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਜੋ ਬਹਿ ਗੋਲ ਭਵਨ ਅੰਦਰ
ਲੋਕਾਂ ਜੇ ਹੱਕ ਮੰਗੇ ਉਹਨਾਂ ਨਕਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਭੋਲੀ ਤੇ ਸਾਊ ਜਨਤਾ ਓਸੇ ਤੋਂ ਖਾਵੇ ਠੱਗੀ
ਚੋਣਾਂ ਦੇ ਵਕਤ ਜਿਸਨੇ ਝੂਠਾ ਕਰਾਰ ਦਿੱਤਾ


ਆਵਾਮ ਜਾਗ ਪੈਣੇ ਆਖਿਰ ਸਤਾਏ ਹੋਏ
ਪਛਤਾਉਣਗੇ ਉਹ ਜਿੰਨ੍ਹਾ ਸਿਸਟਮ ਨਿਘਾਰ ਦਿੱਤਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਾਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ
ਖੁਦ ਨੂੰ ਲੰਬੜਦਾਰ ਬਣਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਭੋਰਾ ਵਿਹਲ ਨਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਖੁਦਗਰਜ਼ੀ ਤੋਂ
ਨਾਂਅ ਪਿੱਛੇ ਦਾਨੀ ਲਿਖਵਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਕੌਣ ਬਰਾਬਰ ਹੈ
ਹਊਮੇਂ ਵਿਚ ਗਰਦਨ ਅਕੜਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਅੰਦਰ ਨਫਰਤ ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਝੂਠੀ ਮੂਠੀ
ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਲਿਆਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਕਾਲੇ ਧੰਦੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਪਰਦੇ ਉਹਲੇ
ਚਿੱਟਾ ਬਾਣਾ ਯਾਰ ਸਜਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਬੇਚੈਨੀ ਹੈ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ
ਸੀਨੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜ਼ ਛੁਪਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ

ਫੇਸ ਬੁੱਕ ਦੇ ਨਿੱਜੀ ਪੰਨੇ ਉਤੇ ਵੀ
ਨਕਲੀ ਇਕ ਤਸਵੀਰ ਲਗਾਈ ਫਿਰਦੇ ਹਾਂ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਤੁਕਬੰਦੀ-ਲੋਕ ਰੰਗ

ਪੱਕੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਚੱਲਣ
ਗੱਡੀਆਂ, ਮੋਟਰ, ਠੇਲ੍ਹੇ

ਮਿਲਦੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰ
ਗੋਭੀ, ਆਲੂ, ਕੇਲੇ

ਤਿੰਨੋ ਮਿਲਦੇ ਵਿਚ ਉਜਾੜਾਂ
ਪੀਲੂੰ, ਬੇਰ ਤੇ ਡੇਲੇ

ਇੱਜੜ ਵਿਚ ਹੀ ਚੰਗੇ ਲੱਗਣ
ਬੱਕਰੀ ,ਭੇਡ ਤੇ ਲੇਲੇ

ਹੁਸਨ ਇਸ਼ਕ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ
ਰੋਹੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਬੇਲੇ

ਤਲਿਆਂ ਬਹੁਤ ਸੁਆਦੀ ਲੱਗਣ
ਭਿੰਡੀ, ਟਿੰਡੇ, ਕਰੇਲੇ

ਮੰਡੀ ਦੇ ਵਿਚ ਲੋੜ ਹੈ ਪੈਂਦੀ
ਰੁਪਈਏ ,ਨਕਦੀ, ਧੇਲੇ

ਨੀਂਦ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਕੰਮ
ਰਜਾਈਆਂ, ਬੈਡ, ਗਦੇਲੇ

ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਨੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ
ਤੀਆਂ, ਛਿੰਜਾਂ, ਮੇਲੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪਿਆਰ ਦਿਲਾਸਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਲੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ
ਮਹਿਰਮ ਕੋਲੋਂ ਹੱਲਾ-ਸ਼ੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਚਾਹੀ ਜਦ ਵੀ ਆਮਦ ਕਿਣ ਮਿਣ ਕਣੀਆਂ ਦੀ
ਕਿਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਫੇਰ ਹਨੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਲੋਕੀਂ ਸੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਵਿਰਲੇ ਟਾਵੇਂ ਨੇ
ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਭਾਂਵੇਂ ਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਿਲਿਆਂ ਸੱਜਣ ਨੂੰ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਦੀ ਯਾਦ ਬਥੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਮੋਤੀ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਪੁੰਨ ਕੀਤੇ
ਜਿੰਨਾ ਤਾਈਂ ਰੁੱਤ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਹੋਵੇ ਜਦੋਂ ਭਰੋਸਾ ਟਿਕਿਆ ਦੋ ਪਾਸੇ
ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਗੰਢ ਪਕੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

ਥੋੜਾ ਬਹੁਤ ਸਕੂਨ ਕਦੇ ਜੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ
ਪੀਡ਼ਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਾਲ ਪੰਸੇਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨੇਤਾ ਕਰਨ ਸਿਆਸਤ ਤੇ ਘਮਸਾਨ ਬੜਾ
ਐਪਰ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਬੜਾ

ਏਥੇ ਕੋਈ ਵੁੱਕਤ ਨਹੀਂ ਸਿਆਣਪ ਦੀ
ਮਾਇਆਧਾਰੀ ਬਣ ਬੈਠਾ ਪਰਧਾਨ ਬੜਾ

ਏਹਦਾ ਚੈਨ ਸਕੂਨ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਕਿਧਰੇ
ਤਾਂ ਹੀ ਫਿਰਦਾ ਘਬਰਾਇਆ ਇਨਸਾਨ ਬੜਾ

ਖੇਤੀ ਘਾਟੇਵੰਦੀ ਖਰਚੇ ਵਧ ਗਏ ਨੇ
ਏਸੇ ਲਈ ਕਰਜਾਈ ਹੈ ਕਿਰਸਾਨ ਬੜਾ

ਰਾਤ ਦਿਨੇ ਕਾਹਤੋਂ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ ਬੰਦਾ ਹੁਣ
ਆਲ੍ਹਣਿਆਂ ਵਿਚ ਹਰ ਪੰਛੀ ਹੈਰਾਨ ਬੜਾ

ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਲੋਕੀਂ ਸਹਿਮ ਗਏ
ਚੋਰਾਂ ਖਾਤਿਰ ਲੇਕਿਨ ਇਹ ਵਰਦਾਨ ਬੜਾ

ਯਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁਗਾਉਂਦੇ ਦੋਸਤੀਆਂ
ਮਹਿਫਲ ਵਿਚ ਤਾਂ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਸਨਮਾਨ ਬੜਾ

ਸੇਵਾ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਐਵੇਂ ਇਕ ਬਹਾਨਾ ਹੈ
ਲੀਡਰ ਤਾਂ ਕੁਰਸੀ ਦਾ ਹੈ ਚਾਹਵਾਨ ਬੜਾ

ਕੋਈ ਜੁਲਮ ਕਰੇ ਤੇ ਕੋਈ ਜੁਲਮ ਸਹੇ
ਹੋਇਆ ਹੈ ਪਖਪਾਤੀ ਵੀ ਭਗਵਾਨ ਬੜਾ

ਜਿਹਡ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉਲਟ ਬੋਲਦਾ ਟੰਗ ਦਿਓ
ਹਾਕਮ ਕਰਦਾ ਹੋਰ ਸਖਤ ਫੁਰਮਾਨ ਬੜਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

x

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਨਵੀਂ ਹੈ ਚੋਣਾਂ ..ਦਿਲ ਦਾ ਚੈਨ ਗਵਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ
ਪਰਜਾ ਨੇ ਪਰਜਾ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ..ਝੂਠੇ ਖ਼ਾਬ ਸਜਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਪੰਜਾਂ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਲੀਡਰ ਗਲੀਂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ
ਓਹੀ ਨਾਅਰੇ ਓਹੀ ਲਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਹੁਣ ਆਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਕੁਰਸੀ ਖਾਤਿਰ ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪਵਾਏ
ਇਹਨਾਂ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਰ ਗਵਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਖੁੱਲ ਦੇਣਗੇ ਪੈਸੇ ਵੀ ਵਾਧੂ ਵੰਡਣਗੇ
ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਿਚ ਆਕੇ ਲੋਕੋਂ ਭੰਡੀ ਹੁਣ ਕਰਵਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਅੱਗ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਘਰ ਝੁਲਸਣਗੇ
ਬਲਦੀ ਉਤੇ ਤੇਲ ਛਿੜਕ ਕੇ ਭਾਂਬੜ ਹੋਰ ਮਚਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਅਣਖਾਂ ਨਾਲ ਜਿਉਣਾ ਸਿੱਖੀਏ ਕੋਈ ਮੁਫਤਖੋਰ ਨਾ ਆਖੇ
ਤੋਹਮਤ ਅਸੀਂ ਭਿਖਾਰੀ ਵਾਲੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਿਖਵਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ

ਬੱਤੀ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਗੱਡੀ ਬਾਡੀਗਾਰਡ ਅੱਗੇ ਪਿੱਛੇ
ਸਾਡੇ ਪੱਲੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪੈਣਾ ਰੀਝਾਂ ਨੂੰ ਤਰਸਾਈਏ ਕਾਹਤੋਂ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦੌਰ ਐਸਾ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਵਿਹਲੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ
ਆ ਗਈਆਂ ਚੋਣਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਪਿਆਕੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਚਾਪਲੂਸੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕੀ ਸ਼ਾਰੀਫ ਦਾ
ਝੋਲੀ ਚੁੱਕ ਖੁਸ਼ਾਮਦਾਂ ਜਹੇ ਲੂੰਬੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਪੈਲਿਸਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਜਦ ਤੋਂ ਨੇ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ
ਬਣ ਗਈ ਪ੍ਰਾਹੁਣਿਆਂ ਤੇ ਫੁੱਫੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਆਪਣੇ ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕਾ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦਮੀ
ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਏਸੇ ਵਾਸਤੇ ਹੁਣ ਓਬੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਭੀੜ ਐਨੀ ਵਧ ਗਈ ਤੁਰਨਾ ਮੁਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ
ਰੁਲ ਰਿਹਾ ਕਮਜੋਰ ਐਪਰ ਧਾਕੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਪਲ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਸਹਾਰਾ ਧਰਮ ਦਾ
ਨਿੱਤ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਗੋਗੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਬਾਗ ਵਿਚ ਨਾ ਦਿਸਦੀਆਂ ਨੇ ਤਿੱਤਲੀਆਂ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ
ਸੁੰਨੀਆਂ ਹੁਣ ਮਹਿਫਲਾਂ ਤੇ ਗਾਲ੍ਹੜਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ


ਜਾਣਦੇ ਨੇ ਟਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਹੁਣ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ
ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿਚ ਵੀ ਹੁਣ ਅਨਪੜ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਜ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਜੁਦਾ ਉਸਤੋਂ ਖਲੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਇਹਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸੁੱਕਣਾ ਸੀ ਮੈਂ ਖੁਦ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ

ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੇਲ ਚੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਭਟਕਦਾ ਮਰ ਗਿਆ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਕੱਲ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੇ ਜੋ,

ਮੈਂ ਦਰ ਆਪਣੇ ਨੂੰ ਢੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਲੁੱਟ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਖਾ ਗਿਆ ਯਾਰੋ

ਕਿ ਸੰਗ ਉਸਦੇ ਖਲੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਉਹਨਾਂ ਰਸਤਿਆਂ ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਨਾ ਸੀ

ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ,ਚ ਟੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਆਰਜ਼ੂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਐਵੇਂ ਹੀ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ

ਨਾ ਕੋਈ ਬੀਜ ਬੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ

ਮੇਰੀ ਚਾਹਤ ਮੇਰੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਜੇ ਕਿਧਰੇ ਤੋੜ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੀ

ਮੇਰਾ ਸੁਫਨਾ ਜੋ ਮੋਇਆ ਸੀ ਬੜਾ ਪਛਤਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜੱਗ ਅੰਦਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਖਰਾ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਖੋਟ ਬਿਨ ਧੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਕਰ ਦਵੇ ਕੁੱਲੀਆਂ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ

ਇਸ ਤਰਾਂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਵੀ ਰੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਖਾ ਗਏ ਨੇ ਲੁੱਟ ਕੇ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਲੀਡਰ ਬੁਰੇ

ਕਾਹਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਫਾਂਸੀ ਦਾ ਫੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਮਾੜੇ ਅਤੇ ਗਰੀਬ ਦਾ ਵੀ ਹੱਕ ਜਿਸਨੇ ਮਾਰਿਆ

ਉਹਦੇ ਵਰਗਾ ਇਸ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਆਦਮੀ ਗੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਸਿਆਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਜੋ ਭਰ ਗਏ ਤਿਜੌਰੀਆਂ

ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੀ ਖੂਨ ਹੈ ਉਹ ਕੋਈ ਚੰਦਾ ਨਹੀਂ

ਨਿੱਤ ਹੀ ਦੰਗੇ ਫਸਾਦ ਹਾਦਸੇ ਨੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ

ਕੌਣ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਲ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਮੰਦਾ ਨਹੀਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨਾ ਖਤਰਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੈ ਈਮਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ
ਜੇ ਖਤਰਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਆਦਮੀ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਨਗਰ ਤਾਂ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ ਪਰ ਵਜਾਉਂਦਾ ਬੰਸਰੀ ਨੀਰੋ
ਕੋਈ ਸਮਝਾ ਦਿਓ ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਦੀ ਤਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਏ ਨੇ ਵਜਾਉਂਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਤੂਤੀ
ਕਦੇ ਟੋਪੀ ਕਦੇ ਤੁਰਲੇ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਕਿਸੇ ਦਾ ਬੈਂਕ ਬੈਲੈਂਸ ਹੈ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਾਰਖਾਨੇ ਨੇ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਜੇਬ ਅੰਦਰਲੀ ਨਿਗੂਣੀ ਭਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਕਰਦਾ ਫੈਲਦਾ ਜਾਂਦਾ
ਬੜਾ ਖੇਤੀ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੈ ਬੜਾ ਕਿਰਸਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਹਨੇਰੀ ਆ ਰਹੀ ਤਾਂ ਹੀ ਬੜਾ ਕੁਝ ਸਾਂਭਿਆ ਲੋਕਾਂ
ਇਕੱਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੁੰਨਾ ਬੜਾ ਫੁੱਲਦਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਜਨੌਰਾਂ ਨੂੰ ਕਹੋ ਛਿਪ ਜਾਣ ਉੁਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ
ਅਜੇ ਹਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਖਤਰਾ ਹੈ ਨਹੀਂ ਸਲਮਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਕਰੋ ਨਾ ਏਸ ਥਾਂ ਖੋਜਾਂ ਕਹੋ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਤਾਈਂ
ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਹੈ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ ਭੋਰਾ ਜੋ ਬੈਠਾ ਹੈ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ
ਕਿ ਲੱਗੀ ਅੱਗ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗਾ ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰਾ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਚੰਨ ਨਾਲੋਂ ਚਾਨਣੀ ਦਾ ਵਾਸਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਉਜਲੇ ਸਵੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਨ੍ਹੇਰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਖਲੋ ਗਿਆ ਹਾਂ ਥੱਕ ਕੇ ਹੰਭ ਹਾਰ ਕੇ ਅਖੀਰ ਨੂੰ

 ਦੇਖਦਾ ਹਾਂ ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਕਾਫਿਲਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ 

ਵਕਤ ਕਿੱਦਾਂ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਆਪਣਾ ਦੇਖੋ ਮਿਜ਼ਾਜ਼

 ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਨਿੱਘ ਵਾਲਾ ਰਾਬਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਝਗੜਦੇ ਨੇ ਲੋਕ ਐਵੇਂ ਫੋਕੀ ਹਾਊਮੇ ਵਾਸਤੇ 

ਸਾਦਗੀ ਸੰਜਮ ਹਯਾ ਦਾ ਜਾਬਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਤੁਰ ਗਿਆ ਪ੍ਰਦੇਸ ਪੁੱਤਰ ਡਾਲਰਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿਚ

 ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਕਿਸ ਤਰਾਂ ਇਹ ਆਣ ਟਪਕੇ ਰੰਗ ਘਸਮੈਲੇ ਜਿਹੇ

 ਤਿਤਲੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ੍ਹਨ ਦਾ ਹਰ ਵਲਵਲਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਹਾਕਮ ਕੋਲ ਨੇ

 ਕੁੱਲੀਆਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 ਜਿੰਦਗੀ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ ਵਿਉਪਾਰ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਈ 

ਮੋਹ ਮੁਹੱਬਤ ਪਿਆਰ ਵਾਲਾ ਸਿਲਸਿਲਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ

 (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦਿਲਲਗੀ ਨਾ ਆਸ਼ਕੀ ਨਾ ਮੋਹ ਵਫਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਇਹ ਕੇਹਾ ਸੰਤਾਪ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਖਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਸਿਰਨਾਵਿਆਂ ਦੀ ਪੋਟਲੀ ਦੇਖਾਂ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਖੋਲ ਕੇ

ਭੇਜਣਾ ਜਿਸ ਤੇ ਸੁਨੇਹਾ ਉਹ ਪਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਫਰੋਲ ਵੀ ਦੇਖ ਲਈਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਮੈਂ ਡਾਇਰੀਆਂ

ਜਿਸ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇ ਉਹ ਸਫਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਮਰਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਠੀਕ ਨਾ ਦਾਰੂ ਵੀ ਕਿੰਨੇ ਕਰ ਲਏ

ਅਜਬ ਦਿਲ ਤੇ ਬੋਝ ਹੈ ਟਲਦੀ ਬਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਕਤਲ ਹੋਇਆ ਚੌਂਕ ਅੰਦਰ ਬੇਕਸੂਰੇ ਸ਼ਖਸ਼ ਦਾ

ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਤਿਲ ਬਚ ਗਿਆ ਉਸਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਕਵਿਤਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਟੋਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਮੀਰ

ਕਲਯੁਗੀ ਇਸ ਦੌਰ ਵਿਚ ਉਸਦਾ ਭਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਰਹਿ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਕੋਲ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਬੜੇ ਸੀ ਫਾਸਲੇ

ਓਸ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਣ ਉਤੇ ਵੀ ਗਿਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਨੀਲੇ ਆਕਾਸ਼ੀਂ ਬੱਦਲੀਆਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨੇ

ਰੂਹ ਕਰੇ ਸ਼ਰਸ਼ਾਰ ਜਿਹੜੀ ਉਹ ਘਟਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰਨਾ ਹੈ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦਾ ਮਿਜਾਜ਼

ਏਸ ਤੋਂ ਬਲਜੀਤ ਉੱਚੀ ਹੁਣ ਕਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮੇਰਾ ਦਿਲਦਾਰ ਕਿੱਦਾਂ ਦਾ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਗਾ ਦੇਵੇ
ਕਿ ਸ਼ੀਤਲ ਪੌਣ ਦੇ ਬਦਲੇ ਜੋ ਆਤਿਸ਼ ਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇਵੇ


ਇਹਦਾ ਅੰਜ਼ਾਮ ਵੀ ਬਹੁਤਾ ਕਦੇ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ
ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਬੈਠੀਏ ਮਿਲ ਕਿ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਰੀ ਗਿਣਾ ਦੇਵੇ


ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਬੜੀ ਉੱਚੀ ਅਟਾਰੀ ਦਾ
ਕੋਈ ਸਮਝਾ ਦਿਉ ਕੁਦਰਤ ਤਾਂ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ


ਕਹੋ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਰੇ ਉਹ ਲਾਲ ਨਾ ਅੱਖਾਂ
ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਵਾਲਾ ਵੀ ਨਾ ਮੁੱਛਾਂ ਨੂੰ ਵਟਾ ਦੇਵੇ


ਬੜੀ ਮੁੱਦਤ ਤੋਂ ਪੌਣਾਂ ‘ਚੋਂ ਕਦੇ ਸੰਗੀਤ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ
ਵਜਾਵੇ ਬੰਸਰੀ ਕੋਈ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦੇਵੇ


ਜਦੋਂ ਆਵਾਮ ਯਾਰੋ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ
ਉਹ ਤਾਜਾਂ ਨੂੰ ਪਲਾਂ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇ


ਜਦੋਂ ਵੀ ਜਾਪਦੀ ਹਾਕਮ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਡੋਲਦੀ ਕੁਰਸੀ
ਇਹੋ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਲਵਾ ਦੇਵੇ


(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲੋ ਮੋਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੰਗ ਬਈ
ਲੋਕੀਂ ਜਾਪਣ ਜਿਵੇਂ ਉਡੀਕਣ ਜੰਗ ਬਈ

ਤਿੱਖੇ ਤਿੱਖੇ ਸਾਰੇ ਆਕੜਖੋਰੇ ਨੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੇੜੋ ਉਹੀ ਮਾਰੇ ਡੰਗ ਬਈ

ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਜਾਹਿਲ ਤੇ ਅਨਪੜ੍ਹ ਬੰਦੇ
ਅਕਲਾਂ ਬਾਝੋਂ ਵੀ ਨੇ ਪੂਰੇ ਨੰਗ ਬਈ

ਸ਼ੋਰ ਸ਼ਰਾਬਾ ਏਦਾਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜੇ
ਸੌਂਦੇ ਬਹਿੰਦੇ ਕਰਦਾ ਪੂਰਾ ਤੰਗ ਬਈ

ਜਾਨੋਂ ਮਾਰਨ ਤੱਕ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ
ਰਾਖੇ ਧਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਦੰਗ ਬਈ

ਨੇਤਾ ਲੋਕ ਵੀ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ
ਜਿਹੜਾ ਬੋਲੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਟੰਗ ਬਈ

ਹੋਏ ਨੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵੀ ਅਦਭੁਤ ਬੜੇ
ਦੇਖ ਦੇਖ ਕੇ ਬੰਦਾ ਜਾਵੇ ਸੰਗ ਬਈ

ਹਰ ਹੀਲੇ ਹੀ ਕੁਰਸੀ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨੀ ਹੈ
ਵਰਤਣਗੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾੜੇ ਢੰਗ ਬਈ

ਗੁੰਡੀ ਰੰਨ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਲੁੱਚਾ ਲੀਡਰ ਹੈ
ਵਕਤ ਦਿਖਾਵੇ ਕੈਸੇ ਕੈਸੇ ਰੰਗ ਬਈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਭਾਵੇਂ ਫੁੱਲ ਦੀ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇਰੀ ਉਮਰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਈ ਨਾ
ਫਿਰ ਵੀ ਮਹਿਕਾਂ ਵੰਡਣ ਵੇਲੇ ਉਸਦਾ ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਾ

ਨਿੱਘ ਵਫਾ ਦਾ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਓਂ ਕਿਸੇ ਬਣਾਉਟੀ ਰਿਸ਼ਤੇ ਚੋਂ
ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਭੋਰਾ ਵੀ ਖੁਸ਼ਬੋਈ ਨਾ

ਬਹਿ ਜਾਂਦੇ ਜੋ ਹੰਭ ਹਾਰ ਕੇ ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਰਾਹਵਾਂ ਵਿਚ
ਕਿੰਜ ਮਿਲੇਗੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਜੇਕਰ ਕੀਤੀ ਚਾਰਾਜੋਈ ਨਾ

ਨਫਰਤ ਦੇ ਕੁਝ ਬੋਲ ਉੰਨਾ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਵਿੰਨ ਗਏ
ਦਰਦਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪੀੜ ਅਵੱਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਰ ਸਮੋਈ ਨਾ

ਜਿਸਦੀ ਆਦਤ ਵਗਦੇ ਰਹਿਣਾ ਉਸਨੂੰ ਲੱਖ ਸਲਾਮਾਂ ਨੇ
ਠਹਿਰੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਜਾਂਦੀ ਵੀ ਬਦਬੋਈ ਨਾ

ਗੁਰਬਤ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭੁੱਖੇ ਨੰਗੇ ਮਰਦੇ ਲੋਕ
ਪੱਥਰ ਅੱਖ ਹਾਕਮ ਦੀ ਫਿਰ ਵੀ ਭੋਰਾ ਜਿੰਨਾ ਰੋਈ ਨਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੁਹਾੜੀ ਫੜ ਕੁਈ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਤੁਰਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ.

 ਬੜਾ ਹੀ ਖੌਫ ਬ੍ਰਿਖਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਤੇ ਛਾ ਰਿਹਾ ਹੈ 

ਚੱਲੀ ਹੈ ਗੋਲੀ ਤੇ ਸੰਨਾਟਾ ਹੈ ਬੁਰਾ ਛਾਇਆ, 

ਪਰਿੰਦਾ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੜਪੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਸਮੇਂ ਦੇ ਕੈਨਵਸ ਉੱਤੇ ਅਜੇਹੇ ਖੌਫ ਦੇ ਮੰਜ਼ਰ,

ਕਿ ਬੰਦਾ ਖੁਦ ਹੀ ਖਾਕਾ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਵਾਹ ਰਿਹਾ ਹੈ

ਹਵਾਵਾਂ ਕੈਦ ਨਾ ਹੋਈਆਂ ਕਦੇ ਮਹਿਕਾਂ ਨਹੀਂ ਮਰੀਆਂ

ਉਹਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿਓ ਜੋ ਗੁਲਸਿਤਾਂ ਝੁਲਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ 

ਤਨਾਉ ਬਹੁਤ ਹੈ ਸਰਹੱਦ ਤੇ ਐਪਰ ਫਿਕਰ ਹੈ ਨਾ 
ਜਰਾ ਦੇਖੋ ਕਿ  ਫੌਜੀ ਖਤ ਗਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਅਸੀਂ ਬਸ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਹਰ ਗੁਲਾਮੀ ਸਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..
ਬਿਗਾਨੇ ਪਰਚਮਾਂ ਦੀ ਓਟ ਹੇਠਾਂ ਬਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਪਸੀਨਾ ਕਾਮਿਆਂ ਦਾ,ਪਰ ਅਸਾਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਲੁਟੇਰੇ ਲਾਣਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਦਰਖਤਾਂ ਤੇ ਜਨੌਰਾਂ ਦੇ ਕਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਫਟਕੇ,
ਅਖੌਤੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਢਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਜਦੋਂ ਵੀ ਖੋਹਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤਾਂ ਥੋਹਰਾਂ ਦਿੱਸੀਆਂ ਸਾਹਵੇਂ
ਕਦੇ ਨਾ ਫੁੱਲ ਬੀਜੇ ਕੰਡਿਆਂ ਸੰਗ ਖਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਬੜਾ ਹੀ ਦੋਸਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਜੋ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਸੀ,
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਬੇਰੁਖੀ 'ਤੇ ਬੇਤੁਕਾ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..


ਕਸੂਤੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸਾਨੂੰ ਨਾਲ ਡੋਬੇਗੀ,
ਹਵਾ ਦੇ ਆਸਰੇ 'ਬਲਜੀਤ' ਹੁਣ ਤਾਂ ਵਹਿਣ ਜੋਗੇ ਹਾਂ..

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)


ਹ

ਗ਼ਜ਼ਲ

.ਅਸੀਂ ਜਦ ਹੱਕ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਰੇ ਫੜਾ ਦਿੰਦੇ

ਕਿ ਸਾਡੀ ਜੀਭ ਸਾਡੀ ਕਲਮ ਤੇ ਪਹਿਰੇ ਬਿਠਾ ਦਿੰਦੇ

ਕਦੇ ਜੇ ਮੇਟਣਾ ਚਾਹਿਆ ਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ ਵੀ ਲੋਕਾਂ

ਇਹ ਤਖਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭਾਉਂਦਾ ਉਹ ਫਿਰ ਦੰਗੇ ਕਰਾ ਦਿੰਦੇ

ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਨੇ ਜਨਤਾ ਦਾ ਇਹ ਜੋਕਾਂ ਵਾਂਗਰਾਂ ਨੇਤਾ

ਚੋਣਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਝੰਡੇ ਥਮਾ ਦਿੰਦੇ

ਮਿਲਦੇ ਨੇ ਕਰੋੜਾਂ ਖੇਡਦੇ ਜੋ ਖੇਡ ਕ੍ਰਿਕਟ ਦੀ

ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਕਫ਼ਨ ਤੇ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਤਮਗੇ ਲਗਾ ਦਿੰਦੇ

ਬੜਾ ਹੀ ਧਨ ਕਮਾਇਆ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਨੇ ਵਰਤ ਕੇ ਸੱਤਾ

ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹ ਚੋਰੀਓਂ ਖਾਤੇ ਖੁਲਾ ਦਿੰਦੇ

ਵਿਕ ਗਈਆਂ ਨੇ ਅਖਬਾਰਾਂ ਤੇ ਚੈਨਲ ਵੀ ਵਿਕਾਊ ਨੇ

ਜਿਹੜਾ ਤਾਰਦਾ ਰਕਮਾਂ ਓਹਦੇ ਸੋਹਲੇ ਸੁਣਾ ਦਿੰਦੇ

ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਪਰਦਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਜੋ ਰਚਦੇ ਸਾਜਿਸ਼ਾਂ ਹਰ ਦਮ

ਘਰਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਰੇ ਗਮਲੇ ਸਜਾ ਦਿੰਦੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ ਜਦੋਂ ਦਾ ਤੁਰ ਗਿਆ ਉਹ ਅਲਵਿਦਾ
ਇੰਜ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਹੁਣ ਭਟਕਿਆ ਹੈ ਕਾਫਿਲਾ


ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਿਆਸਤ ਕਰ ਲਈ ਮੰਦੀ ਬੜੀ
ਹੋ ਗਿਆ ਦੇਖੋ ਸ਼ੁਰੂ ਬਰਬਾਦੀਆਂ ਦਾ ਸਿਲਸਿਲਾ


ਚਟਮ ਕੀਤੇ ਚੌਧਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਕਾਇਦੇ ਕਾਨੂੰਨ
ਆਦਮੀ ਤੋਂ ਆਦਮੀ ਦਾ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ ਫਾਸਲਾ


ਥੋੜੇ ਪਲ ਆਰਾਮ ਦੇ ਜਦ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਨੇ ਕਦੇ
ਓਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਵੀ ਆਇਆ ਹੈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜ਼ਲਜ਼ਲਾ


ਜਿਸ ਤਰਾਂ ਦੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੀ ਤੈਨੂੰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਤਲਾਸ਼
ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਹਾਸਿਲ ਨਾ ਹੋਣੇ ਛੱਡ ਦਿਲਾ ਵੇ ਪਾਗਲਾ

ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵੀ ਹੁਣ ਤਾਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਜਨਾਬ
ਦਫਨ ਹੋਇਆ ਮੋਹ ਮੁਹੱਬਤ ਪਿਆਰ ਭਿਜਿਆ ਸਿਲਸਿਲਾ

ਨ੍ਹੇਰਿਆਂ ਦਾ ਤੌਖਲਾ ਉਹ ਸ਼ਖਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਦੇ
ਸੀਨਿਆਂ ਵਿਚ ਲੈ ਤੁਰੇ ਨੇ ਜੋ ਸੁਨਾਮੀ ਵਲਵਲਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੁਰਾਂ ਬਾਝੋਂ ਜਿਵੇਂ ਨਗਮਾ ਕੁਈ ਬੇਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਸੁਹੱਪਣ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਫੁੱਲ ਖਿੜ੍ਹਦੇ ਨੇ ਬੜੇ ਹੀ ਰੰਗ ਹੱਸਦੇ ਨੇ
ਬਿਨਾਂ ਰੰਗਾ ਤੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਭਲਾ ਸੰਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਬਣੇ ਜੋ ਭੀੜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿਆਦਾ ਲੋਕ ਨੇ ਫਿਰਦੇ
ਕਿ ਵਿਰਲਾ ਹੀ ਸ਼ਖਸ਼ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਬਲਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਜਦੋਂ ਬਿਪਤਾ ਬਣੇ ਬਹੁਤੇ ਘਰਾਂ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੇ ਨਈ
ਮਗਰ ਸਿਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸਦਾ ਸਰਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਬੜੀ ਹੀ ਸਾਦਗੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਵਿਚੋਂ
ਬੜਾ ਹੀ ਅੰਦਰੋਂ ਕਈ ਵਾਰ ਉਹ ਵਲਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀਆਂ ਤੇ ਯਾਰੀਆਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਨੇ ਲੇਕਿਨ
ਕੋਈ ਟਾਵਾਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਗ਼ਮਖ਼ਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਦੁਨੀਆਂ ਪੈਰ ਚੁੰਮਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੀਰੋ ਬਣਾ ਦੇਵੇ
ਕਿਸੇ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਜੇਹਾ ਜਦੋਂ ਕਿਰਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਬੜੀ ਮਹਿਫੂਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਕਿਸ਼ਤੀ ਸਾਗਰਾਂ ਅੰਦਰ
ਕਿ ਜਿਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮਹਿਬੂਬ ਹੀ ਪਤਵਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਤਿਲ ਤਿਲ ਕਰਕੇ ਮਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ
ਅੰਦਰੇ ਅੰਦਰ ਖਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਲੋਟੂ ਲਾਣਾ ਜਬਰੀ ਆ ਕੇ ਲੁੱਟੀ ਜਾਵੇ ਕਿਰਤ ਕਮਾਈ,
ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤੇ ਜਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਮੇਰੇ ਆਕਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਆਖੋਗੇ, ਉਂਝ ਕਰਾਂਗੇ
ਸਾਹਬ ਸਲਾਮਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਗਲਤੀ ਏਥੇ ਕੋਈ ਕਰਦਾ, ਪਾਤਰ ਹੋਰ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਬਣਦਾ,
ਐਵੇਂ ਹਰਜੇ ਭਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਮੰਜ਼ਿਲ ਨੇੜੇ ਦਿਸਦੀ ਭਾਵੇਂ, ਬੇੜੀ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਭਾਰੀ,
ਜਿੱਤੀ ਬਾਜੀ ਹਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

ਤਪਦੀ ਰੁੱਤੇ ਪੈਦਲ ਤੁਰਨਾ, ਕਿਉਂ 'ਬਲਜੀਤ' ਇਹ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ,
ਸਰਦੀ ਰੁੱਤੇ ਠਰਦੇ ਰਹਿਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਜੀਣਾ ਯਾਰੋ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਕੌੜਾ ਸੱਚ

ਪੰਜੀਂ ਸਾਲੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਬੁੱਧੂ ਫੇਰ ਬਣਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਚੋਣਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਵਾਅਦਾ

ਮਗਰੋਂ ਰੰਗ ਵਟਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਪੜ੍ਹਿਆਂ ਲਿਖਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੀ

ਅੱਖੀਂ ਘੱਟਾ ਪਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ      

ਕੋਝੀ ਖੇਡ ਸਿਆਸਤ ਦੇਖੋ

ਆਪਸ ਵਿਚ ਲੜਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਸਕੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਬਖਸ਼ਣ

ਵੰਡਾਂ ਹੋਰ ਪਵਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਝੂਠੇ ਮੂਠੇ ਲਾਰੇ ਲਾ ਕੇ

ਵੋਟਰ ਨੂੰ ਵਰਚਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਜਨਤਾ ਦੀ  ਨਾ ਸੁਣਦਾ ਕੋਈ

ਆਪਣਾ ਰਾਗ ਸੁਣਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਦੋ ਨੰਬਰ ਦਾ ਧੰਨ ਹੁੰਦਾ ਜੋ

ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਵਹਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਹਮਦਰਦੀ ਦਾ ਪਹਿਨ ਮਖੌਟਾ

ਵਿਹੜੀਂ ਗੇੜਾ ਲਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਵੋਟਾਂ ਪਈਆਂ ਮਿਲਗੀ ਕੁਰਸੀ

ਸਭ ਕੁਝ ਭੁੱਲ ਭੁਲਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਭੋਲੀ ਭਾਲੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਵੀ

ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਂਗ ਚਰਾ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਚਾਹਿਆ ਸੀ ਮਾਣ ਲਈਏ ਸੋਹਬਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਲੱਗੀਆਂ ਸਾਡੇ ਤੇ ਲੇਕਿਨ ਤੋਹਮਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਸਾਫ ਸੋਹਣੀ ਕਿਰਤ ਜਿਹੜੇ ਕਰ ਗਏ ਨੇ ਦੋਸਤੋ

ਕੀਤੀਆਂ ਹਾਸਿਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਹਿਮਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਰੱਖ ਯਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੇਚ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ

ਆਪ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਫਿਰ ਸ਼ੁਹਰਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਭਾਈਚਾਰਾ ਕਾਇਮ ਜਿਹੜੇ ਵਿਹੜਿਆਂ ;ਚ ਅੱਜ ਵੀ

ਓਸ ਵਿਹੜੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਨੇ ਬਰਕਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਲੀਡਰਾਂ ਨੂੰ ਭੰਡਦੇ ਨੇ ਏਸ ਲਈ

ਰੋਜ ਕਰਦੇ ਮਾੜੀਆਂ ਜੋ ਹਰਕਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਭਾਵੇਂ  ਚੜ੍ਹਦੇ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਰੱਬ ਦੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿਚ

ਦੇਖ ਕਰਦੀ ਫੇਰ ਜਨਤਾ ਸ਼ਿਰਕਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਕਿਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੇਟ ਭਰ ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ ਰੋਟੀ ਮਗਰ

ਕੀਤੀਆਂ ਨੇ ਓਸ ਭਾਵੇਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਦਾਅ ਉਤੇ ਲੱਗਿਆ ਕਿਰਦਾਰ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ

ਕੁੱਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁਲਦੀਆਂ ਨੇ ਅਸਮਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨੇਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ
ਭਾਸ਼ਣ ਧੂੰਆਂਧਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਆਨੇ ਵਾਲੇ ਅੱਛੇ ਦਿਨ
ਝੂਠੇ ਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਦੇਣਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਲੱਖ
ਗੱਪਾਂ ਤੇ ਇਕਰਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੌਰੇ
ਕੰਮ ਧੰਦਾ ਬੇਕਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਭਾਵੇਂ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਜਤ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਅੰਨ ਦਾਤੇ ਦੀ
ਉਜੜਿਆ ਘਰ ਬਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਰੁਲੇ ਜਵਾਨੀ
ਫਿਰਦੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਸ਼ਾਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਚ ਗੁੰਡੇ ਬੈਠੇ
ਜਨਤਾ ਬੜੀ ਲਾਚਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਵਾੜ ਖੇਤ ਨੂੰ ਖਾਈ ਜਾਵੇ
ਨਿੱਘਰ ਗਏ ਕਿਰਦਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਕੀ ਬਣੇਗਾ ਦੇਸ਼ ਮਿਰੇ ਦਾ
ਭਲੀ ਕਰੇ ਕਰਤਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਰਾ ਤੂੰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ
ਕਿ ਥੋੜਾ ਗੁਣਗੁਣਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਤੰਦ ਜਿਹੜੀ ਜੋੜਦੀ ਹੈ ਨਾਲ ਵਿਰਸੇ ਦੇ,
ਇਵੇਂ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਕਰੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਲੀਕਾ ਰਹਿਣ ਵੱਸਣ ਦਾ,
ਵਸੀਲਾ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਨਿਗੂਣੀ ਖਾਹਸ਼ ਹੈ ਸਾਡੀ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਤੋਡ਼ਨੇ ਤਾਰੇ
ਕਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਬੜੇ ਹੀ ਫਾਸਲੇ ਤੇ ਦੂਰੀਆਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅੰਦਰ
ਘਟਾਇਆ ਕਰ, ਮਿਟਾਇਆ ਕਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਅਸੀਂ ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਅਸਰ ਹੋਣਾ ਹੈ,
ਜਿਵੇਂ ਮਰਜ਼ੀ ਸਤਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਬੜੀ 'ਬਲਜੀਤ' ਤੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਅਪਣੇ ਐਬ ਨਾ ਦੱਸੀਂ,
ਮਿਰੇ ਔਗੁਣ ਗਿਣਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ..
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਦ ਛੁਪਾਉਣਾ ਆਇਆ
ਰੀਝਾਂ ਨੂੰ ਵਰਚਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਤਕੜੇ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਪੂਜੇ
ਮਾੜੇ ਤਾਈਂ ਸਤਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਚਤੁਰ ਸਿਆਣੇ ਹਾਕਮ ਨੂੰ ਹੁਣ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਰਵਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਨਾ ਰੋਟੀ ਨਾ ਰੋਜ਼ੀ ਮਿਲਦੀ
ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਕੁਰਲਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੱਚੀ ਕਿਰਤ ਕਰਨ ਤੋਂ
ਕਿਉਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਨਿੱਤ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰਹੇ ਪੂਰਦੇ
ਕਦੇ ਨਾ ਹੱਕ ਜਿਤਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਭਾਵੇਂ ਹੈ ਗਰਦਨ ਤੇ ਖੰਜਰ
ਤਾਂ ਵੀ ਸੱਚ ਸੁਣਾਉਣਾ ਆਇਆ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਅਲਵਿਦਾ ਸਰਕਾਰੀ ਸੇਵਾ

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਿਹਨਤੀ ਕਾਮੇ ਨਾਕਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਵਿਹਲੜਾਂ ਤੋਂ ਨੋਟ ਵਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਕੁੱਲੀਆਂ ਵਿਚ ਬਾਲ ਭੁੱਖੇ ਵਿਲਕਦੇ

ਰੱਬ ਦੇ ਘਰ ਪਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਜੰਗ ਕੁਰਸੀ ਵਾਸਤੇ ਜਾਰੀ ਹੈ ਪਰ

ਲੋਕ ਬੇਕਸੂਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਫਸਲਾਂ ਥਾਵੇਂ ਹੁਣ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਉੱਗਣਾ

ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਜ਼ੇ ਖਿਲਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਸਪੀਕਰਾਂ ਤੇ ਡੀ ਜੇਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿਚ

ਗੀਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਹਸ਼ਰ ਉਸ ਮਕਾਨ ਦਾ ਸੋਚੋ ਜਰਾ

ਜਿਸਨੂੰ ਸੁੰਨਾਂ ਛੱਡ ਸਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਦੇਸ਼ ਦੀ

ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਸਹਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਕਾਹਤੋਂ ਥੋਪਣਾ

ਰੁੱਸ ਕੇ ਮਿੱਤਰ ਪਿਆਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਨੇਰੇ ਚੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੋਈ
ਉਦੋਂ ਫਿਰ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਟਲ ਗਈ ਹੈ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕੋਈ

ਅਸੀਂ ਜੇ ਸ਼ਬਦ  ਤੋਂ ਭੋਰਾ ਵੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਨਾ ਸਿੱਖੇ
ਭਲਾ ਸਾਡਾ ਕਰੇਗੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰ ਬੰਦਗੀ ਕੋਈ.

ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਓਸ ਨੇ ਅਪਣੇ ਗਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਾਂ ਭਾਲਦਾ ਹੈ ਤਿਸ਼ਨਗੀ ਕੋਈ.

ਬਿਖੜੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਉਤੇ ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਾਥ ਨਿਭਦੇ ਨੇ
ਜਿਹਨਾਂ ਮਾਣੀ ਹੈ ਪਗਡੰਡੀ ਸਦਾ ਹੀ ਰੰਗਲੀ ਕੋਈ

ਜਰਾ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖੋ ਬਹਾਰਾਂ ਕਿੰਝ ਮਾਣਾਂਗੇ,
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੌਸਮਾਂ ਅੰਦਰ ਰਹੀ ਜੇ ਗੜਬੜੀ ਕੋਈ.

ਬੜਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੀ ਗੁਜ਼ਰੇ,
ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਤੋਂ ਸਮਝਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਜਨਬੀ ਕੋਈ.

ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਫੇਰ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਾ ਰਹਿਣਾ
ਕਿ ਭੰਵਰੇ ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੀ ਜੇ ਰਹੀ ਨਾ ਦੋਸਤੀ ਕੋਈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜੋ ਵੇਖੇ ਖ਼ਾਬ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ
ਮਿਰੇ ਅਰਮਾਨ ਹੰਝੂ ਬਣ ਕਦੋਂ ਦੇ ਵਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਸਤਾਇਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਕਿ ਸਾਹ ਸਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਾਕੀ,
ਅਸੀਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਫਿਰ ਵੀ ਸਿਤਮ ਯਾਰੋ ਸਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਕਿਸੇ ਰੰਗੀਨ ਬਸਤੀ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ,
ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਰੇਤ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਵਿੰਹਦੇ ਢਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਪਰਖੀਂ ਤਿਰੇ ਤੋਂ ਜਾਨ ਵਾਰਾਂਗੇ,
ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਕਤ ਵੇਖੇ, ਬਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਬੜੀ ਛੇਤੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਓਹ ਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੁੰਦੇ,
ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੱਚੀਆਂ 'ਬਲਜੀਤ' ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਆ ਲੜੀਏ ਵਿਭਚਾਰਾਂ ਨਾਲ
ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਛੱਡ ਕੇ ਕੱਛੂਕੁੰਮਾ ਚਾਲ
ਰਲੀਏ ਸ਼ਾਹ ਅਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਯਾਰ ਛੁਪਾ ਨਾ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ
ਕਰ ਸਾਂਝੀ ਦਿਲਦਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਨਿਪਟ ਲਵਾਂਗੇ ਮਿਲ ਜੁਲ ਕੇ
ਸਭ ਮਾੜੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਮੰਗੇ ਤੋਂ ਜੇ ਹੱਕ ਮਿਲੇ ਨਾ
ਖੋਹ ਲੈਣੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਮੰਜ਼ਿਲ ਸਾਹਵੇਂ ਹੈ ਬਲਜੀਤ
ਖੇਡਾਂਗੇ ਗੁਲਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਉਲਝ ਗਈ ਹੈ ਤਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੰਘਿਆ ਪਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਵੋਟਾਂ ਪਾਉਂਦੀ

ਖਲਕਤ ਅੰਨੀ ਕਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਵਿਹਲੇ ਰਹਿਣ ਸਮੈਕਾਂ ਪੀਂਦੇ

ਮੁਸ਼ਟੰਡਿਆਂ ਦੀ ਢਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਵਿਚ ਕਚਿਹਰੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਮੈਂ

ਹੁੰਦੀ ਕੁੱਤੇ-ਖਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੇ

ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਧਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਕਿੰਜ ਪਲੀਤ ਅਸਾਂ ਨੇ ਕੀਤੇ

ਮਿੱਟੀ ‘ਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਧਰਮੀ ਬਣ ਪਾਖੰਡੀ ਬਾਬੇ

ਵੇਚੀ ਜਾਂਦੇ ਬਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ
ਕਿ ਖਤ ਮੇਰੇ ਮਚਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀ ਸਕਣਾ

ਦਿਲੇ ਨੂੰ ਚਾਕ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਬੜਾ ਤੈਨੂੰ ਤਜਰਬਾ ਹੈ
ਜ਼ਰਾ ਟਾਕੀ ਜੇ ਲਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਹਵਾ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਐਪਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵਾਕਿਫ
ਜੇ ਸੁਰ ਅਪਣਾ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਬੜੇ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਮੁਸਾਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਪਰਿੰਦੇ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਤਿਰੇ ਦਰ ਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਲੈ
ਜਰਾ ਚੋਗਾ ਖਿਲਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਹਿਜਰ ਦੀ ਅੱਗ ਧੁਖਦੀ ਹੈ ਨਾ ਬਲਦੀ ਹੈ ਨਾ ਬੁਝਦੀ ਹੈ
ਮਚਾਅ ਦੇ ਜਾਂ ਬੁਝਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਸੁਣੋ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾਂ ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ
ਕਿਤੇ ਪੀਣੋ ਹਟਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ
{ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ}

ਗ਼ਜ਼ਲ

 ਚਲੋ ਹੁਣ ਸਾਫ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਰਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਕਿ ਤਾਜ਼ੀ ਪੌਣ ਦਾ ਬੁੱਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਬੜੇ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ ਲੋਕੀਂ ਸਫਰ ਵਿਚ ਚਲਦਿਆਂ ਭਾਵੇਂ

ਮਿਰੇ ਦਰਦਾਂ ਨੂਂ ਜਾਣੇ ਜੋ,ਕੋਈ ਵੀ ਖਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਸਦਾ ਹਾਰੀ ਹੈ ਬਾਜ਼ੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਪਹੁੰਚੇ ਤੋਂ

ਜੋ ਦੇਵੇ ਜਿੱਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਜਿਹਾ ਟਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਅਡੰਬਰ ਵਧ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਨਹੀਂ ਇਨਸਾਫ ਵੀ ਕਿਧਰੇ

ਇਹਨਾਂ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕਰੇ ਜੋ ਨਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਕਲੇਜੇ ਚੀਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਫੱਟ ਵੀ ਯਾਰ ਨੇ ਦਿੱਤੇ

ਅਜੇ ਅਣਸੀਤਿਆਂ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੇ ਭੋਰਾ ਮਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

                          (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜ਼ਰਾ ਸੁਣਿਓ ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਕਿ ਆਦਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਹਰ ਬੁਰਾਈ ਸਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਇਲਮ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਨੇ
ਅਖੌਤੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਬਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਹੀ ਯੁੱਧ ਲੜਿਆ ਹੈ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ,ਨਹੀ ਜਿੱਤਿਆ
ਵਕਤ ਦੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਹੱਥੋਂ ਮੈਂ ਆਖਿਰ ਢਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਮੈਂ ਪੱਤਾ ਹਾਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹਾਂ ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉਤੋਂ
ਬੜਾ ਤਾਰੂ ਸਾਂ ਐਪਰ ਪਾਣੀਆਂ ਸੰਗ ਵਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਕਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੇਲੇ ਦਾ ਤਾਂ ਖਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਭਾਵੇਂ
ਮੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬੁਰੇ ਸੰਗ ਖਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਬੜੀ ਹੀ ਦੂਰ ਤੈਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਹਾਂ ਫੇਰ ਵੀ ਬਲਜੀਤ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਹੁਣ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜ਼ਰਾ ‘ਕੁ ਤਾਜ਼ਗੀ ਆਈ ਹੈ ਬਾਸੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅੰਦਰ

ਕਿ ਹਿਲਜੁਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਹੈ ਖਲੋਤੇ ਪੁਰਜਿਆਂ ਅੰਦਰ

ਚਲੋ ਆਪਾਂ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਬੀਜੀਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਪੌਦੇ

ਕਦੇ ਜੋ ਪਰਤ ਨਾ ਆਏ ਉਦਾਸੀ ਗੁਲਸਿਤਾਂ ਅੰਦਰ

ਝਗੜੇ ਆਮ ਹੋਏ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ

ਇਹ ਕੈਸੀ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਹੈ ਧਰਮ ਦੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਅੰਦਰ

ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਨੇ ਧੌਣਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਲੋਕੀਂ

ਜਰਾ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕਿਰਤੀਆਂ ਅੰਦਰ

ਕਈ ਬੰਦੇ ਜਿੰਨਾ ਨੂੰ ਅਕਲ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ

ਕਿਵੇਂ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰ ਬੈਠੇ ਨੇ ਉੱਚੇ ਦਫਤਰਾਂ ਅੰਦਰ

ਇਹ ਭਾਵੇਂ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜੇ ਪਲ ਹੀ ਏਸ ਥਾਂ  ਗੁਜ਼ਰੇ

ਜਿਕਰ ਪਰ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਸਾਡਾ ਮਹਿਫਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਡਰੀਏ ਕਿ ਅੱਗੇ ਰਾਤ ਹੈ ਕਾਲੀ

ਦਿਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਪਰਦਿਆਂ ਅੰਦਰ

                  (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਅਜੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ
ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੌਣ ਮਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਵਤਨ ਲਈ ਮਿਟ ਗਏ ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਰੜਕੇਗੀ,
ਜੋ ਖਾਲੀ ਕਰ ਗਏ, ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿੰਨੇ ਦਮਗਜੇ ਹਾਂ ਮਾਰਦੇ ਭਾਂਵੇਂ,
ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਬੜਾ ਸੌਖਾ ਤੇ ਕਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਤੂੰ ਡਾਢੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤੇ ਨੇ ਤੇ ਠੱਗੇ ਖੂਬ ਨੇ ਲੋਕੀਂ,
ਐ ਹਾਕਿਮ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਇਹ ਲੁੱਟ ਜਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਸੰਗ ਤਾਂ ਆਮ ਤਾਰੂ ਤੈਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, 
ਪਰੰਤੂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਤਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਨਈਂ ਦਿੰਦਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਲਾਵਾ ਹੈ,
ਕੁਆਰੇ ਸ਼ੌਕ ਨੂੰ ਸਿਵਿਆਂ ‘ਚ ਧਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਜੇ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਭੁਗਤਲਾਂਗੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਾਂ
ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਹਰਜੇ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦਰਦ ਇਕ ਦਿਨ ਜਾਏਗਾ ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਆਏਗਾ ਲੱਗਦਾ ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ ਦਗਾ

ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਰਿੰਦਾ ਗਾਏਗਾ .....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਬਾਂਝ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਿਤੇ

ਕੋਈ ਬੱਦਲ ਕਦੇ ਛਾਏਗਾ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਭਾਵੇਂ ਹਾਦਸੇ ਤਾਂ ਯਾਦ ਨੇ

ਧੋਖਾ ਨਾ ਦਿਲ ਹੁਣ ਖਾਏਗਾ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਤਖਤ ਤੇ ਬੈਠਾ ਜੋ ਹਾਕਮ ਬਦਲ ਕੇ

ਜ਼ੁਲਮ ਉਹ ਨਾ ਢਾਏਗਾ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਗਲੀਆਂ ‘ਚ ਐਵੇਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ ਜੋਗੀਆ

ਖੈਰ ਕੋਈ ਪਾਏਗਾ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਲੀਰਾਂ ਹੋਇਆ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਲਿਬਾਸ

ਕੋਈ ਟਾਕੀ ਲਾਏਗਾ ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

.......................(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਹਿਫਲ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣਾਂਗਾ,ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਉਸਦੇ ਗਲ ਦਾ ਹਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਅੱਖ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੰਝੂ ਖਾਰਾ ਪੂੰਝਣ ਲਈ,
ਦਰਦੀ ਤੇ ਗ਼ਮਖਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਭਗਤ ਸਰਾਭਾ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ ਜਿਹਾ,
ਕੋਈ ਤਾਂ ਕਿਰਦਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕੀਂ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਜੋ ਵਰ੍ਹ ਜਾਵੇ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਲੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਅ,
ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਪਰਜਾ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜ 'ਚ ਹੋਵੇ ਸੁਖ-ਲੱਧੀ
ਐਸੀ ਇਕ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਅੱਗੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਬਲਜੀਤ ਸਦਾ,
ਪਰ ਝੰਡਾ ਬਰਦਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿਂਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਾਡੇ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਜਾਨੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੇ ਜਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ

ਹਰ ਥਾਂ ਪਸਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੁੰਨ ਸਰਾਂ ਯਾਰੋ,
ਹਸਦੇ ਵੱਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਐਵੇਂ ਖਹਿਬੜ ਪੈਣਾ ਆਵੇ ਯਾਦ ਬੜਾ
ਨਿੱਕੇ ਮੋਟੇ ਝਗੜੇ ਝੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ&
ਤੁਰ ਗਏ ਨੇ ਪਰਦੇਸੀਂ ਮਿੱਤਰ ਵਤਨਾਂ ਤੋਂ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਟੈਲੀਫੋਨ ਦੀ  ਘੰਟੀ ਹੀ ਵਜਦੀ ਹੈ,
ਚਿੱਠੀ ਵਾਲੇ ਸੁੱਖ ਸੁਨੇਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਦੂਰੀ ਤੇ ਤਨਹਾਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰਾ ਤੋਂ,
ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦੇ ਨਾ,
ਪਿੰਡ ਤਿਰੇ ਦੇ ਲਾਏ ਗੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਸਾਗਰ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਉਡੀਕਾਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ
ਸਾਡੀ ਵਾਰੀ ਚੱਪੂ ਬੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਬਲਜੀਤ ਬਿਗਾਨਾਪਨ ਕਿੰਨਾ,
ਯਾਰ ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਨਗਮੇ ਛੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਯਾਰ ਹਿਮਾਕਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ
ਤੱਕ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਜਾਣਦਿਆਂ ਵੀ ਕਿ ਬਚਪਨ ਹੈ ਬੀਤ ਗਿਆ
ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਫੇਰ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਮਹਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ  ਨਾਪਾਂਗੇ ਤੇ ਤੋਲਾਂਗੇ
ਵਾਧਾ ਘਾਟਾ ਦੇਖ ਤਿਜਾਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਭਾਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬੜਾ
ਥੋਹਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਯਾਰ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਕੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ  ਜਦ ਚੇਤਾ ਆਵੇ ਤਾਂ.
ਥੋੜੀ ਬਹੁਤੀ ਰੋਜ਼ ਕਿਫਾਇਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਮਿਲਣਾ ਨਾ ਇਨਸਾਫ ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ
ਮੁਨਸਿਫ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦੀਆਂ ਨੇ ਆਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਿਭਾਵਾਂ ਯਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ..
ਇਹਨਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਘਸਮੈਲਾ ਬਣਾ ਗਈਆਂ
ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਮੈਂ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵਾਂ ਉਹ ਯਾਦਾਂ ਖਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਅਜੇ ਵੀ ਮਹਿਕ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਅੱਖਰ ਤਰਾਸ਼ੇ ਤੂੰ
ਮੈਂ ਏਸੇ ਲਈ ਉਹ ਸਾਭਾਂਗਾ ਲਿਖਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਬੜੇ ਰੋਕੇ ਕਦਮ ਮੇਰੇ ਇਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ਭਾਵੇਂ
ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਰੀਤਾਂ ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਹਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਕਦੇ ਗ਼ਮਗੀਨ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ ਇਹ ਤੱਕਣਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਨਿਰਾਸੀ ਹੀ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਮੇਰੀ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਏਸੇ ਲਈ
ਕਿ ਬਿਨ ਵਸਲਾਂ ਤੋਂ ਹਿਜਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਠਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਨਗਰ ਤੇਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਮਵਾਰ ਕਹਿ ਦੇਵਾਂ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਦ ਰੱਖਦੇ ਨੇ ਜੋ ਬੂਹੇ ਬਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਗ਼ਮਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਕੋਈ ਜੇਕਰ ਵੰਡਾ ਲੈਂਦਾ
ਇਕੱਲਾ ਮੈਂ ਰਿਹਾ ਢੋਂਦਾ ਇਹ ਪੰਡਾਂ ਭਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਰੰਗੀਲੇ ਚੌਂਕ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦਾ
ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੱਕਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਲਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਿੰਦ ਨਿਮਾਣੀ ਕਰੇ ਉਡੀਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਤਿਰਹਾਈਆਂ ਯਾਰ
ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਉਦਾਸੇ ਚਿਹਰੇ ਕੇਹੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਈਆਂ ਯਾਰ

ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਔੜਾਂ ਮਾਰੀ ਬੰਜਰ ਬੀਆਬਾਨ ਬਣੀ
ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਹੀ ਨਾ ਵਰ੍ਹੀਆਂ ਬਹੁਤ ਘਟਾਵਾਂ ਛਾਈਆਂ ਯਾਰ

ਜਿਹੜੇ ਮੌਸਮ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਸੀ ਓਦੋਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਇਉਂ ਨਾ
ਹੁਣ ਆਇਐਂ ਜਦ ਪੱਤੇ ਤਾਂ ਕੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵੀ ਮੁਰਝਾਈਆਂ ਯਾਰ

ਨਿਰਮੋਹਿਆ ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਲਿਖਿਆ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਂਅ
ਪਰਤਾਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦੀਆਂ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਪਰਤਾਈਆਂ ਯਾਰ

ਜਾਪੇਂ ਹੂਰ ਕੋਈ ਅਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜਦ ਤੱਕਾਂ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ
ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ ਕਾਹਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਐਵੇਂ ਕਾਹਤੋਂ ਲਾਈਆਂ ਯਾਰ

ਫੱਟ ਲਗਾਉਣੇ ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਕ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾਉਣਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ
"ਦਾਰੂ" ਸਮਝ ਲਿਆ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਏਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਈਆਂ ਯਾਰ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਰੋਜ ਰੋਜ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਸੁਫਨਾ ਆਣ ਜਗਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ
ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾ ਆਵੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ.

ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਮਾਹੀਏ ਬਸ ਉਹੀਓ ਈ ਜਾਣਦੀਆਂ
ਤਿੱਖੀ ਚੀਸ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਸਤਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ

ਅੱਜ ਕੱਲ ਦੇ ਪੋਤੇ ਦੋਹਤੇ ਟੀ ਵੀ ਅੱਗੋਂ ਉਠਦੇ ਨਾ
ਦਾਦੀ ਨਾਨੀ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਤ ਸੁਣਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ

ਬਾਰੀਆਂ ਬੂਹੇ ਢੋਅ ਕੇ ਲੋਕੀਂ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਘਰ ਅੰਦਰ
ਆਪਣੀ ਟਿੱਕੀ ਕੀਹਦੇ ਵਿਹੜੇ  ਚੰਦ ਟਿਕਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ

ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਹੀ ਵਾਪਰ ਜਾਂਦੇ ਕਤਲ ਚੋਰੀਆਂ ਡਾਕੇ ਰੇਪ
ਮੁਨਸਿਫ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦੇਵੋ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਾ ਜਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ

                            (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)