ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੁਝ ਸੋਚਿਆ ਤਾਂ ਬਸ ! ਏਨਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ
ਪਿਛਲੇ ਸਿਆਲ ਵਾਂਗੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਿਆਲ ਆਇਆ

ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਹੈ ਪੁਰਾਣਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ
ਸ਼ਾਇਦ ਕਿ ਸੋਚ ਮੇਰੀ ਅੰਦਰ ਜੰਗਾਲ ਆਇਆ

ਕਿਸ ਨੇ ਹੈ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ ਬਿਖੜੇ ਜਹੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਤੇ
ਮੇਰਾ ਹੀ ਹੌਸਲਾ ਇਕ ਬਣਕੇ ਭਿਆਲ ਆਇਆ

ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਸ਼ਕ ਕਦਮਾਂ ਨੇ ਛਾਣ ਮਾਰੇ
ਚੇਹਰਾ ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਕੋਈ ਕਮਾਲ ਆਇਆ

ਦਿਨ ਆਸ਼ਕੀ ਦੇ ਬਸ ਐਵੇਂ ਗੁਜ਼ਾਰ ਦਿੱਤੇ
ਛੱਲਾ ਨਾ ਕੋਈ ਦਿਤਾ ਨਾ ਹੀ ਰੁਮਾਲ ਆਇਆ

ਬਚਿਆ ਜੋ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸੀ ਇਕ ਹੀ ਜਾਮ ਬਾਕੀ
ਸਾਕੀ ਵੀ ਖੌਰੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਸਨੂੰ ਪਿਆਲ ਆਇਆ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)ਗ

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਖਿਡਾਉਣੇਂ ਵਾਂਗਰਾਂ ਦਿਲ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਮੈੱ ਖੇਡਾਂਗਾ ਮੈਂ ਟੁੱਟਾਂਗਾ ਸਦਾ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਅਜੇ ਤਾਂ ਜ਼ਖ਼ਮ ਵੀ ਬੀਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਰਾਸ ਨਾ ਆਏ
ਇਹ ਕਰਕੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਦਿਲ ਬੜਾ ਹੀ ਦੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਬੜਾ ਹੀ ਬੇਹਿਸਾਬਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕੀ ਕਰਾਂ ਦਿਲ ਦਾ
ਕਿ ਝੁੱਗਾ ਚੌੜ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਨਾ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੈ ਭਟਕਦਾ ਦਿਲ
ਇਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਪਣੀ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਭੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਪਤਾ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਜ਼ਮਾਨਾ ਬਹੁਤ ਰੰਗਾਂ ਦਾ
ਇਹ ਜਦ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਭੋਰਾ ਸੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਕਦੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਜਾਗੇ ਕਦੇ ਸੁੱਤਾ ਰਹੇ ਦਿਨ ਨੂੰ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਬਦਰੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਬੜਾ ਪਾਗਲ ਹੈ ਦਿਲ ਮੇਰਾ ਇਹ ਅੜ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਮਰਜੀ
ਰਹਾਂ ਮੈਂ ਸੁਰਖੀਆਂ ਅੰਦਰ ਇਹ ਐਸੇ ਢੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬੜਾ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ ਆਪਾਂ ਬੜਾ ਕੁਝ ਹੋਰ ਸਹਿਣਾ ਹੈ
ਅਜੇ ਤਾਂ ਸਾਗਰਾਂ ਮਗਰੋਂ ਥਲਾਂ ਅੰਦਰ ਵੀ ਰਹਿਣਾ ਹੈ

ਘੜੀ ਭਰ ਚੁੱਪ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਇਹ ਚੁੱਪ ਹੈ ਆਰਜ਼ੀ ਮੇਰੀ
ਜੋ ਅੱਜ ਤੱਕ ਬੋਲ ਨਾ ਹੋਇਆ ਅਜੇ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ

ਪਤਾ ਹੈ  ਵਾਂਗ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੇ ਇਹ ਜੋ ਔਕਾਤ ਹੈ ਮੇਰੀ
ਪਤਾ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਮੈਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਖਹਿਣਾ ਹੈ

ਇਹ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਤਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਲਿਖਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਰੰਗਾਂ ਦਾ
ਅਜੇ ਇਹ ਰੁੱਤ ਜ਼ਾਲਮ ਹੈ ਬੜਾ ਮੌਸਮ ਕੁ-ਲਹਿਣਾ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਲੋਕ 'ਕੱਠੇ ਹੋਣ ਦੇ ਘੜਦੇ ਨੇ ਮਨਸੂਬੇ
ਤਖਤ ਨੇ ਚਾਲ ਚੱਲ ਦੇਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਪਸ 'ਚ ਡਹਿਣਾ ਹੈ

ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਰੋਜ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਲੈਣਾ ਪਰਖ ਜਦ ਮਰਜ਼ੀ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਕਤ ਆਏ ਤੇ ਵੀ ਫਿਰ ਖਾਮੋਸ਼ ਬਹਿਣਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਰੁੱਤ ਕਰੁੱਤ ਕਿਓਂ ਹੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ
ਖਾਬਾਂ ਵਿਚ ਤਿਤਲੀ ਮੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਚੇਤੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਗਈਆਂ ਸੰਤਾਪੀਆਂ ਜੂਹਾਂ
ਕਿਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਾਜਿਸ਼ ਹੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਭੋਰਾ ਨੂਰ ਵੀ ਭੀੜ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਤੇ ਹੈ ਨਈਂ
ਚਿੰਤਾ ਅੰਦਰ ਹਰ ਕੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਦੇਸ਼ ਦੇ  ਸਾਰੇ ਨੇਤਾ  ਏਸ ਹਮਾਮ 'ਚ ਨੰਗੇ
ਜੋ ਤੱਕਿਆ ਦੋਸ਼ੀ ਸੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ

ਕੀ ਹੋਏਗਾ ? ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਲਜੀਤ ਇਹ ਸੋਚੇ
ਸੋਚਣ ਵੇਲੇ ਅੱਖ ਰੋਈ ਇਹ ਫਿਕਰ ਬੜਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪੈਸੇ ਦੀ ਮਜਬੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਹਰ ਖਾਹਿਸ਼ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦ ਵੀ ਚਾਹੋ
ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਜਰੂਰੀ ਹੋਵੇ ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਵੈਸੇ ਵੀ ਬਦਨਾਮੀ ਪੱਲੇ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ
ਸ਼ੁਹਰਤ ਜਾਂ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਹੋਰ ਵੀ ਕਾਰਨ ਮਿਰਗ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਹੋ ਸੇਕਦੈ
ਖ਼ਾਬਾਂ ਵਿਚ ਕਸਤੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਤਾਜ਼ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ
ਹਰ ਹੀਰਾ ਕੋਹਿਨੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਆਥਣ ਵੇਲੇ ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਹੀ ਮਹਿਫਲ ਹੁੰਦੀ
ਹਰ ਇਕ ਸ਼ਾਮ ਸੰਧੂਰੀ ਹੋਵੇ ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹਰ ਮੁੱਦੇ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਸਿਆਸਤ
ਹਰ ਮੁੱਦਾ ਜਮਹੂਰੀ ਹੋਵੇ,ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਦੇ ਹੁੰਦਾ ਗਲਤ ਹਾਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਮੈਂ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
ਕਦੇ ਬਿੰਦੂ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾਂ ਕਦੇ ਮੈਂ ਲੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਸਿਰਫ ਬੀਆਬਾਨ ਹੀ ਹਾਂ ਮੈਂ
ਕਿ ਫੁੱਟਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਕਦੇ ਰਮਣੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜਿਉਂ ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਅੰਦਰ ਗੂੰਜਦੀ ਮੈਂ ਚੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ 

ਸਫਰ ਉਹ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੰਗੇ ਪੈਰ ਤੁਰਿਆ ਸੀ
ਕਦੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਯਾਰੋ ਫਿਰ ਬੜਾ ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ

ਨਜ਼ਰ ਹਸਰਤ ਭਰੀ ਮੈਨੂੰ ਜਦੋਂ ਇਕ ਤੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ
ਉਦੋਂ ਫਿਰ ਤਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ 

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਸ਼ਮਕਸ਼ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੂਝਦਾ ਰਹਿਨਾਂ,
ਹਨੇਰੇ ਸੰਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਚਾਨਣ ਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਕਤ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ ਕਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ 
ਜੇਰਾ ਕਰਕੇ ਦਰਦ ਵੀ ਜਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਹੋਵੇ ਖਤਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦੀ
ਬਿਨ ਚਾਹਿਆਂ ਹਰਜਾਨੇ ਭਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਰਹੇ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਖੂਹ ਗਿੜਦਾ ਇਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੇੜੇ ਗਹਿਣੇ ਧਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਤਪਸ਼ ਜਦੋਂ ਹਰਿਆਲੇ ਰਸਤੇ ਦਸਤਕ ਦਿੰਦੀ
ਖਾਬ ਸੰਧੂਰੀ ਪਲ ਵਿਚ ਠਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ

ਦਮ ਤੋੜੇ ਜਦ ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਕੋਈ ਸੁਪਨਾ 
ਜੀਵਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪੱਲੇ ਮਰਨੇ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕੀ ਕਰੀਏ ਬੜਾ ਹੀ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ, 
ਨਵੇਂ ਦਿਨ ਆਣ ਕੇ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ।

ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਬੋਲਦੇ ਹਾਂ ਅੱਗਿਓਂ ਸਰਕਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ
ਅਸੀਂ ਦੇਖਾਂਗੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

 ਇਹ ਕੰਧਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ
ਕਿ ਚੌਂਕਾਂ ਸਾਡਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਵੇਂ ਹੀ ਰੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਬਸ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ 
ਜਦੋਂ ਲੁੱਟਦੇ ਨੇ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਇਹ ਸੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ 

ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕੋਈ ਵੀ ਸਹੀ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਤੱਕਿਆ
ਇਵੇਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇਹ ਪੀ ਕੇ ਭੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਇਨਾਂ ਗੈਂਗਸਟਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਰੀ ਹੈ 
ਅਜੇਹੇ ਲੋਕ ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤਾ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ 

ਅਸਾਡੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ,”ਮੈੰ ਮੈਂ”,ਦਾ ਖਿਲਾਰਾ ਹੈ
ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਕਾਰਨੋਂ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ‘ਨਾ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ

ਬੜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ 'ਤੇ ਦਾੜ੍ਹੀ ਹੋ ਗਈ ਚਿੱਟੀ
ਤਿਰੇ ਬਲਜੀਤ ਹੁਣ ਲੱਛਣ ਅਸਾਨੂੰ ਦੰਗ ਕਰਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਮੇਰਾ ਹੈ
ਏਹਦੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤਾਂ ਸਵੇਰਾ ਹੈ

ਰਹਿਮਤਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਬੜਾ
ਕਾਇਮ ਤਾਂ ਹੀ ਵਜ਼ੂਦ ਮੇਰਾ ਹੈ

ਜਦ  ਕਦੇ ਇਸਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ
ਇਸ ਨੇ ਹੀ ਤਾਂ ਵਧਾਇਆ ਜੇਰਾ ਹੈ

ਲੱਗਦਾ ਏਦਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੈਨੂੰ
ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪੰਧ ਲੰਮੇਰਾ ਹੈ

ਐਬ ਕੀ ਕੀ ਗਿਣਾਵਾਂ ਮੈ ਯਾਰੋ?
ਏਥੇ ਗੰਧਲਾ ਬੜਾ ਚੁਫੇਰਾ ਹੈ

ਚਾਂਦਨੀ ਦਾ ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਆਸ਼ਿਕ
ਵੈਰੀ ਮੁੱਢ ਤੋਂ  ਰਿਹਾ ਹਨੇਰਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੰਧਾਂ ਉਤੇ ਲਟਕਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
ਰੁੱਸ ਗਈਆਂ ਜੋ ਅੱਧਵਾਟੇ ਤਕਦੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
 

ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਜਿਹੜੇ ਉਹ ਦਿਨ ਚੇਤੇ ਕਰ ਕਰਕੇ
ਵਿਸਰ ਗਈਆਂ ਰੋਹੀਆਂ ਜੰਡ ਕਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਕੁਝ ਹਿੰਸਕ ਭੀੜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਲੱਭਣ ਤੁਰੀਆਂ ਨੇ
ਸੁਫਨੇ ਦੇ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਇੱਕ ਖੜੋਤ ਜਹੀ ਨੇ ਅੱਜ ਕੱਲ ਏਦਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਬਿਠਾਇਆ ਹੈ
ਸਫਰਾਂ ਵਿਚ ਮਸਰੂਫ ਬੜੇ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਖ਼ਲਾਅ ਹੈ ਜੀਵਨ ਅੰਦਰ ਭਰਦਾ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਉਂਦਾ ਨਈ
ਆਪਣੇ ਜਿਸਮ ਹੰਢਾਏ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਚੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗਜ਼ਲ

ਬਹੁਤਾ ਵਕਤ ਗਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ
ਆਪਣਾ ਰੋਗ ਵਧਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਫੇਸਬੁਕ ਤੇ ਵਟਸਪ ਵਰਗੇ ਪੰਨਿਆਂ  ਦੇ ਸੰਗ ਸੰਗ
ਮਿੱਤਰ ਨਵੇਂ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਜਿਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਤੱਕਿਆ ਹੋਵੇ ਉਸ ਅਜਨਬੀ ਨਾਲ
ਦੁਖ ਸੁਖ ਰੋਜ ਵਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਨਵੇਂ ਪੋਜ਼ ਵਿਚ ਨਿੱਤ ਦਿਹਾੜੇ ਖਿੱਚ ਖਿੱਚ ਕੇ ਫੋਟੋ
ਡੀ ਪੀ ਤੇ ਚਿਪਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਨਵਾਂ ਚਮਕਦਾ ਮਹਿੰਗੇ ਮੁੱਲ ਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤਾਜ਼ਾ ਮਾਡਲ
ਪੈਸੇ ਰੋਜ ਲੁਟਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪੋਸਟ ਨੂੰ ਹੀ ਕਰਕੇ ਕਾਪੀ ਪੇਸਟ
ਝੁੱਗਾ ਚੌੜ ਕਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ

ਲਿਖੀਏ ਚਾਰ ਕੁ ਸਤਰਾਂ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ ਨੇ ਮਿੱਤਰ
ਆਪਾਂ ਹੋਰ ਹਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਟੱਚ ਮੋਬਾਇਲ ਉੱਤੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੱਚ ਪਵੇ ਜੇ ਬੋਲਣਾ ਟਲਦਾ ਨਹੀਂ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਭੀੜ ਵਿਚ ਰਲਦਾ ਨਹੀ

ਖੁਦ ਕਮਾਉਂਦਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਚੋਗ ਨੂੰ
ਤੇਰੇ ਆਟਾ ਦਾਲ ਤੇ ਪਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਰੜਕਦਾ ਹਾਂ ਹਾਕਮਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿਚ
ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਮੈਂ ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਹੈ ਹਰ ਹਕੂਮਤ ਲੁੱਟਦੀ
ਲੀਡਰਾਂ ਦੇ ਵਾਂਗ ਮੈਂ ਛਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਪਰਖਿਓ ਜਦ ਦਿਲ ਕਰੇ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ
ਜ਼ੁਲਮ ਅੱਗੇ ਜ਼ਿਦ ਹੈ ਕਿ ਢਲਦਾ ਨਹੀਂ

ਇਕ ਚਿੰਗਾਰੀ ਲਭ ਰਿਹਾ ਭੁੱਬਲ ਚੋਂ ਮੈਂ
ਚੈਨ ਹੈਨੀਂ ਜਿੰਨਾਂ ਚਿਰ ਬਲਦਾ ਨਹੀਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਹ ਮਨਸੂਬੇ ਅਜਿਹੇ ਘੜ ਰਹੇ ਨੇ
ਉਹ ਕਰਕੇ ਕਤਲ ਖੁਦ ਬੇਦੋਸ਼ਿਆਂ ਸਿਰ ਮੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ

ਨਾ ਕੋਈ ਬੋਲ ਕੇ ਦੱਸੇ ਕਦੇ ਕਰਤੂਤ ਹਾਕਮ ਦੀ
ਜੁਬਾਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਤਾਲੇ ਏਸ ਕਰਕੇ ਜੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ

ਵਜਾਉਂਦਾ ਬੰਸਰੀ ਨੀਰੋ ਨਾ ਉਸਨੂੰ ਫਿਕਰ ਹੈ ਭੋਰਾ
ਨਗਰ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਸਾਹਵੇਂ ਓਸਦੇ ਪਰ ਸੜ੍ਹ ਰਹੇ ਨੇ 

ਜਮੀਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਜ਼ਾ ਹੈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਦੇਣੀ
ਉਹ ਜ਼ਿਦ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਉਪਰ ਹੀ ਮੁਨਸਫ ਅੜ ਰਹੇ ਨੇ

ਬੜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੈ ਮਾਲੀ ਕਿ ਮੈਥੋਂ ਕੀ ਖ਼ਤਾ ਹੋਈ
ਕਿ ਫ਼ਲ ਆਇਆ ਨਹੀਂ ਪਰ ਬੂਰ ਕਾਹਤੋਂ ਝੜ ਰਹੇ ਨੇ

ਕਿਤਾਬਾਂ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਬੜੇ ਨੇ ਸਿਰਫਿਰੇ ਦੇਖੋ
ਬਿਨਾ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਫੇਰ ਵੀ ਜੰਗ ਲੜ ਰਹੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀ ਯਾਰਾ
ਜੇਕਰ ਕਿਤਿਓਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਭਾਵੇਂ ਮੌਸਮ ਤੇਰੇ ਰਾਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪਲ ਚਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਹੁੰਦੇ ਨਾ ਇਹ ਮਿੱਤ ਕਦੇ ਗਲਿਆਰੇ ਸੱਤਾ ਦੇ
ਸਾਊ ਜਹੀ ਸਰਕਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਲੋੜ ਪਈ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਓਦੋਂ
ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਇਸ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਾ ਆਤਿਸ਼ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਪਰ ਨਾ ਘਬਰਾ
ਕੋਨਾ ਇਕ ਸ਼ਰਸ਼ਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਚੰਨ ਤਾਰੇ ਹੀ ਕਰਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਚੈਨ ਕਰਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ

ਰੰਗ ਬਦਲਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਅੰਦਰ ਜੇ ਬਲਜੀਤ ਕਿਤੇ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਯਾਰ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਸਾਂਭ ਲਵੀਂ ਯਾਰਾ
( ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਸਰਕਾਰ

ਪੁੱਠੇ ਰਾਹ ਸਰਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ
ਸਾਰੀ ਸ਼ਰਮ ਉਤਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਹਰ ਵਸਤੂ ਤੇ ਟੈਕਸ ਲਾ ਕੇ
ਕਰਦੀ ਮਾਰੋ ਮਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਕਿਹੜਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਹੋਇਆ
ਇਹ ਏਦਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਗੁੰਡਾ ਅਨਸਰ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ
ਛੱਡ ਚੰਗੇ ਕਿਰਦਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਕਾਲਾ ਧਨ ਬਾਹਰੋਂ ਸੀ ਆਉਣਾ
ਇਹ ਚਿੱਟਾ ਲੈ ਬਾਹਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਅਨਪੜ੍ਹ ਜਾਹਲ ਮੂਹਰੇ ਲਾਏ
ਬਿਲਕੁੱਲ ਹੋ ਬਦਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ

ਧੂੜ ਪਈ ਹੈ ਲੋਕਾਂ ਉਤੇ
ਜਦ ਲੀਡਰ ਦੀ ਕਾਰ ਤੁਰੀ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵਾਅਦੇ ਕਰਕੇ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ
ਦਿਲ ਨੁੰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਲਾਂਬੂ ਲਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਤੇਰੀ ਹਰ ਅਦਾ ਤੇ ਯਾਰਾ ਕਿੰਨੇ ਫੁੱਲ ਚੜਾਏ ਲੇਕਿਨ
ਤੂੰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਵਿਛਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਮੌਕੇ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਵਾਂਗਰਾਂ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲਾਰੇ ਲਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵੀ ਆਵੇਗੀ ਰੁੱਤ ਰੰਗੀਲੀ ਤਾਂ ਆਖਿਰ
ਸੋਨੇ ਰੰਗੇ ਵਰਗੇ ਖਾਬ ਦਿਖਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਕੋਰਾ ਦਰਪਨ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦਾ ਫਿਰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ
ਗਿਰਗਟ ਵਾਂਗੂੰ ਰੰਗ ਵਟਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਕੀਤੀ ਹੈ ਮੈਂ ਸਦਾ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਹਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੀ
ਪਰ ਤੂੰ ਆਪੇਂ ਵੰਡੀਆਂ ਪਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ

ਹਾਮੀ ਭਰਕੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਸਫਰਾਂ ਦੀ ਪਰ
ਅੱਧਵਾਟੇ ਹੀ ਹੱਥ ਛੁਡਾ ਕੇ ਮੁੱਕਰ ਜਾਨੈਂ ,ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਦੋਹੇ

ਬਿਨ ਸਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮਰ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਜੀਵਨ ਗੀਤ
ਮੋਇਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣਾ ਜੱਗ ਦੀ ਕੇਹੀ ਰੀਤ

ਗਰਮੀ ਸਰਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ਾਂ ਮੌਸਮ ਬਦਲੇ ਭੇਸ
ਆਈ ਰੁੱਤ ਬਹਾਰ ਦੀ ਰੰਗਲਾ ਹੋਇਆ ਦੇਸ

ਮੇਵਾ ਹਰ ਇਕ ਰੁੱ`ਤ ਦਾ ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬਾਤ
ਛਿਪਣ ਛਿਪਾਈ ਖੇਡਦੇ ਜੀਕਣ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ

ਨਮਨ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਓਸਨੁੰ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਜੇ ਖੇਤ
ਕਿਧਰੇ ਨਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਕਿਤੇ ਥਲਾਂ ਵਿਚ ਰੇਤ

ਜੱਗ ਰੋਵੇ ਜੱਗ ਹੱਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਗਮੀਆਂ ਆਮ
ਕਿਤੇ ਸਵੇਰਾ ਉਗਮਦਾ ਕਿਧਰੇ ਢਲਦੀ ਸ਼ਾਮ

ਦਰਦ ਵਿਛੋੜਾ ਦੇ ਗਏ ਦੇਵੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਾਪ
ਜਿਹੜਾ ਹੱਥੀਂ ਬੀਜਿਆ ਵੱਢਣਾ ਪੈਣਾ ਆਪ

ਝਗੜਾ ਅੱਲਾ ਰਾਮ ਦਾ ਧਰਮ ਰਚਾਇਆ ਖੇਲ
ਸਾਰੇ ਮਜ੍ਹਬਾਂ ਤੋਂ ਸਹੀ ਰੂਹਾਂ ਵਿਚਲਾ ਮੇਲ

ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਈ ਰਾਜ ਭਾਗ ਦੀ ਡੋਰ
ਲੋਕਾਂ ਰਹਿਣਾ ਸੁੱਤਿਆਂ ਬਹੁਤਾ ਚਿਰ ਨਾ ਹੋਰ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨਾ ਰਹਿੰਦਾ ਮਸਜਿਦਾਂ ਅੰਦਰ ਨਾ ਦਿੱਸਦਾ ਮੰਦਰਾਂ ਅੰਦਰ
ਮੈਂ ਜਿਸਨੂੰ ਰੱਬ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਦਿਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਉਹ ਸੋਚਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਚ ਆ ਕੇ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਖੌਰੂ
ਮੈਂ ਛੱਡ ਆਇਆਂ ਸਾਂ ਜਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਅੰਦਰ 

ਇਹਨਾਂ ਲੋਭਾਂ ਤੇ ਗਰਜਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘਾ ਹੈ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਈ ਡੁੱਬਦੇ ਪਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਕਦੇ ਵੀ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂਗਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ
ਲਿਆਉਂਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਛੁਰੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਹਿਫਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਹਨੇਰਾ ਬਸਤੀਆਂ ਅੰਦਰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਹੈ
ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਹੇ ਦੀਵੇ ਜੋ ਜਗਦੇ ਨੇ ਮਨਾਂ ਅੰਦਰ

ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਜਰਵਾਣੇ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਸੇਕ ਲਾਵਾਂਗੇ
ਉਹ ਕੀ ਸਮਝਣ ਮੇਰਾ ਘਰ ਹੈ ਬੜੇ ਤਪਦੇ ਗਰਾਂ ਅੰਦਰ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹੋਇਆ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਬਾਬਾ
ਵੈਰੀ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਅੰਨ੍ਹੀ ਪੀਵ੍ਹੇ ਕੁੱਤਾ ਚੱਟੇ
ਰਾਜਾ ਆਪ ਲੁਟੇਰਾ ਬਾਬਾ 

ਝੂਠੇ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਜੋ ਆਖੇ
ਐਨਾ ਕਿਸਦਾ ਜੇਰਾ ਬਾਬਾ?

ਰਿਸ਼ਵਤਖੋਰਾਂ ਤੇ ਠੱਗਾਂ ਨੇ
ਖੂਬ ਵਧਾਇਆ ਘੇਰਾ ਬਾਬਾ 

ਕੀਹਦੀ ਦੱਸ ਇਬਾਦਤ ਕਰੀਏ
ਪੈਰ ਪੈਰ ਤੇ ਡੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਏਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਜਾਣਾ ਹੈ
ਕੀ ਤੇਰਾ ਕੀ ਮੇਰਾ ਬਾਬਾ

ਏਹ ਦੁਨੀਆਂ ਦੋ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਦੀ
ਜੋਗੀ ਵਾਲਾ ਫੇਰਾ ਬਾਬਾ 

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਸਰਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ
ਜੋ ਸਿਰ ਸੁੱਟੀ ਬੈਠੇ ਬਰਖੁਰਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਹੋਵੇ ਨਾ ਆਪਸ ਵਿਚ ਭੋਰਾ ਨਫਰਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ
ਬੰਦੇ ਲਈ ਬੰਦੇ ਅੰਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਹੋਇਆ ਕੀ ਜੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦੀ
ਬਹੁਤੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਚੱਲ ਸੁੱਤੇ ਦੋ ਚਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਦੰਗੇ ਕਤਲ ਫਸਾਦ ਬਣੇ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਭ ਦੇ ਹੀ
ਹੋਵੇ ਜਨਤਾ ਨਾ ਏਨੀ ਬਦਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਕੋਈ ਰੂਹ ਤਾਂ ਨਵੀਂ ਫੂਕਣੀ ਪੈਣੀ ਆਖਿਰ ਨੂੰ
ਲੋਕੀਂ ਬਣ ਚੁੱਕੇ ਜਿਹਡ਼ੇ ਮੁਰਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਏਨੇ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀ ਗਏ ਗੁਜਰੇ ਹੁਣ ਆਪਾਂ ਵੀ
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲਾ ਸੁੱਤਾ ਫਨਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਨੇ ਨੀਰਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਰੋਹੀਆਂ ਨੂੰ
ਚੌਗਿਰਦੇ ਵਿਚ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਟੁਣਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਆਸ ਪੜੋਸ ਉਦਾਸ ਫਿਜ਼ਾਵਾਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜੋ
ਸੁੰਨੇ ਵਿਹਡ਼ੇ ਝਾਂਜਰ ਦੀ ਛਣਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਜੋ ਵੀ ਥੱਕੇ ਹਾਰੇ ਰਾਹੀ ਢਾਹ ਬੈਠੇ ਨੇ ਢੇਰੀ
ਮੁਰਦਾ ਹੋਏ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਰਫਤਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਜੂਲੇ ਹੇਠਾਂ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇ ਜੋ ਕਰਨ ਗੁਲਾਮੀ ਹੀ
ਹੱਕਾਂ ਖਾਤਿਰ ਲੜਨ ਉਹ ਸਿਪਾਹ ਸਲਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

'ਨੇਰਾ ਢੋਇਆ ਹੈ ਜਿੰਨਾਂ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਤੀਕਰ
ਬਸਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਲਲਕਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਲੈ ਡਿਗਰੀਆਂ ਖਾਕ ਛਾਣਦੇ ਨਿੱਤ ਦਫਤਰਾਂ ਦੀ
ਭੁੱਖ ਨੰਗ ਨਾਲ ਘੁਲਦੇ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਥੋਡ਼ੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਉੱਦਮ ਨੇ ਹੁਣ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ
ਹਿੰਮਤ ਹਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਹਰ ਵਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

ਸਿਆਸਤ ਨੇ ਬਣ ਜੋਕਾਂ ਪੀ ਲਿਆ ਖੂਨ ਲੋਕਾਈ ਦਾ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੁੱਟ ਰੋਕਣ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਜਗਾ ਦਈਏ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ )