ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪੱਤ ਪੁਰਾਣੇ ਝੜ ਝੜ ਕੇ ਹੀ ਨਵਿਆਂ ਨੂੰ ਥਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਨੇ
ਆਸਾਂ ਬੜੀਆਂ ਨਵਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਵੱਡੇ ਹੋ ਛਾਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਨੇ

ਸਿਖ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਵਿਚ ਰਚਣਾ
ਜਿੱਦਾਂ ਵੱਡੇ  ਪੈੜਾਂ ਪਾ ਕੇ ਨਿੱਕਿਆ ਨੂੰ ਰਾਹਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਨੇ

ਬਹੁਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਜੋ ਉਤੋਂ ਉਤੋਂ ਮਿੱਤਰ ਜਾਪਣ
ਭਰ ਭਰ ਖਾਰ ਪਰਾਗੇ ਦਿੰਦੇ ਫੁੱਲ ਕੋਈ ਟਾਂਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਨੇ

ਕਿੰਨੇ ਬੇਮੁੱਖ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ਤੇ ਇਹ ਕੈਸਾ ਹੁਣ ਦੌਰ ਹੈ ਆਇਆ
ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਹਾਉਕੇ ਤੇ ਹਾਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਨੇ

ਸਦਕੇ ਜਾਈਏ ਰੁੱਖਾਂ,ਨਦੀਆਂ,ਸਾਗਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਉਤੋਂ
ਜੀਣ ਲਈ ਹਿੰਮਤ ਦਿੰਦੇ ਸ਼ੀਤਲ ਸੁਖਮਨ 'ਵਾਵਾਂ ਦਿੰਦੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਐਵੇਂ ਹੀ ਨਾ ਕੂੜ ਪਸਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ
ਕੋਈ ਕਿੱਸਾ ਜਰਾ ਕਰਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਧੂਹ ਪਾਵੇ ਜੋ ਐਨੀ ਮੁਰਦਾ ਦਿਲ ਧੜਕੇ
ਐਸਾ ਅਫਸਾਨਾ ਵੀ ਯਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਹੋਇਆ ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਬਥੇਰਾ ਹੈ

ਓਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਾ ਦੋਬਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਸੋਚ ਸੋਚ ਨਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ

ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਤਾਰਾ ਰਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਹੌਲਾ ਹੌਲਾ ਬਹੁਤਾ ਲਿਖਿਆ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਾਂ
ਲੇਕਿਨ ਤੂੰ ਕੁਝ ਭਾਰਾ ਭਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਪੈਰ ਸਿਆਸਤ ਨੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਪਸਾਰ ਲਏ
ਚਲਦਾ ਕਿੱਦਾਂ ਚੱਕਰ ਸਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਲਗਦਾ ਹੈ

ਨੇਤਾਵਾਂ ਦਾ ਲਾਇਆ ਲਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ
 

ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਨਵਾਂ ਮਾਫੀਆ ਉੱਗ ਪਿਆ
ਓਹਨਾਂ ਦਾ ਹਰ ਕਾਲਾ ਕਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਸ਼ਾਖ਼ ਸ਼ਾਖ਼ ਤੇ ਉੱਲੂ ਬੈਠਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ
ਏਸੇ ਲਈ ਨਾ ਚਮਨ ਹਮਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਖੇਤਾਂ ਅੰਦਰ ਜਿਸਨੇ ਉਮਰ ਗੁਜ਼ਾਰ ਲਈ
ਅੰਨਦਾਤੇ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਮਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ

ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤੇ ਦੂਰ ਨੇ ਬੀਜ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ
ਫਿਰ ਵੀ ਆਮਦ ਦਾ ਲਲਕਾਰਾ ਲਿਖਿਆ ਕਰ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹੱਸਦੇ ਗਾਉਂਦੇ ਲਿਖਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ
ਲੋਕੀਂ ਕਿੰਨਾ ਰਲ ਮਿਲ ਬਹਿੰਦੇ ਹੁੰਂਦੇ ਸੀ

ਝੱਖੜ ਤੱਤੀਆਂ 'ਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਰ ਲੈਂਦੇ
ਜੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦੇ ਹੁੰਂਦੇ ਸੀ

ਫ਼ਿਕਰ ਕਦੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਕੱਲ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ
ਹੋਵੇ ਸੁਖ ਸਰਬੱਤ ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ

ਪਾਸਾ ਵੱਟਿਆ ਕਦੇ ਨਾ ਔਖੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ
ਨਾਲ ਮੁਸੀਬਤ ਹਰ ਦਮ ਖਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ

ਜੀਵਨ  ਵਿੱਚ ਰਵਾਨੀ ਸੀ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗੂੰ
ਪਾਣੀ ਵਾਂਗੂੰ ਕਲਕਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹੁੰਂਦੇ ਸੀ

ਆਪਸ ਦੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤਾ ਮੋਹ ਸਤਿਕਾਰ ਰਿਹਾ
ਲੋਕ ਮਨਾਂ ਵਿਚ ਡੂੰਘੇ ਲਹਿੰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗਜ਼ਲ

ਬੜੀ ਮਾੜੀ ਹਕੀਕਤ ਹੈ ਬੜੇ ਹਾਲਾਤ ਮਾੜੇ ਨੇ

ਕਿ ਏਥੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਜੋ ਬੜੇ ਕੰਮਜਾਤ ਮਾੜੇ ਨੇ

 

ਹਕੂਮਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਜ਼ਾਲਮਾਨਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਏਥੇ

ਕਿ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਲਓ ਦਿਨ ਰਾਤ ਮਾੜੇ ਨੇ

 

ਹੈ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਭਿਖਾਰੀ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ

ਆਟਾ ਦਾਲ ਵਰਗੇ ਜੋ ਮਿਲੇ ਖ਼ੈਰਾਤ ਮਾੜੇ ਨੇ

 

ਜਰਾ ਪੁੱਛੋ ਕਿਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿ ਓਦੋਂ ਬੀਤਦੀ ਕਿੱਦਾਂ

ਕਿ ਸੋਕਾ ਵੀ ਬੜਾ ਮਾੜਾ ਗੜੇ ਬਰਸਾਤ ਮਾੜੇ ਨੇ

 

ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਹੀ ਫਾਇਦਾ ਹੈ ਸੋਚਦਾ ਲੋਭੀ

ਕਿ ਰੱਖਣੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰ ਸਮੇਂ ਜਜ਼ਬਾਤ ਮਾੜੇ ਨੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵੱਡੇ ਬੰਦੇ ਘਟੀਆ ਕਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ
ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਦਰਿਆ ਹੋਏ ਪਲੀਤ ਤੁਸਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ 
ਪਾਣੀ ਗੰਧਲੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਧਰਤੀ ਕਾਹਤੋਂ ਜ਼ਹਿਰੀ ਕੀਤੀ ਖਾਦਾਂ ਨਾਲ
ਏਥੇ ਵੱਸਦੇ ਪੁੱਤ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਦਰਜਾ  ਪੌਣ ਪਵਨ ਦਾ ਸੀ ਗੁਰੂ ਵਾਲਾ
ਧੂਆਂ ਧੂਆਂ ਜੋ  ਗਲਿਆਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਫਾਹਾ ਲੈ ਕੇ ਕਿਓਂ ਮਰਿਆ ਹੈ ਅੰਨਦਾਤਾ
ਵਾਰਸ ਸਾਥੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਾਰੇ  ਪੁੱਛਣਗੇ

ਬੰਦੇ ਨੇ ਸੰਗਮਰਮਰ ਲਾ ਕੇ ਕੀ ਖੱਟਿਆ
ਢਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕੁੱਲੀਆਂ ਢਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਕਿੱਧਰ ਗਈਆਂ ਵੰਗਾਂ ਵੀਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ
ਗਲੀ ਗਲੀ ਫਿਰਦੇ ਵਣਜਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ

ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੱਥਾ ਤੁਸੀਂ ਵਿਗਾੜ ਲਿਆ 
ਪੱਤ ਵਿਹੂਣੇ ਰੁੱਖ ਵਿਚਾਰੇ ਪੁੱਛਣਗੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਰਦੀ ਗ਼ਰੂਰ ਹੈ ਜੋ,ਹਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ
ਮਹਿਲਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਲੱਗੀ,ਤਖ਼ਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ

ਹਰ ਵਕਤ ਘਾਣ ਹੁੰਦਾ,ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦਾ ਜਿਥੇ
ਮੈਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ,ਬਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ

ਮਿਲਿਆ ਜ਼ਰਾ ਕੁ ਮੌਕਾ, ਫਿਰ ਦੇਖ ਲੈਣਾ ਮੈਨੂੰ
ਸ਼ੁਹਰਤ ਮਿਲੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ,ਸਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ

ਬਰਫ਼ਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੀ,ਬੇਬਾਕ ਆਤਮਾ ਹਾਂ
ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ,ਸਖ਼ਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ

ਜਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੌਕਾ,ਹਾਲਾਤ ਨੇ ਉਦਾਸੇ
ਬੇਮੌਸਮੀ ਜੋ ਛਾਈਂ,ਮਸਤੀ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ,)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਹਿਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸੀ ਉਸਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ
ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਸਭ ਹੈਂਸਿਆਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਲਖ ਸਿਕੰਦਰ ਜਿੱਤਣ ਉੱਠੇ ਜੱਗ ਨੂੰ
ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਜੰਗ ਹਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਸਹਿਮੀ ਸਹਿਮੀ ਹੈ ਫਿਜਾ ਇਹਨੀਂ ਦਿਨੀਂ
ਹੋਇਆ ਕੀ ਜੋ ਰੰਗ ਸਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਜਦ ਵੀ ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਕਮਾਇਆ ਹੈ ਦਗਾ
ਮਹਿਕਾੰ ਦੇ ਸੰਗ ਫੁਲ ਵਿਚਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਵਹਿਸ਼ੀਆਨਾ ਦੌਰ ਹੈ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ
ਰੋਕਣਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਕਰਦੇ ਸੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਗੱਲ ਜੋ
ਓਹ ਗਏ ਤਾਂ ਭਾਈਚਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ

ਤੁਰ ਗਿਆ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰਾ ਪਸਰਿਆ
ਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਚੰਦ ਤਾਰੇ ਤੁਰ ਗਏ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਯਾਦਾਂ ਬਚੀਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਰਮਾਇਆ ਨਾ
ਜੀਵਨ ਮਾਰੂਥਲ ਵਰਗਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਾਇਆ ਨਾ

ਕੋਝੀ ਚਾਲ ਹੈ ਰੁੱਤਾਂ ਚੱਲੀ ਸੁੰਨ-ਮ- ਸੁੰਨੇ ਸਭ ਰਸਤੇ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਆਤਿਸ਼ ਫੈਲੀ ਠੰਡਾ ਬੁੱਲਾ ਆਇਆ ਨਾ

ਖੂਬ ਅਸੀਂ ਖੇਡਾਂਗੇ ਹੋਲੀ ਹਰ ਵਾਰੀ ਇਹ ਸੋਚੀਦਾ 
ਲੇਕਿਨ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀ ਰੁੱਸੇ ਰੰਗ ਕਿਸੇ ਨੇ ਪਾਇਆ ਨਾ

ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਤਾਂ ਪੱਤਾ ਪੱਤਾ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ 
ਬੇਮੁੱਖ ਪੌਣਾਂ ਮੇਰੀ ਖਾਤਿਰ ਗੀਤ ਕੋਈ ਵੀ ਗਾਇਆ ਨਾ

ਸ਼ਾਮ-ਸਵੇਰੇ ਘੇਰ-ਘੇਰ ਕੇ ਘੋਰ ਉਦਾਸੀ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ
ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਪੰਧ ਲਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਮੰਜਿਲ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਇਆ ਨਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਘੋਖਿਆ ਜਾਏ
ਜੋ ਹੋਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲੋਂ ਛੇਕਿਆ ਜਾਏ

ਅਜੇ ਵੀ ਵਰਤ ਕੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਨੇ ਤਿਜਾਰਤ ਜੋ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਸਖਤੀ ਦੇ ਜਰਾ ਕੁ ਰੋਕਿਆ ਜਾਏ

ਸਦਾ ਕਰਦੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਗੱਲ ਅਧਿਆਤਮਿਕਤਾ ਦੀ
ਕਿ ਝੂਠੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਦੇ ਦਾਵਿਆਂ ਨੂੰ  ਪਰਖਿਆ ਜਾਏ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਜਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਜਦੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ ਮਿੱਥਾਂ ਨੂੰ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸਦੀਵੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾਏ

ਬੜੇ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨੇ ਭੇਸ ਬਦਲੇ ਲੁੱਟ ਦੀ ਖਾਤਿਰ
ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਰਹਿਮ ਉਹਨਾਂ ਲੋਟੂਆਂ ਨੂੰ ਸੋਧਿਆ ਜਾਏ

ਅਸਲੀ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਹੁਣ ਦਰਜ ਕਰ ਦੇਵੋ
ਕਿ ਨਕਲੀ ਨਾਇਕਾਂ ਵਾਲਾ ਸਫਾ ਹੁਣ ਨੋਚਿਆ ਜਾਏ

ਨਬੇੜਾ ਆਖਰੀ   ਨੇਕੀ ਬਦੀ ਦਾ ਹੋਰ ਹੋਵੇਗਾ
ਪੁਰਾਤਨ  ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਤੋਂ ਜੇ ਖੋਲਿਆ ਜਾਏ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪਾਏ ਪੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ
ਫੈਲੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਇਹ ਦੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ ਹੁਣ ਤੱਕ ਜਿਹੜੇ ਸੁੱਖੀ ਸਾਂਦੀ ਏਥੇ
ਲੋਕ ਸਿਆਸਤ ਦੇ ਜੋ ਡੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਸੰਸਦ ਚੁਣਦੇ ਲੋਕੀਂ ਤਾਂ ਕਿ ਹੋਵੇ ਦੇਸ਼ ਉਸਾਰੀ
ਓਹਨਾਂ ਘੜੇ ਕਾਨੂੰਨ ਬੇਢੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਸਦਕਾ ਹੀ ਬਣਦਾ ਗੁਲਦਸਤਾ
ਜੇ ਫੁੱਲ ਹੋਵਣ ਇਕੋ ਰੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਰਣ-ਭੂਮੀ ਅਪਣਾ ਬੱਲ ਹੀ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਕਸਰ
ਜੇ ਹਥਿਆਰ ਉਧਾਰੇ ਮੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ

ਜਨਤਾ ਅਪਣਾ ਹੱਕ ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਪਰ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇਖੋ
ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਨੇ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗੇ ਸੂਤ ਨਹੀਂ ਆਉਣੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਨੇਰੀ ਨਫਰਤਾਂ ਦੀ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਜੇ ਰੋਕਿਆ ਹੁੰਦਾ
ਚਿਹਰਾ ਨਗਰ ਮੇਰੇ ਦਾ ਵੀ ਹੁਣ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਬੜੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਆਪਾਂ ਸੀ ਕਿ ਤਾਂ ਹੀ ਵਿਗੜਿਆ ਹਾਕਮ
ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਕੰਨ ਹੋਣੇ ਸੀ ਅਸਾਂ ਜੇ ਬੋਲਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਕਦੇ ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇ ਸਕਣਾ ਸੀ ਮੇਰੇ ਯਾਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ
ਕਿ ਯਾਰੀ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੇ ਥੋੜਾ ਪਰਖਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਅਦਬ ਤਹਿਜ਼ੀਬ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਦਾ ਸਾਨੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕੋਈ
ਜੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਜ਼ਮਾਨੇ ਨੇ  ਕਿਤੇ ਇਹ ਵਰਤਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੱਬ ਦੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਾ ਹੁੰਦੀ
ਜਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਦ ਅੰਦਰੋ ਹੀ ਟੋਲਿਆ ਹੁੰਦਾ

ਬੜੀ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਓਸਦੇ ਕਦਮਾਂ 'ਚ ਹੋਣੀ ਸੀ
ਕਿਤੇ ਬਲਜੀਤ  ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਜੇਕਰ  ਭਟਕਿਆ ਹੁੰਦਾ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਗ਼ਜ਼ਲ
ਹਰ ਵੇਲੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
ਕੂੜ ਵਿਵਸਥਾ ਸਾਡੇ ਸੁਫਨੇ ਖਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਕੇ ਨਿਸ ਦਿਨ ਹੀ ਸਰਕਾਰ
ਲਾਕੇ ਵੱਡੇ ਟੈਕਸ ਤੇ ਖੀਸੇ ਚਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਸਮਝ ਲਵੋ ਕਿ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਮੁਫਤ ਕਦੇ ਨਾ  ਮਿਲਦੀ
ਜਨਤਾ ਵੀ ਤਾਂ ਹਰ ਸ਼ੈਅ ਮੁਫਤੀ ਝਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਭਾਵੇਂ ਦੋਸ਼ ਨੇ ਲੱਗੀ ਜਾਂਦੇ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਉਪਰ
ਮੀਡੀਆ ਉਪਰ ਹਰ ਇਕ ਖੁਦ ਨੂੰ ਪਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ

ਵੱਡੇ ਲੀਡਰ ਕੁਫਰ ਤੋਲਦੇ ਸ਼ਰੇਆਮ ਹੀ ਅਕਸਰ
ਭੋਲੀ ਜਨਤਾ ਪਰ ਤਾਂ ਵੀ ਇਤਫਾਕ ਕਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਹਾਦਸੇ ਤੇ ਖਦਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ
ਜੀ ਰਿਹਾ ਬੰਦਾ ਅਨੋਖੇ ਸਦਮਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਜਦ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਾਂ ਏਦਾਂ ਸੋਚਦਾਂ 
ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਕਿੰਨੇ ਪੁਤਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਜ਼ਰਦ ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਉਦਾਸ
ਸ਼ੀਤ  ਰਾਤਾਂ ਨ੍ਹੇਰੀਆਂ ਵਿਚ ਠਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਬਹੁਤ ਹੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਰਹੀ ਕਿ ਮਾਣੀਏ  ਮੌਜਾਂ ਕਦੇ
ਬੇਹਿਸਾਬ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹੇ ਪਰ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਆਦਮੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੱਘ ਲਈ
ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ

ਨਾ ਹੀ ਬੀਜੇ ਫੁੱਲ  ਨਾ ਹੀ  ਛਿੜਕੀਆਂ ਇਤਰਾਂ ਨੇ ਮੈਂ
ਫੇਰ ਵੀ ਬਲਜੀਤ ਔਖੇ ਰਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਗਿਆ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਵੇਖਾਂ ਜਦ  ਹਾਲਾਤ  ਬੜਾ ਡਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।
ਉਜੜੇ ਥੇਹਾਂ ਵਰਗਾ ਹਰ ਘਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਜਿਹੜੇ ਦਰ ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ ਮੈਂ,
ਅੱਜਕੱਲ ਸੁੰਨ ਮਸੁੰਨਾ ਉਹ ਦਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਫੈਲੀ ਜਾਂਦੈ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਆਤਿਸ਼ ਵੀ ਹੈ,
ਸਿਵਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮੰਜ਼ਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਲੋਕਾਂ ਦੇਸ਼ ਹਵਾਲੇ ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੀਤਾ,
ਉਹਨਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਖੰਡਰ ਲਗਦਾ ਹੈ।

ਬੇਕਾਰਾਂ, ਮਜ਼ਦੂਰ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ
ਮੁੱਦਾ ਕੇਵਲ ਮਸਜਿਦ ਮੰਦਰ ਲਗਦਾ ਹੈ

ਹਰਿਆਲੀ ਤੇ ਫੁੱਲ ਬਗੀਚੇ ਲੋੜੀਂਦੇ,
ਐਪਰ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰਾ ਬੰਜਰ ਲਗਦਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਬਹੁਤਾ ਵਾਪਰਦਾ ਨਹੀਂ ਚੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਨਾਚ ਸਿਆਸਤ ਦਾ ਇਹ ਨੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਧਰਮ ਦੇ ਨਾਂਅ ਤੇ ਰੋਟੀ ਸੇਕਣ ਥੋੜੇ ਗੁੰਡੇ ਬੰਦੇ ਏਥੇ
ਲੋਕ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਵੇ ਦੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਦਿਲ ਤਾਂ ਸਭ ਦਾ ਕਰਦਾ ਹੀ ਹੈ  ਸਾਦ ਮੁਰਾਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ
ਆਏ ਦਿਨ ਹੀ ਕੋਈ ਪੰਗਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਕਈ ਵਸੀਲੇ ਵਰਤ ਵਰਤ ਕੇ ਬੜੀ ਤਰੱਕੀ ਬੰਦੇ ਕੀਤੀ
ਜੀਵਨ ਬਹੁਤਾ ਹੀ ਬੇਢੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਹਰ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਹਿਕਣ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫੈਲਣ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ
ਚੌਗਿਰਦਾ ਲੇਕਿਨ ਬਦਰੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਪਰਜਾ ਸਿੱੱਧੀ ਭੋਲੀ ਭਾਲੀ ਪਰ ਕੁਝ ਰਾਜਨੇਤਾਵਾਂ ਕਰਕੇ
ਐਵੇਂ ਹੀ ਬਦਨਾਮ ਤਰੰਗਾ ਫਿਰ ਵੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਪੇਸ਼ੀਨਗੋਈ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਤੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ
ਬੜੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ਕ ਕੰਡੇਦਾਰ ਤੇ ਬਦਰੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਆਈਆਂ ਸੀ ਕਦੇ ਰੁੱਤਾਂ ਕਿ ਬਿਰਖਾਂ ਗੀਤ ਛੇੜੇ ਸੀ
ਅਜ ਉਦਰੇਵਿਆਂ ਵਾਲੇ ਬੜੇ ਮੋਹ ਭੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਮਾਰੂਥਲ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਦੇ ਦਲਦਲ ਵੀ ਆ ਜਾਂਦੀ
ਬਥੇਰੇ ਰੂਪ ਇਹ ਬਦਲਣ ਤੇ ਕਰਦੇ ਦੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਓਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਂਪਦਾ ਰਹਿਠਾਂ
ਬਹਿ ਕੇ ਤਖਤ ਤੇ ਆਖਣ ਜੋ ਇਕੋ ਰੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਸਾਹਵੇਂ ਆ ਗਏ ਕੁਝ ਵਲ ਵਲੇਵੇਂ ਚਲਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ
ਕਦੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਸਿੱਧੇ ਸਾਫ ਅੱਜ ਬੇਢੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ

ਖਲੋਤੇ ਹਾਂ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਜੋ ਹੈ ਬਾਰੂਦ ਦੀ ਢੇਰੀ
ਅੱਗੇ ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੋਂ ਆਉਣਗੇ ਬਸ ਜੰਗ ਨੇ ਰਸਤੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੱਤਾ ਉੱਤੇ ਕਾਬਜ਼ ਫੇਰ ਔਰੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ
ਹਰ ਕੁਰਸੀ ਹਰ ਦਫਤਰ ਅੰਦਰ ਭਗਵੇਂ ਰੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ

ਗੋਲ ਭਵਨ ਵਿਚ ਵਿਗਿਆਨਕ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸੀ
ਉਸ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਅੱਜ ਕੱਲ ਕੁਝ ਸਾਧੂ ਨੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ

ਚੋਰ,ਡਾਕੂਆਂ ਠੱਗਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਚੌਕੀਦਾਰ ਵੀ ਰਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ
ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਰਾਖੇ ਲੋਕ ਮਲੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ

ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆਂ ਸਦਾ  ਸਕੂਨ ਜਿਹਾ ਸੀ
ਸਭ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਵੇਂ ਲੇਕਿਨ ਹਰਦਮ ਦੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ  ਨੇ

ਸੋਚ ਰਹੀ ਹੈ ਪਰਜਾ ਕਿ ਉਹ ਆਖਿਰਕਾਰ ਤਾਂ ਸਮਝੇਗਾ ਹੀ
ਪਰ ਹਾਕਮ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅੰਦਰ ਪੁੱਠੇ ਪੰਗੇ ਆ ਬੈਠੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮੂੰਹ ਤੇ ਬੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?
ਝੂਠ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਛਾਬੇ ਤੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?

ਵੱਡਾ ਇਕ ਹਜੂਮ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ ਸਾਹਵੇਂ 
ਆਓ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਟੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?

ਸਭ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਮਸਲ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਉਸਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਥੱਲੇ ਰੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?

ਲੱਭ ਜਾਏਗੀ ਭੁੱਬਲ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਚਿੰਗਾਰੀ
ਥੋੜਾ ਤਬੀਅਤ ਨਾਲ ਫਰੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?

ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਕਰ ਦਿਤਾ ਹੈ ਇਸ ਨੂੰ
ਏਸ ਫਿਜ਼ਾ ਵਿਚ ਇਤਰਾਂ ਘੋਲੋ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ?
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ
ਸ਼ਹਿਰ ਕਸਬੇ ਪਿੰਡ ਸਭ ਖੰਡਰਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

ਬਾਂਸੁਰੀ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਕੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ ਏਸ ਦੀ,
ਐ ਦਿਲਾ ! ਕਿਉਂ ਬੇ-ਸੁਰੇ ਦਿਨ ਰਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

ਛੇੜਨਾ ਸੰਗਰਾਮ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਲਈ
ਵਕਤ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਸੁਕਰਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

ਜੇਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਹੱਥ ਆਈ ਵਾਗਡੋਰ ਦੇਸ਼ ਦੀ
ਸਭ ਲੁਟੇਰੇ ਠੱਗ ਤੇ ਬਦ-ਜ਼ਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

ਹੌਸਲੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇਂ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਏਥੇ ਕੌਣ ਫਿਰ
ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸ਼ਾਂਤ ਚੱਕਰਵਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ

'ਨੇਰਿਆਂ ਸਿਰ ਦੋਸ਼ ਮੜ੍ਹਨਾ ਵੀ ਸਦਾ ਵਾਜਿਬ ਨਹੀਂ
ਜੁਰਮ ਏਥੇ ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ-ਪ੍ਰਭਾਤ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਿੱਤਰ ਕਦ ਬਣ ਜਾਂਦੇ  ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
ਕਦੋਂ ਕੁਦਰਤੀ ਕਹਿਰਾਂ ਵਰਤਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਬੇਗਾਨੇ  ਜਦ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ  ਗਿਲਾ ਨਾ ਕੋਈ
ਲੇਕਿਨ ਹੁਣ ਹਮਸਾਏ ਬਦਲਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜੋਬਨ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀਆਂ ਫਸਲਾਂ
ਬਰਬਾਦੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਗੜਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਅਣਕਿਆਸੀ ਬਿਪਤਾ ਜਦ ਕੋਈ ਆ ਪੈਂਦੀ
ਸਦੀਆਂ ਤੀਕਰ ਰੂਹਾਂ ਭਟਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਮਤਵਾਲ
ਰਾਤ ਪਈ ਫਿਰ ਤਾਰੇ ਚਮਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਸਹਿਜ ਸੁਭਾਅ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ
ਬਿਨਾਂ ਗੱਲ ਤੋਂ ਡੌਲੇ ਫਰਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ

ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਭੰਡਣ ਜੋ
ਹਾਕਮ ਦੀ ਅੱਖ ਅੰਦਰ ਰੜਕਣ ਦੇਰ ਨਾ ਲੱਗੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)