ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਨੇਰੇ ਚੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੋਈ
ਉਦੋਂ ਫਿਰ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਟਲ ਗਈ ਹੈ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕੋਈ

ਅਸੀਂ ਜੇ ਸ਼ਬਦ  ਤੋਂ ਭੋਰਾ ਵੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਨਾ ਸਿੱਖੇ
ਭਲਾ ਸਾਡਾ ਕਰੇਗੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰ ਬੰਦਗੀ ਕੋਈ.

ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਓਸ ਨੇ ਅਪਣੇ ਗਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਾਂ ਭਾਲਦਾ ਹੈ ਤਿਸ਼ਨਗੀ ਕੋਈ.

ਬਿਖੜੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਉਤੇ ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਾਥ ਨਿਭਦੇ ਨੇ
ਜਿਹਨਾਂ ਮਾਣੀ ਹੈ ਪਗਡੰਡੀ ਸਦਾ ਹੀ ਰੰਗਲੀ ਕੋਈ

ਜਰਾ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖੋ ਬਹਾਰਾਂ ਕਿੰਝ ਮਾਣਾਂਗੇ,
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੌਸਮਾਂ ਅੰਦਰ ਰਹੀ ਜੇ ਗੜਬੜੀ ਕੋਈ.

ਬੜਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੀ ਗੁਜ਼ਰੇ,
ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਤੋਂ ਸਮਝਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਜਨਬੀ ਕੋਈ.

ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਫੇਰ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਾ ਰਹਿਣਾ
ਕਿ ਭੰਵਰੇ ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੀ ਜੇ ਰਹੀ ਨਾ ਦੋਸਤੀ ਕੋਈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜੋ ਵੇਖੇ ਖ਼ਾਬ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ
ਮਿਰੇ ਅਰਮਾਨ ਹੰਝੂ ਬਣ ਕਦੋਂ ਦੇ ਵਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਸਤਾਇਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਕਿ ਸਾਹ ਸਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਾਕੀ,
ਅਸੀਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਫਿਰ ਵੀ ਸਿਤਮ ਯਾਰੋ ਸਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਕਿਸੇ ਰੰਗੀਨ ਬਸਤੀ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ,
ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਰੇਤ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਵਿੰਹਦੇ ਢਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਪਰਖੀਂ ਤਿਰੇ ਤੋਂ ਜਾਨ ਵਾਰਾਂਗੇ,
ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਕਤ ਵੇਖੇ, ਬਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਬੜੀ ਛੇਤੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਓਹ ਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੁੰਦੇ,
ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੱਚੀਆਂ 'ਬਲਜੀਤ' ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਆ ਲੜੀਏ ਵਿਭਚਾਰਾਂ ਨਾਲ
ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਛੱਡ ਕੇ ਕੱਛੂਕੁੰਮਾ ਚਾਲ
ਰਲੀਏ ਸ਼ਾਹ ਅਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਯਾਰ ਛੁਪਾ ਨਾ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ
ਕਰ ਸਾਂਝੀ ਦਿਲਦਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਨਿਪਟ ਲਵਾਂਗੇ ਮਿਲ ਜੁਲ ਕੇ
ਸਭ ਮਾੜੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਮੰਗੇ ਤੋਂ ਜੇ ਹੱਕ ਮਿਲੇ ਨਾ
ਖੋਹ ਲੈਣੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਮੰਜ਼ਿਲ ਸਾਹਵੇਂ ਹੈ ਬਲਜੀਤ
ਖੇਡਾਂਗੇ ਗੁਲਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਉਲਝ ਗਈ ਹੈ ਤਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੰਘਿਆ ਪਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਵੋਟਾਂ ਪਾਉਂਦੀ

ਖਲਕਤ ਅੰਨੀ ਕਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਵਿਹਲੇ ਰਹਿਣ ਸਮੈਕਾਂ ਪੀਂਦੇ

ਮੁਸ਼ਟੰਡਿਆਂ ਦੀ ਢਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਵਿਚ ਕਚਿਹਰੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਮੈਂ

ਹੁੰਦੀ ਕੁੱਤੇ-ਖਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੇ

ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਧਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਕਿੰਜ ਪਲੀਤ ਅਸਾਂ ਨੇ ਕੀਤੇ

ਮਿੱਟੀ ‘ਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਧਰਮੀ ਬਣ ਪਾਖੰਡੀ ਬਾਬੇ

ਵੇਚੀ ਜਾਂਦੇ ਬਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ
ਕਿ ਖਤ ਮੇਰੇ ਮਚਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀ ਸਕਣਾ

ਦਿਲੇ ਨੂੰ ਚਾਕ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਬੜਾ ਤੈਨੂੰ ਤਜਰਬਾ ਹੈ
ਜ਼ਰਾ ਟਾਕੀ ਜੇ ਲਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਹਵਾ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਐਪਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵਾਕਿਫ
ਜੇ ਸੁਰ ਅਪਣਾ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਬੜੇ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਮੁਸਾਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਪਰਿੰਦੇ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਤਿਰੇ ਦਰ ਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਲੈ
ਜਰਾ ਚੋਗਾ ਖਿਲਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਹਿਜਰ ਦੀ ਅੱਗ ਧੁਖਦੀ ਹੈ ਨਾ ਬਲਦੀ ਹੈ ਨਾ ਬੁਝਦੀ ਹੈ
ਮਚਾਅ ਦੇ ਜਾਂ ਬੁਝਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਸੁਣੋ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾਂ ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ
ਕਿਤੇ ਪੀਣੋ ਹਟਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ
{ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ}

ਗ਼ਜ਼ਲ

 ਚਲੋ ਹੁਣ ਸਾਫ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਰਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਕਿ ਤਾਜ਼ੀ ਪੌਣ ਦਾ ਬੁੱਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਬੜੇ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ ਲੋਕੀਂ ਸਫਰ ਵਿਚ ਚਲਦਿਆਂ ਭਾਵੇਂ

ਮਿਰੇ ਦਰਦਾਂ ਨੂਂ ਜਾਣੇ ਜੋ,ਕੋਈ ਵੀ ਖਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਸਦਾ ਹਾਰੀ ਹੈ ਬਾਜ਼ੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਪਹੁੰਚੇ ਤੋਂ

ਜੋ ਦੇਵੇ ਜਿੱਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਜਿਹਾ ਟਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਅਡੰਬਰ ਵਧ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਨਹੀਂ ਇਨਸਾਫ ਵੀ ਕਿਧਰੇ

ਇਹਨਾਂ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕਰੇ ਜੋ ਨਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਕਲੇਜੇ ਚੀਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਫੱਟ ਵੀ ਯਾਰ ਨੇ ਦਿੱਤੇ

ਅਜੇ ਅਣਸੀਤਿਆਂ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੇ ਭੋਰਾ ਮਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

                          (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜ਼ਰਾ ਸੁਣਿਓ ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਕਿ ਆਦਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਹਰ ਬੁਰਾਈ ਸਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਇਲਮ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਨੇ
ਅਖੌਤੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਬਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਹੀ ਯੁੱਧ ਲੜਿਆ ਹੈ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ,ਨਹੀ ਜਿੱਤਿਆ
ਵਕਤ ਦੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਹੱਥੋਂ ਮੈਂ ਆਖਿਰ ਢਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਮੈਂ ਪੱਤਾ ਹਾਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹਾਂ ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉਤੋਂ
ਬੜਾ ਤਾਰੂ ਸਾਂ ਐਪਰ ਪਾਣੀਆਂ ਸੰਗ ਵਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਕਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੇਲੇ ਦਾ ਤਾਂ ਖਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਭਾਵੇਂ
ਮੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬੁਰੇ ਸੰਗ ਖਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਬੜੀ ਹੀ ਦੂਰ ਤੈਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਹਾਂ ਫੇਰ ਵੀ ਬਲਜੀਤ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਹੁਣ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜ਼ਰਾ ‘ਕੁ ਤਾਜ਼ਗੀ ਆਈ ਹੈ ਬਾਸੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅੰਦਰ

ਕਿ ਹਿਲਜੁਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਹੈ ਖਲੋਤੇ ਪੁਰਜਿਆਂ ਅੰਦਰ

ਚਲੋ ਆਪਾਂ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਬੀਜੀਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਪੌਦੇ

ਕਦੇ ਜੋ ਪਰਤ ਨਾ ਆਏ ਉਦਾਸੀ ਗੁਲਸਿਤਾਂ ਅੰਦਰ

ਝਗੜੇ ਆਮ ਹੋਏ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ

ਇਹ ਕੈਸੀ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਹੈ ਧਰਮ ਦੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਅੰਦਰ

ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਨੇ ਧੌਣਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਲੋਕੀਂ

ਜਰਾ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕਿਰਤੀਆਂ ਅੰਦਰ

ਕਈ ਬੰਦੇ ਜਿੰਨਾ ਨੂੰ ਅਕਲ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ

ਕਿਵੇਂ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰ ਬੈਠੇ ਨੇ ਉੱਚੇ ਦਫਤਰਾਂ ਅੰਦਰ

ਇਹ ਭਾਵੇਂ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜੇ ਪਲ ਹੀ ਏਸ ਥਾਂ  ਗੁਜ਼ਰੇ

ਜਿਕਰ ਪਰ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਸਾਡਾ ਮਹਿਫਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਡਰੀਏ ਕਿ ਅੱਗੇ ਰਾਤ ਹੈ ਕਾਲੀ

ਦਿਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਪਰਦਿਆਂ ਅੰਦਰ

                  (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਅਜੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ
ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੌਣ ਮਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਵਤਨ ਲਈ ਮਿਟ ਗਏ ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਰੜਕੇਗੀ,
ਜੋ ਖਾਲੀ ਕਰ ਗਏ, ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿੰਨੇ ਦਮਗਜੇ ਹਾਂ ਮਾਰਦੇ ਭਾਂਵੇਂ,
ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਬੜਾ ਸੌਖਾ ਤੇ ਕਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਤੂੰ ਡਾਢੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤੇ ਨੇ ਤੇ ਠੱਗੇ ਖੂਬ ਨੇ ਲੋਕੀਂ,
ਐ ਹਾਕਿਮ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਇਹ ਲੁੱਟ ਜਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਸੰਗ ਤਾਂ ਆਮ ਤਾਰੂ ਤੈਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, 
ਪਰੰਤੂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਤਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਨਈਂ ਦਿੰਦਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਲਾਵਾ ਹੈ,
ਕੁਆਰੇ ਸ਼ੌਕ ਨੂੰ ਸਿਵਿਆਂ ‘ਚ ਧਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਜੇ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਭੁਗਤਲਾਂਗੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਾਂ
ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਹਰਜੇ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦਰਦ ਇਕ ਦਿਨ ਜਾਏਗਾ ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਆਏਗਾ ਲੱਗਦਾ ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ ਦਗਾ

ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਰਿੰਦਾ ਗਾਏਗਾ .....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਬਾਂਝ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਿਤੇ

ਕੋਈ ਬੱਦਲ ਕਦੇ ਛਾਏਗਾ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਭਾਵੇਂ ਹਾਦਸੇ ਤਾਂ ਯਾਦ ਨੇ

ਧੋਖਾ ਨਾ ਦਿਲ ਹੁਣ ਖਾਏਗਾ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਤਖਤ ਤੇ ਬੈਠਾ ਜੋ ਹਾਕਮ ਬਦਲ ਕੇ

ਜ਼ੁਲਮ ਉਹ ਨਾ ਢਾਏਗਾ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਗਲੀਆਂ ‘ਚ ਐਵੇਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ ਜੋਗੀਆ

ਖੈਰ ਕੋਈ ਪਾਏਗਾ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਲੀਰਾਂ ਹੋਇਆ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਲਿਬਾਸ

ਕੋਈ ਟਾਕੀ ਲਾਏਗਾ ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

.......................(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਹਿਫਲ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣਾਂਗਾ,ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਉਸਦੇ ਗਲ ਦਾ ਹਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਅੱਖ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੰਝੂ ਖਾਰਾ ਪੂੰਝਣ ਲਈ,
ਦਰਦੀ ਤੇ ਗ਼ਮਖਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਭਗਤ ਸਰਾਭਾ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ ਜਿਹਾ,
ਕੋਈ ਤਾਂ ਕਿਰਦਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕੀਂ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਜੋ ਵਰ੍ਹ ਜਾਵੇ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਲੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਅ,
ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਪਰਜਾ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜ 'ਚ ਹੋਵੇ ਸੁਖ-ਲੱਧੀ
ਐਸੀ ਇਕ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਅੱਗੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਬਲਜੀਤ ਸਦਾ,
ਪਰ ਝੰਡਾ ਬਰਦਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿਂਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਾਡੇ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਜਾਨੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੇ ਜਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ

ਹਰ ਥਾਂ ਪਸਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੁੰਨ ਸਰਾਂ ਯਾਰੋ,
ਹਸਦੇ ਵੱਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਐਵੇਂ ਖਹਿਬੜ ਪੈਣਾ ਆਵੇ ਯਾਦ ਬੜਾ
ਨਿੱਕੇ ਮੋਟੇ ਝਗੜੇ ਝੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ&
ਤੁਰ ਗਏ ਨੇ ਪਰਦੇਸੀਂ ਮਿੱਤਰ ਵਤਨਾਂ ਤੋਂ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਟੈਲੀਫੋਨ ਦੀ  ਘੰਟੀ ਹੀ ਵਜਦੀ ਹੈ,
ਚਿੱਠੀ ਵਾਲੇ ਸੁੱਖ ਸੁਨੇਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਦੂਰੀ ਤੇ ਤਨਹਾਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰਾ ਤੋਂ,
ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦੇ ਨਾ,
ਪਿੰਡ ਤਿਰੇ ਦੇ ਲਾਏ ਗੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਸਾਗਰ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਉਡੀਕਾਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ
ਸਾਡੀ ਵਾਰੀ ਚੱਪੂ ਬੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਬਲਜੀਤ ਬਿਗਾਨਾਪਨ ਕਿੰਨਾ,
ਯਾਰ ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਨਗਮੇ ਛੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਯਾਰ ਹਿਮਾਕਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ
ਤੱਕ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਜਾਣਦਿਆਂ ਵੀ ਕਿ ਬਚਪਨ ਹੈ ਬੀਤ ਗਿਆ
ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਫੇਰ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਮਹਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ  ਨਾਪਾਂਗੇ ਤੇ ਤੋਲਾਂਗੇ
ਵਾਧਾ ਘਾਟਾ ਦੇਖ ਤਿਜਾਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਭਾਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬੜਾ
ਥੋਹਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਯਾਰ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਕੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ  ਜਦ ਚੇਤਾ ਆਵੇ ਤਾਂ.
ਥੋੜੀ ਬਹੁਤੀ ਰੋਜ਼ ਕਿਫਾਇਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਮਿਲਣਾ ਨਾ ਇਨਸਾਫ ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ
ਮੁਨਸਿਫ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦੀਆਂ ਨੇ ਆਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਿਭਾਵਾਂ ਯਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ..
ਇਹਨਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਘਸਮੈਲਾ ਬਣਾ ਗਈਆਂ
ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਮੈਂ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵਾਂ ਉਹ ਯਾਦਾਂ ਖਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਅਜੇ ਵੀ ਮਹਿਕ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਅੱਖਰ ਤਰਾਸ਼ੇ ਤੂੰ
ਮੈਂ ਏਸੇ ਲਈ ਉਹ ਸਾਭਾਂਗਾ ਲਿਖਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਬੜੇ ਰੋਕੇ ਕਦਮ ਮੇਰੇ ਇਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ਭਾਵੇਂ
ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਰੀਤਾਂ ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਹਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਕਦੇ ਗ਼ਮਗੀਨ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ ਇਹ ਤੱਕਣਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਨਿਰਾਸੀ ਹੀ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਮੇਰੀ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਏਸੇ ਲਈ
ਕਿ ਬਿਨ ਵਸਲਾਂ ਤੋਂ ਹਿਜਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਠਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਨਗਰ ਤੇਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਮਵਾਰ ਕਹਿ ਦੇਵਾਂ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਦ ਰੱਖਦੇ ਨੇ ਜੋ ਬੂਹੇ ਬਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਗ਼ਮਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਕੋਈ ਜੇਕਰ ਵੰਡਾ ਲੈਂਦਾ
ਇਕੱਲਾ ਮੈਂ ਰਿਹਾ ਢੋਂਦਾ ਇਹ ਪੰਡਾਂ ਭਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਰੰਗੀਲੇ ਚੌਂਕ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦਾ
ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੱਕਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਲਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਿੰਦ ਨਿਮਾਣੀ ਕਰੇ ਉਡੀਕਾਂ ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਤਿਰਹਾਈਆਂ ਯਾਰ
ਸੋਚਾਂ ਵਿਚ ਉਦਾਸੇ ਚਿਹਰੇ ਕੇਹੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਈਆਂ ਯਾਰ

ਦਿਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਔੜਾਂ ਮਾਰੀ ਬੰਜਰ ਬੀਆਬਾਨ ਬਣੀ
ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਹੀ ਨਾ ਵਰ੍ਹੀਆਂ ਬਹੁਤ ਘਟਾਵਾਂ ਛਾਈਆਂ ਯਾਰ

ਜਿਹੜੇ ਮੌਸਮ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਸੀ ਓਦੋਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਇਉਂ ਨਾ
ਹੁਣ ਆਇਐਂ ਜਦ ਪੱਤੇ ਤਾਂ ਕੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵੀ ਮੁਰਝਾਈਆਂ ਯਾਰ

ਨਿਰਮੋਹਿਆ ਤੂੰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਲਿਖਿਆ ਇਕ ਅੱਖਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਂਅ
ਪਰਤਾਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਦੀਆਂ ਮੈਂ ਕਈ ਵਾਰ ਪਰਤਾਈਆਂ ਯਾਰ

ਜਾਪੇਂ ਹੂਰ ਕੋਈ ਅਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜਦ ਤੱਕਾਂ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ
ਤੇਰਾ ਮੇਰਾ ਕਾਹਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਐਵੇਂ ਕਾਹਤੋਂ ਲਾਈਆਂ ਯਾਰ

ਫੱਟ ਲਗਾਉਣੇ ਤੇਰਾ ਸ਼ੌਕ ਮਲ੍ਹਮ ਲਗਾਉਣਾ ਮੇਰਾ ਕੰਮ
"ਦਾਰੂ" ਸਮਝ ਲਿਆ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਏਸੇ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਈਆਂ ਯਾਰ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਰੋਜ ਰੋਜ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਸੁਫਨਾ ਆਣ ਜਗਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ
ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਵੀ ਚੈਨ ਨਾ ਆਵੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ.

ਜਿੰਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦੇਸੀ ਮਾਹੀਏ ਬਸ ਉਹੀਓ ਈ ਜਾਣਦੀਆਂ
ਤਿੱਖੀ ਚੀਸ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੀ ਕਿਵੇਂ ਸਤਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ

ਅੱਜ ਕੱਲ ਦੇ ਪੋਤੇ ਦੋਹਤੇ ਟੀ ਵੀ ਅੱਗੋਂ ਉਠਦੇ ਨਾ
ਦਾਦੀ ਨਾਨੀ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਬਾਤ ਸੁਣਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ

ਬਾਰੀਆਂ ਬੂਹੇ ਢੋਅ ਕੇ ਲੋਕੀਂ ਸੌਂ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਘਰ ਅੰਦਰ
ਆਪਣੀ ਟਿੱਕੀ ਕੀਹਦੇ ਵਿਹੜੇ  ਚੰਦ ਟਿਕਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ

ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਹੀ ਵਾਪਰ ਜਾਂਦੇ ਕਤਲ ਚੋਰੀਆਂ ਡਾਕੇ ਰੇਪ
ਮੁਨਸਿਫ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦੇਵੋ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਾ ਜਾਵੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ

                            (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਟਾ ਲਈਏ ਪਿਆਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਸਦੇ
ਮਲਾਹੋ ਹੌਸਲਾ ਰੱਖੋ ਕਿਨਾਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਸਦੇ

ਬੜੇ ਮਾੜੇ ਨਿਜ਼ਾਮਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਜਦ ਬਾਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ
ਸਿਆਸਤ ਨੇ ਜੋ ਪਾਏ ਨੇ ਖਿਲਾਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਸਦੇ

ਰੁਕੀ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਮਗਰੋਂ ਜੋ ਦਿਸਦੀ ਪੀਂਘ ਸਤਰੰਗੀ
ਕਿ ਦੇਖੋ ਰੰਗ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਆਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਸਦੇ

ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਦੇਸ ਰਹਿੰਦੇ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਕੇ ਦੇਖੋ
ਵਤਨ ਵਿਚ ਜੋ ਬਣਾਏ ਸੀ ਕਿਆਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਸਦੇ

ਕਿਸੇ ਵਿਛੜੇ ਹੋਏ ਮਿੱਤਰ ਦਾ ਚੇਤਾ ਫੇਰ ਆ ਜਾਂਦਾ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਝੀਲ ਵਿਚ ਤਰਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਸਦੇ

ਅਜੇ ਵੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਛੱਤ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੌਣਾ
ਕਿਵੇਂ ਅੰਬਰ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸਿਤਾਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਸਦੇ

ਬੜਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਪੈਂਡਾ ਬੜੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੀ
ਨਜ਼ਰ ਜੋ ਭਾਲਦੀ ਚਿਰ ਤੋਂ ਇਸ਼ਾਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਸਦੇ

                   (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਜ਼ਬਿਆਂ ਵਿਚ ਵਹਿਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੇ
ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਝੂਠ ਬਥੇਰਾ ਬੋਲੀ ਜਾਂਦੇ ਲੋਕ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਹੀ
ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਸੱਚ ਕਹਿਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਮੰਨਿਆ  ਵਾਫਰ ਹਾਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਹੀਂ ਫੱਬਦਾ
ਦੁਲਹਨ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਗਹਿਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਸੁਖਾਲੀ ਹੋਵੇ ਨਾ ਪਗਡੰਡੀ ਜੀਵਨ ਦੀ
ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਖਹਿਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਕਹਿੰਦੇ ਲੋਕੀਂ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਔਖੀ ਖੇਡ ਬੜੀ
ਸਿਤਮ ਯਾਰ ਦੇ ਸਹਿਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਗਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਜ਼ਾਰਾਂ ਤੋਂ ਜੇ ਮਨ ਉਕਤਾ ਜਾਵੇ
ਉਹਦੇ ਦਰ ਤੇ ਬਹਿਣਾ ਵੀ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

                        (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਰਸ-ਹੀਣ ਹੋਈ ਜਿੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ
ਛੁਪ ਗਈ ਹੈ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

ਮਜ਼ਹਬ ਸਾਰੇ ਹੋ ਗਏ ਬਾਸੇ ਜਿਹੇ
ਦੇਵੀਂ ਸਭ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

ਤੁੰ ਵੀ ਮਸਜਿਦ ਛੱਡ ਕੇ ਹੈਂ ਤੁਰ ਗਿਆ
ਕਿੱਥੇ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਬੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

ਧੂੜ ਘੱਟਾ ਸ਼ੋਰ ਸੌ ਅਲਾਂਮਤਾਂ
ਚਾਰੋਂ ਤਰਫ ਹੈ ਗੰਦਗੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

ਪਾਸ ਸੀ ਜੋ ਬੇਵਫਾ ਉਹ ਨਿਕਲਿਆ
ਪੌਣ ਇਹ ਕੈਸੀ ਵਗੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

ਮੈਂ ਵਿਰਾਸਤ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲਿਖਿਆ ਸੋਚ ਕੇ
ਹਰਫਾ 'ਚ ਹੋਈ ਗੜਬੜੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

ਸ਼ੁਕਰ ਹੈ ਕਿ ਰਹਿਮ ਕੀਤਾ ਫਿਰ ਕਿਸੇ
ਕੁੱਲੀ 'ਚ ਇਕ ਬੱਤੀ ਜਗੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

ਬਾਗ ਦੇ ਮਾਲੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਾ ਜ਼ਰਾ
ਖਤਰੇ ਦੇ ਵਿਚ ਹਰ ਕਲੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ


ਬਖਸ਼ਦਾ ਨਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜਾਤ ਨੂੰ

ਕਿੰਨਾ ਬੁਰਾ ਹੈ ਆਦਮੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ


ਨਿਗਲ ਜਾਏਗੀ ਕਦੇ ਆਬਾਦੀਆਂ
ਨੇਕੀ ਤੋਂ  ਭਾਰੀ ਬਦੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ ਹੁਣ ਦੁਕਾਨ
ਸੜਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਆਵਾਰਗੀ ਮੇਰੇ ਖੁਦਾ

   (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਦੋਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇ ਅੰਦਾਜ਼ ਆਪਣਾ ਬਦਲਿਆ ਹੈ
ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਅਜਨਬੀ ਇਕ ਖੌਫ ਜੇਹਾ ਪਸਰਿਆ ਹੈ

ਮਿਰੇ ਖਾਬਾਂ 'ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਰਾਤ ਗੂੜ੍ਹੀ ਨੀਂਦ ਵੇਲੇ
ਜੋ ਮੰਜ਼ਿਰ ਜ਼ਿਹਨ ਅੰਦਰ ਮੈ ਅਨੋਖਾ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ

ਬੜਾ ਬੇਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਕੋਸਦਾ ਰਹਿੰਨਾਂ
ਜਦੋਂ ਹੰਝੂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਲਕ ਉੱਤੇ ਲਟਕਿਆ ਹੈ

ਇਹਨਾਂ ਚੌਗਿਰਦਿਆਂ 'ਚ ਘੋਲਿਆ ਹੈ ਜਹਿਰ ਕਿਸ ਨੇ
ਖਿੜ੍ਹਿਆ ਫੁੱਲ ਵੀ ਆਖਿਰ ਨੂੰ ਏਥੇ ਵਿਲਕਿਆ ਹੈ

ਅਦਾਲਤ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਤੱਕ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਲੇਕਿਨ ਫੇਰ ਵੀ ਮੈਂ ਹਰ ਸਜ਼ਾ ਨੂੰ ਭੁਗਤਿਆ ਹੈ

ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਖੁੱਲ ਕੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਹਰ ਦਮ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ
ਇਹਨਾਂ ਸੋਚਾਂ ਦੁਆਲੇ ਨਾਗ ਕੈਸਾ ਲਿਪਟਿਆ ਹੈ

ਇਕੋ ਜਗਾਹ ਨੇ ਰੁੱਖ,ਰੇਤ,ਪਹਾੜ ਸਾਗਰ ਤੇ ਨਦੀ
ਕਿਆ ਤਸਵੀਰ ਦਾ ਖਾਕਾ ਕਿਸੇ ਨੇ ਚਿਤਰਿਆ ਹੈ

ਨਿਰਮਲ ਸੀ ਕਦੇ ਇਹਦੇ ਚੋਂ ਹਰ ਅਕਸ ਦੀਹਦਾ ਸੀ
ਇਹ ਦਿਲ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣੇ ਹੀ ਤਿੜਕਿਆ ਹੈ

ਕਿਵੇਂ ਦੇਵੇਗਾ ਸੇਧਾਂ ਭੁੱਲੇ ਭਟਕੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ
ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਖੁਦ ਹੀ ਯਾਰੋ ਰਸਤਿਆਂ ਤੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹੈ

                        (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)