ਗ਼ਜ਼ਲ

ਚਾਹਿਆ ਸੀ ਮਾਣ ਲਈਏ ਸੋਹਬਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਲੱਗੀਆਂ ਸਾਡੇ ਤੇ ਲੇਕਿਨ ਤੋਹਮਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਸਾਫ ਸੋਹਣੀ ਕਿਰਤ ਜਿਹੜੇ ਕਰ ਗਏ ਨੇ ਦੋਸਤੋ

ਕੀਤੀਆਂ ਹਾਸਿਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਹਿਮਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਰੱਖ ਯਾਰੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੇਚ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ

ਆਪ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਫਿਰ ਸ਼ੁਹਰਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਭਾਈਚਾਰਾ ਕਾਇਮ ਜਿਹੜੇ ਵਿਹੜਿਆਂ ;ਚ ਅੱਜ ਵੀ

ਓਸ ਵਿਹੜੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਨੇ ਬਰਕਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਲੀਡਰਾਂ ਨੂੰ ਭੰਡਦੇ ਨੇ ਏਸ ਲਈ

ਰੋਜ ਕਰਦੇ ਮਾੜੀਆਂ ਜੋ ਹਰਕਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਭਾਵੇਂ  ਚੜ੍ਹਦੇ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਰੱਬ ਦੇ ਗੁਆਂਢ ਵਿਚ

ਦੇਖ ਕਰਦੀ ਫੇਰ ਜਨਤਾ ਸ਼ਿਰਕਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਕਿਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪੇਟ ਭਰ ਮਿਲਦੀ ਨਹੀਂ ਰੋਟੀ ਮਗਰ

ਕੀਤੀਆਂ ਨੇ ਓਸ ਭਾਵੇਂ ਮਿਹਨਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

ਦਾਅ ਉਤੇ ਲੱਗਿਆ ਕਿਰਦਾਰ ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ

ਕੁੱਲੀਆਂ ਵਿਚ ਰੁਲਦੀਆਂ ਨੇ ਅਸਮਤਾਂ ਵੀ ਬੇਪਨਾਹ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਨੇਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ
ਭਾਸ਼ਣ ਧੂੰਆਂਧਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਆਨੇ ਵਾਲੇ ਅੱਛੇ ਦਿਨ
ਝੂਠੇ ਜਿਹੇ ਵਿਚਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਦੇਣਾ ਸਭ ਨੂੰ ਪੰਦਰਾਂ ਲੱਖ
ਗੱਪਾਂ ਤੇ ਇਕਰਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਦੌਰੇ
ਕੰਮ ਧੰਦਾ ਬੇਕਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਭਾਵੇਂ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਜਤ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਆਤਮ ਹੱਤਿਆ ਅੰਨ ਦਾਤੇ ਦੀ
ਉਜੜਿਆ ਘਰ ਬਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਸੜਕਾਂ ਉਤੇ ਰੁਲੇ ਜਵਾਨੀ
ਫਿਰਦੀ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਸ਼ਾਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਚ ਗੁੰਡੇ ਬੈਠੇ
ਜਨਤਾ ਬੜੀ ਲਾਚਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਵਾੜ ਖੇਤ ਨੂੰ ਖਾਈ ਜਾਵੇ
ਨਿੱਘਰ ਗਏ ਕਿਰਦਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

ਕੀ ਬਣੇਗਾ ਦੇਸ਼ ਮਿਰੇ ਦਾ
ਭਲੀ ਕਰੇ ਕਰਤਾਰ ਸੁਣੋ ਜੀ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜਰਾ ਤੂੰ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ
ਕਿ ਥੋੜਾ ਗੁਣਗੁਣਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਤੰਦ ਜਿਹੜੀ ਜੋੜਦੀ ਹੈ ਨਾਲ ਵਿਰਸੇ ਦੇ,
ਇਵੇਂ ਕਿੱਸੇ ਸੁਣਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਕਰੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਲੀਕਾ ਰਹਿਣ ਵੱਸਣ ਦਾ,
ਵਸੀਲਾ ਤੂੰ ਬਣਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਨਿਗੂਣੀ ਖਾਹਸ਼ ਹੈ ਸਾਡੀ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਤੋਡ਼ਨੇ ਤਾਰੇ
ਕਦੀ ਨਜ਼ਦੀਕ ਆਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਬੜੇ ਹੀ ਫਾਸਲੇ ਤੇ ਦੂਰੀਆਂ ਨੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅੰਦਰ
ਘਟਾਇਆ ਕਰ, ਮਿਟਾਇਆ ਕਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਅਸੀਂ ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਵਰਗੇ, ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਅਸਰ ਹੋਣਾ ਹੈ,
ਜਿਵੇਂ ਮਰਜ਼ੀ ਸਤਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ

ਬੜੀ 'ਬਲਜੀਤ' ਤੈਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਅਪਣੇ ਐਬ ਨਾ ਦੱਸੀਂ,
ਮਿਰੇ ਔਗੁਣ ਗਿਣਾਇਆ ਕਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਤੇਰਾ..
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦਿਲ ਦਾ ਦਰਦ ਛੁਪਾਉਣਾ ਆਇਆ
ਰੀਝਾਂ ਨੂੰ ਵਰਚਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਤਕੜੇ ਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਪੂਜੇ
ਮਾੜੇ ਤਾਈਂ ਸਤਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਚਤੁਰ ਸਿਆਣੇ ਹਾਕਮ ਨੂੰ ਹੁਣ
ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਰਵਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਨਾ ਰੋਟੀ ਨਾ ਰੋਜ਼ੀ ਮਿਲਦੀ
ਭੁੱਖੇ ਨੂੰ ਕੁਰਲਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਸਭ ਨੂੰ ਸੁੱਚੀ ਕਿਰਤ ਕਰਨ ਤੋਂ
ਕਿਉਂ ਕੰਨੀ ਕਤਰਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਨਿੱਤ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰਹੇ ਪੂਰਦੇ
ਕਦੇ ਨਾ ਹੱਕ ਜਿਤਾਉਣਾ ਆਇਆ

ਭਾਵੇਂ ਹੈ ਗਰਦਨ ਤੇ ਖੰਜਰ
ਤਾਂ ਵੀ ਸੱਚ ਸੁਣਾਉਣਾ ਆਇਆ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਅਲਵਿਦਾ ਸਰਕਾਰੀ ਸੇਵਾ

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਿਹਨਤੀ ਕਾਮੇ ਨਾਕਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਵਿਹਲੜਾਂ ਤੋਂ ਨੋਟ ਵਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਕੁੱਲੀਆਂ ਵਿਚ ਬਾਲ ਭੁੱਖੇ ਵਿਲਕਦੇ

ਰੱਬ ਦੇ ਘਰ ਪਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਜੰਗ ਕੁਰਸੀ ਵਾਸਤੇ ਜਾਰੀ ਹੈ ਪਰ

ਲੋਕ ਬੇਕਸੂਰ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਫਸਲਾਂ ਥਾਵੇਂ ਹੁਣ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਉੱਗਣਾ

ਖੇਤਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਜ਼ੇ ਖਿਲਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਸਪੀਕਰਾਂ ਤੇ ਡੀ ਜੇਆਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਵਿਚ

ਗੀਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਹਸ਼ਰ ਉਸ ਮਕਾਨ ਦਾ ਸੋਚੋ ਜਰਾ

ਜਿਸਨੂੰ ਸੁੰਨਾਂ ਛੱਡ ਸਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਨਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਦੇਸ਼ ਦੀ

ਮਾਪਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਸਹਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਕਾਹਤੋਂ ਥੋਪਣਾ

ਰੁੱਸ ਕੇ ਮਿੱਤਰ ਪਿਆਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਨੇਰੇ ਚੋਂ ਨਜ਼ਰ ਆਵੇ ਜਦੋਂ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੋਈ
ਉਦੋਂ ਫਿਰ ਜਾਣ ਲੈਣਾ ਟਲ ਗਈ ਹੈ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕੋਈ

ਅਸੀਂ ਜੇ ਸ਼ਬਦ  ਤੋਂ ਭੋਰਾ ਵੀ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਨਾ ਸਿੱਖੇ
ਭਲਾ ਸਾਡਾ ਕਰੇਗੀ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰ ਬੰਦਗੀ ਕੋਈ.

ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਓਸ ਨੇ ਅਪਣੇ ਗਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,
ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਾਂ ਭਾਲਦਾ ਹੈ ਤਿਸ਼ਨਗੀ ਕੋਈ.

ਬਿਖੜੇ ਪੈਂਡਿਆਂ ਉਤੇ ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਾਥ ਨਿਭਦੇ ਨੇ
ਜਿਹਨਾਂ ਮਾਣੀ ਹੈ ਪਗਡੰਡੀ ਸਦਾ ਹੀ ਰੰਗਲੀ ਕੋਈ

ਜਰਾ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਵੇਖੋ ਬਹਾਰਾਂ ਕਿੰਝ ਮਾਣਾਂਗੇ,
ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੌਸਮਾਂ ਅੰਦਰ ਰਹੀ ਜੇ ਗੜਬੜੀ ਕੋਈ.

ਬੜਾ ਖਾਮੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੀ ਗੁਜ਼ਰੇ,
ਬਿਨਾਂ ਦੇਰੀ ਤੋਂ ਸਮਝਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਅਜਨਬੀ ਕੋਈ.

ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਫੇਰ ਕੋਈ ਅਰਥ ਨਾ ਰਹਿਣਾ
ਕਿ ਭੰਵਰੇ ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੀ ਜੇ ਰਹੀ ਨਾ ਦੋਸਤੀ ਕੋਈ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜੋ ਵੇਖੇ ਖ਼ਾਬ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ
ਮਿਰੇ ਅਰਮਾਨ ਹੰਝੂ ਬਣ ਕਦੋਂ ਦੇ ਵਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਸਤਾਇਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਕਿ ਸਾਹ ਸਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਾਕੀ,
ਅਸੀਂ ਚੁਪ ਚਾਪ ਫਿਰ ਵੀ ਸਿਤਮ ਯਾਰੋ ਸਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਕਿਸੇ ਰੰਗੀਨ ਬਸਤੀ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ,
ਉਹ ਸੁਪਨੇ ਰੇਤ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਵਿੰਹਦੇ ਢਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਜਦੋਂ ਵੀ ਦਿਲ ਕਰੇ ਪਰਖੀਂ ਤਿਰੇ ਤੋਂ ਜਾਨ ਵਾਰਾਂਗੇ,
ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਕਤ ਵੇਖੇ, ਬਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

ਬੜੀ ਛੇਤੀ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਓਹ ਜੋ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੁੰਦੇ,
ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੱਚੀਆਂ 'ਬਲਜੀਤ' ਪਹਿਲਾਂ ਕਹਿ ਗਏ ਸਾਰੇ..

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਆ ਲੜੀਏ ਵਿਭਚਾਰਾਂ ਨਾਲ
ਤਾਨਾਸ਼ਾਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਛੱਡ ਕੇ ਕੱਛੂਕੁੰਮਾ ਚਾਲ
ਰਲੀਏ ਸ਼ਾਹ ਅਸਵਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਯਾਰ ਛੁਪਾ ਨਾ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ
ਕਰ ਸਾਂਝੀ ਦਿਲਦਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਨਿਪਟ ਲਵਾਂਗੇ ਮਿਲ ਜੁਲ ਕੇ
ਸਭ ਮਾੜੇ ਕਿਰਦਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਮੰਗੇ ਤੋਂ ਜੇ ਹੱਕ ਮਿਲੇ ਨਾ
ਖੋਹ ਲੈਣੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ

ਮੰਜ਼ਿਲ ਸਾਹਵੇਂ ਹੈ ਬਲਜੀਤ
ਖੇਡਾਂਗੇ ਗੁਲਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਉਲਝ ਗਈ ਹੈ ਤਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਸਿਰ ਤੋਂ ਲੰਘਿਆ ਪਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਵੋਟਾਂ ਪਾਉਂਦੀ

ਖਲਕਤ ਅੰਨੀ ਕਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਵਿਹਲੇ ਰਹਿਣ ਸਮੈਕਾਂ ਪੀਂਦੇ

ਮੁਸ਼ਟੰਡਿਆਂ ਦੀ ਢਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਵਿਚ ਕਚਿਹਰੀ ਬੰਦੇ ਦੀ ਮੈਂ

ਹੁੰਦੀ ਕੁੱਤੇ-ਖਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਕਦੇ ਨਾ ਹੋਵੇ

ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਧਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਕਿੰਜ ਪਲੀਤ ਅਸਾਂ ਨੇ ਕੀਤੇ

ਮਿੱਟੀ ‘ਵਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

ਧਰਮੀ ਬਣ ਪਾਖੰਡੀ ਬਾਬੇ

ਵੇਚੀ ਜਾਂਦੇ ਬਾਣੀ ਵੇਖਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ
ਕਿ ਖਤ ਮੇਰੇ ਮਚਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀ ਸਕਣਾ

ਦਿਲੇ ਨੂੰ ਚਾਕ ਕਰ ਦੇਵੇਂ, ਬੜਾ ਤੈਨੂੰ ਤਜਰਬਾ ਹੈ
ਜ਼ਰਾ ਟਾਕੀ ਜੇ ਲਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਹਵਾ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਐਪਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਵਾਕਿਫ
ਜੇ ਸੁਰ ਅਪਣਾ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਬੜੇ ਹੀ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਮੁਸਾਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਵਿਖਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਪਰਿੰਦੇ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਤਿਰੇ ਦਰ ਤੇ ਉਮੀਦਾਂ ਲੈ
ਜਰਾ ਚੋਗਾ ਖਿਲਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਹਿਜਰ ਦੀ ਅੱਗ ਧੁਖਦੀ ਹੈ ਨਾ ਬਲਦੀ ਹੈ ਨਾ ਬੁਝਦੀ ਹੈ
ਮਚਾਅ ਦੇ ਜਾਂ ਬੁਝਾਅ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ

ਸੁਣੋ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾਂ ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਾਮ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ
ਕਿਤੇ ਪੀਣੋ ਹਟਾ ਦੇਵੇਂ ਮਗਰ ਇਹ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਣਾ
{ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ}

ਗ਼ਜ਼ਲ

 ਚਲੋ ਹੁਣ ਸਾਫ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਰਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਕਿ ਤਾਜ਼ੀ ਪੌਣ ਦਾ ਬੁੱਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਬੜੇ ਮਿਲਦੇ ਰਹੇ ਲੋਕੀਂ ਸਫਰ ਵਿਚ ਚਲਦਿਆਂ ਭਾਵੇਂ

ਮਿਰੇ ਦਰਦਾਂ ਨੂਂ ਜਾਣੇ ਜੋ,ਕੋਈ ਵੀ ਖਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਸਦਾ ਹਾਰੀ ਹੈ ਬਾਜ਼ੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ ਪਹੁੰਚੇ ਤੋਂ

ਜੋ ਦੇਵੇ ਜਿੱਤ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਅਜਿਹਾ ਟਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਅਡੰਬਰ ਵਧ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਨਹੀਂ ਇਨਸਾਫ ਵੀ ਕਿਧਰੇ

ਇਹਨਾਂ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਕਰੇ ਜੋ ਨਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

ਕਲੇਜੇ ਚੀਸ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਫੱਟ ਵੀ ਯਾਰ ਨੇ ਦਿੱਤੇ

ਅਜੇ ਅਣਸੀਤਿਆਂ ਜ਼ਖਮਾਂ ਤੇ ਭੋਰਾ ਮਾਸ ਨਈਂ ਆਇਆ

                          (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜ਼ਰਾ ਸੁਣਿਓ ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਕਿ ਆਦਤ ਹੋ ਗਈ ਹੈ ਹਰ ਬੁਰਾਈ ਸਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਇਲਮ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਰਕਾਰਾਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਨੇ
ਅਖੌਤੀ ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਬਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਬੜਾ ਹੀ ਯੁੱਧ ਲੜਿਆ ਹੈ ਮੈਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ,ਨਹੀ ਜਿੱਤਿਆ
ਵਕਤ ਦੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਹੱਥੋਂ ਮੈਂ ਆਖਿਰ ਢਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਮੈਂ ਪੱਤਾ ਹਾਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹਾਂ ਨਦੀ ਕੰਢੇ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉਤੋਂ
ਬੜਾ ਤਾਰੂ ਸਾਂ ਐਪਰ ਪਾਣੀਆਂ ਸੰਗ ਵਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਕਰੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੇਲੇ ਦਾ ਤਾਂ ਖਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਭਾਵੇਂ
ਮੇਰੀ ਫਿਤਰਤ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬੁਰੇ ਸੰਗ ਖਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

ਬੜੀ ਹੀ ਦੂਰ ਤੈਥੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ ਹਾਂ ਫੇਰ ਵੀ ਬਲਜੀਤ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਵਿਚ ਹੁਣ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਲਹਿਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਜ਼ਰਾ ‘ਕੁ ਤਾਜ਼ਗੀ ਆਈ ਹੈ ਬਾਸੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਅੰਦਰ

ਕਿ ਹਿਲਜੁਲ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਹੈ ਖਲੋਤੇ ਪੁਰਜਿਆਂ ਅੰਦਰ

ਚਲੋ ਆਪਾਂ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ ਬੀਜੀਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਪੌਦੇ

ਕਦੇ ਜੋ ਪਰਤ ਨਾ ਆਏ ਉਦਾਸੀ ਗੁਲਸਿਤਾਂ ਅੰਦਰ

ਝਗੜੇ ਆਮ ਹੋਏ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ

ਇਹ ਕੈਸੀ ਜੰਗ ਜਾਰੀ ਹੈ ਧਰਮ ਦੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਅੰਦਰ

ਹੁਣ ਤਾਂ ਕੰਮ ਵੀ ਕਰਦੇ ਨੇ ਧੌਣਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਲੋਕੀਂ

ਜਰਾ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕਿਰਤੀਆਂ ਅੰਦਰ

ਕਈ ਬੰਦੇ ਜਿੰਨਾ ਨੂੰ ਅਕਲ ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ

ਕਿਵੇਂ ਘੁਸਪੈਠ ਕਰ ਬੈਠੇ ਨੇ ਉੱਚੇ ਦਫਤਰਾਂ ਅੰਦਰ

ਇਹ ਭਾਵੇਂ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਥੋੜੇ ਪਲ ਹੀ ਏਸ ਥਾਂ  ਗੁਜ਼ਰੇ

ਜਿਕਰ ਪਰ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਸਾਡਾ ਮਹਿਫਲਾਂ ਅੰਦਰ

ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਡਰੀਏ ਕਿ ਅੱਗੇ ਰਾਤ ਹੈ ਕਾਲੀ

ਦਿਨੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਲੇਕਿਨ ਪਰਦਿਆਂ ਅੰਦਰ

                  (ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਅਜੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ
ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੌਣ ਮਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਵਤਨ ਲਈ ਮਿਟ ਗਏ ਜਿਹੜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਰੜਕੇਗੀ,
ਜੋ ਖਾਲੀ ਕਰ ਗਏ, ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿੰਨੇ ਦਮਗਜੇ ਹਾਂ ਮਾਰਦੇ ਭਾਂਵੇਂ,
ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਬੜਾ ਸੌਖਾ ਤੇ ਕਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਤੂੰ ਡਾਢੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤੇ ਨੇ ਤੇ ਠੱਗੇ ਖੂਬ ਨੇ ਲੋਕੀਂ,
ਐ ਹਾਕਿਮ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਇਹ ਲੁੱਟ ਜਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਸੰਗ ਤਾਂ ਆਮ ਤਾਰੂ ਤੈਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ, 
ਪਰੰਤੂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉਲਟ ਤਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਨਈਂ ਦਿੰਦਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਲਾਵਾ ਹੈ,
ਕੁਆਰੇ ਸ਼ੌਕ ਨੂੰ ਸਿਵਿਆਂ ‘ਚ ਧਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ

ਜੇ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ ਤਾਂ ਭੁਗਤਲਾਂਗੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਪਾਂ
ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਹਰਜੇ ਨੂੰ ਭਰਨਾ ਹੈ ਬੜਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਦਰਦ ਇਕ ਦਿਨ ਜਾਏਗਾ ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਕੂਨ ਆਏਗਾ ਲੱਗਦਾ ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ ਦਗਾ

ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਰਿੰਦਾ ਗਾਏਗਾ .....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਬਾਂਝ ਨਾ ਹੋ ਜਾਏ ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਿਤੇ

ਕੋਈ ਬੱਦਲ ਕਦੇ ਛਾਏਗਾ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਭਾਵੇਂ ਹਾਦਸੇ ਤਾਂ ਯਾਦ ਨੇ

ਧੋਖਾ ਨਾ ਦਿਲ ਹੁਣ ਖਾਏਗਾ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਤਖਤ ਤੇ ਬੈਠਾ ਜੋ ਹਾਕਮ ਬਦਲ ਕੇ

ਜ਼ੁਲਮ ਉਹ ਨਾ ਢਾਏਗਾ...ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਗਲੀਆਂ ‘ਚ ਐਵੇਂ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ ਜੋਗੀਆ

ਖੈਰ ਕੋਈ ਪਾਏਗਾ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

ਲੀਰਾਂ ਹੋਇਆ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਲਿਬਾਸ

ਕੋਈ ਟਾਕੀ ਲਾਏਗਾ ....ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ

.......................(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਮਹਿਫਲ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਬਣਾਂਗਾ,ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਉਸਦੇ ਗਲ ਦਾ ਹਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਅੱਖ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹੰਝੂ ਖਾਰਾ ਪੂੰਝਣ ਲਈ,
ਦਰਦੀ ਤੇ ਗ਼ਮਖਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਭਗਤ ਸਰਾਭਾ ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ ਜਿਹਾ,
ਕੋਈ ਤਾਂ ਕਿਰਦਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕੀਂ ਜ਼ੁਲਮ ਕਮਾਉਂਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲਲਕਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਮਜ਼ਲੂਮਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਜੋ ਵਰ੍ਹ ਜਾਵੇ
ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਲੇ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਅ,
ਜੀਵਨ ਦੀ ਰਫਤਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਪਰਜਾ ਜਿਹੜੇ ਰਾਜ 'ਚ ਹੋਵੇ ਸੁਖ-ਲੱਧੀ
ਐਸੀ ਇਕ ਸਰਕਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈ ਬਣਿਆ
ਅੱਗੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਬਲਜੀਤ ਸਦਾ,
ਪਰ ਝੰਡਾ ਬਰਦਾਰ ਬਣਾਂਗਾ, ਨਈਂ ਬਣਿਆ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿਂਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਸਾਡੇ ਵਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਜਾਨੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੇ ਜਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ

ਹਰ ਥਾਂ ਪਸਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੁੰਨ ਸਰਾਂ ਯਾਰੋ,
ਹਸਦੇ ਵੱਸਦੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਐਵੇਂ ਖਹਿਬੜ ਪੈਣਾ ਆਵੇ ਯਾਦ ਬੜਾ
ਨਿੱਕੇ ਮੋਟੇ ਝਗੜੇ ਝੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ&
ਤੁਰ ਗਏ ਨੇ ਪਰਦੇਸੀਂ ਮਿੱਤਰ ਵਤਨਾਂ ਤੋਂ
ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਕਿਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਟੈਲੀਫੋਨ ਦੀ  ਘੰਟੀ ਹੀ ਵਜਦੀ ਹੈ,
ਚਿੱਠੀ ਵਾਲੇ ਸੁੱਖ ਸੁਨੇਹੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
ਦੂਰੀ ਤੇ ਤਨਹਾਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰਾ ਤੋਂ,
ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਜੋ ਦਿਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਹੁਣ ਤਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਚੇਤੇ ਆਉਂਦੇ ਨਾ,
ਪਿੰਡ ਤਿਰੇ ਦੇ ਲਾਏ ਗੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਸਾਗਰ ਕੰਢੇ ਬੈਠ ਉਡੀਕਾਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ
ਸਾਡੀ ਵਾਰੀ ਚੱਪੂ ਬੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ.
ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਬਲਜੀਤ ਬਿਗਾਨਾਪਨ ਕਿੰਨਾ,
ਯਾਰ ਤੁਸਾਂ ਜੋ ਨਗਮੇ ਛੇੜੇ ਕਿੱਥੇ ਨੇ
(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਅਣਜਾਣੇ ਵਿਚ ਯਾਰ ਹਿਮਾਕਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ
ਤੱਕ ਕੇ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਜਾਣਦਿਆਂ ਵੀ ਕਿ ਬਚਪਨ ਹੈ ਬੀਤ ਗਿਆ
ਕਦੇ ਕਦਾਈਂ ਫੇਰ ਸ਼ਰਾਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਮਹਿਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ  ਨਾਪਾਂਗੇ ਤੇ ਤੋਲਾਂਗੇ
ਵਾਧਾ ਘਾਟਾ ਦੇਖ ਤਿਜਾਰਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਭਾਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬੜਾ
ਥੋਹਰਾਂ ਦੀ ਵੀ ਯਾਰ ਹਿਫਾਜ਼ਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਕੱਲ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ  ਜਦ ਚੇਤਾ ਆਵੇ ਤਾਂ.
ਥੋੜੀ ਬਹੁਤੀ ਰੋਜ਼ ਕਿਫਾਇਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

ਮਿਲਣਾ ਨਾ ਇਨਸਾਫ ਅਸਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ
ਮੁਨਸਿਫ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)

ਗ਼ਜ਼ਲ

ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਚਲਦੀਆਂ ਨੇ ਆਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਨਿਭਾਵਾਂ ਯਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ..
ਇਹਨਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਘਸਮੈਲਾ ਬਣਾ ਗਈਆਂ
ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਮੈਂ ਭੁੱਲਾ ਦੇਵਾਂ ਉਹ ਯਾਦਾਂ ਖਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਅਜੇ ਵੀ ਮਹਿਕ ਦਿੰਦੇ ਨੇ ਜਿਹੜੇ ਅੱਖਰ ਤਰਾਸ਼ੇ ਤੂੰ
ਮੈਂ ਏਸੇ ਲਈ ਉਹ ਸਾਭਾਂਗਾ ਲਿਖਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਬੜੇ ਰੋਕੇ ਕਦਮ ਮੇਰੇ ਇਹਨਾਂ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ਭਾਵੇਂ
ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਹੀ ਰਿਹਾ ਰੀਤਾਂ ਇਹ ਫਿਰ ਵੀ ਹਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਕਦੇ ਗ਼ਮਗੀਨ ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ ਇਹ ਤੱਕਣਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ
ਤੇਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਨਿਰਾਸੀ ਹੀ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਮੇਰੀ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਏਸੇ ਲਈ
ਕਿ ਬਿਨ ਵਸਲਾਂ ਤੋਂ ਹਿਜਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਰਾਤਾਂ ਠਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਨਗਰ ਤੇਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਹਮਵਾਰ ਕਹਿ ਦੇਵਾਂ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਦ ਰੱਖਦੇ ਨੇ ਜੋ ਬੂਹੇ ਬਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਗ਼ਮਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟ ਜਾਂਦਾ ਕੋਈ ਜੇਕਰ ਵੰਡਾ ਲੈਂਦਾ
ਇਕੱਲਾ ਮੈਂ ਰਿਹਾ ਢੋਂਦਾ ਇਹ ਪੰਡਾਂ ਭਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ
ਰੰਗੀਲੇ ਚੌਂਕ ਵਿਚ ਤੇਰਾ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਯਾਦ ਆ ਜਾਂਦਾ
ਤੇਰੇ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦੀਆਂ ਤੱਕਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਲਾਰੀਆਂ ਯਾਰਾ

(ਬਲਜੀਤ ਪਾਲ ਸਿੰਘ)